امروز : پنجشنبه ۸ تیر ۱۳۹۶ - 2017 June 29
۰۷:۴۱
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 100837
تاریخ انتشار: ۱۳ مرداد ۱۳۹۳ - ساعت ۱۰:۵۶
تعداد بازدید: 77
حجت الاسلام مهدی مسائلی : پس از آنکه با روشنگری علماء و دوستداران جریان مقاومت اسلامی، توطئه‌ی مزدوران و فریب‌خوردگان دشمن در ناصبی ...

حجت الاسلام مهدی مسائلی :

پس از آنکه با روشنگری علماء و دوستداران جریان مقاومت اسلامی، توطئه‌ی مزدوران و فریب‌خوردگان دشمن در ناصبی خواندن مردم فلسطین شکست خورد، و مشخص شد که مردم فلسطین نه تنها ناصبی نیستند بلکه محب و دوستدار اهل‌بیت- علیهم‌السلام می‌باشند، حالا تفرقه انگیزان درصدد توجیه نسبت‌های پیشین خویش برآمده‌اند و با تمسک به متشابهاتی از روایات اهل‌بیت- علیهم‌السلام- مَحملی دیگر برای این عنوان تراشیده‌اند.

حجت الاسلام مهدی مسائلی :

پس از آنکه با روشنگری علماء و دوستداران جریان مقاومت اسلامی، توطئه‌ی مزدوران و فریب‌خوردگان دشمن در ناصبی خواندن مردم فلسطین شکست خورد، و مشخص شد که مردم فلسطین نه تنها ناصبی نیستند بلکه محب و دوستدار اهل‌بیت- علیهم‌السلام می‌باشند، حالا تفرقه انگیزان درصدد توجیه نسبت‌های پیشین خویش برآمده‌اند و با تمسک به متشابهاتی از روایات اهل‌بیت- علیهم‌السلام- مَحملی دیگر برای این عنوان تراشیده‌اند.

فلسطین

فلسطین

 

متأسفانه چند مدتی است که در شبکه‌های اجتماعی عنوان ناصبی بودن مردم فلسطین این‌گونه توجیه می‌شود که:
۱٫ در روایات اهل‌بیت – علیهم‌السلام- به کسانی که با شیعه دشمنی می‌ورزند، نیز اطلاق عنوان ناصبی شده است.( آنها روایاتی را دراین‌باره ذکر می‌کنند)
۲٫ مردم فلسطین با شیعیان دشمنی می‌ورزند.( آنها برای اثبات این مقدمه به اخبار و گزارش‌هایی خاص استناد می‌کنند)
- نتیجه اینکه: مردم فلسطین ناصبی هستند.
این در حالی است که هردو مقدمه‌ی این استدلال نادرست بوده و طرح آنها نشان از نیات سوء و تفرقه‌انگیزانه جریانی خاص در شیعه ‌دارد، لذا لازم است برای روشن شدن حقیقت به نقد و بررسی این دلایل بپردازیم.
تفرقه‌انگیزان برای اثبات مقدمه‌ی اول استدلال خویش، به دو روایت استناد می‌کنند؛ در روایت اول از امام صادق – علیه‌السلام- نقل شده است که فرمودند: «لَیْسَ‏ النَّاصِبُ‏ مَنْ‏ نَصَبَ‏ لَنَا أَهْلَ الْبَیْتِ لِأَنَّکَ لَمْ تَجِدْ رَجُلًا یَقُولُ أَنَا النَّاصِبُ [أُبْغِضُ‏] مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّدٍ وَ لَکِنَّ النَّاصِبَ مَنْ نَصَبَ لَکُمْ وَ هُوَ یَعْلَمُ أَنَّکُمْ تَتَوَالَوْنَا وَ أَنَّکُمْ مِنْ شِیعَتِنَا. (شیخ صدوق، ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، ص۲۰۷)؛
یعنی: ناصبى آن کس نیست که ما اهل بیت را دشمن بدارد؛ زیرا بى‏تردید کسى را نمی‌یابى که بگوید: من دشمن محمّد و آل محمّد هستم، بلکه ناصبى کسی است که با شما شیعیان دشمنى می‌کند در حالى که مى‏داند شما ما را دوست می‌دارید و از شیعیان ما هستید.»
و در روایت دوم نیز مُعَلى بن خُنَیْس از امام صادق -علیه‌السلام- نقل می‌کند که فرمودند: «لَیْسَ النَّاصِبُ مَنْ نَصَبَ لَنَا أَهْلَ الْبَیْتِ لِأَنَّکَ لَا تَجِدُ أَحَداً یَقُولُ أَنَا أُبْغِضُ مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّدٍ وَ لَکِنَّ النَّاصِبَ مَنْ نَصَبَ لَکُمْ وَ هُوَ یَعْلَمُ أَنَّکُمْ تَتَوَلَّوْنَا أَوْ تَتَبَرَّءُونَ مِنْ أَعْدَائِنَا وَ قَالَ علیه السلام مَنْ أَشْبَعَ عَدُوّاً لَنَا فَقَدْ قَتَلَ وَلِیّاً لَنَا.( معانی الأخبار، ص: ۳۶۶)؛
یعنی: ناصبى کسى نیست که با ما آل محمّد دشمنى کند، زیرا تو، کسى را پیدا نمى‏کنى که بگوید من نسبت به محمّد و آل محمّد بغض و کینه دارم، بلکه ناصبى آن کسى است که با شما دشمنى کند، در حالى که مى‏داند شما ما را دوست دارید و از دشمنانمان بیزارى مى‏جویید. همچنین آن حضرت فرمود: هر کس دشمن ما را سیر کند، مانند این است که دوست ما را به قتل رسانده است.»
اما درباره‌ی این دو روایت فقهای شیعه نکات بسیاری مهمی را متذکر شده‌اند که تفرقه انگیزان یا آنها را ندیده‌اند و یا نخواسته‌اند به آنها توجه کنند:
۱٫ این دو روایت از جهت سند ضعیف و بی‌اعتبار هستند.
۲٫ این دو روایت از جهت متن نیز ضعیف و موهن هستند، زیرا در آنها بیان شده است که کسی را نمی‌توان ‌یافت که بگوید من دشمن محمد و آل‌محمد هستم. این سخن در حالی بیان می‌شود که در زمان اهل‌بیت- علیهم‌السلام- گروه‌های مختلفی دشمنی خویش را با امیرالمؤمنین علیه‌السلام و اولاد ایشان اظهار می‌کردند و افزون بر توهین و دشنام‌گویی به آن بزرگواران، در عمل نیز به دشمنی با آن بزرگواران می‌پرداختند. این مطلبی است که از جهت تاریخی و روایی تردیدی درباره‌ی آن وجود ندارد، از همین رو در روایات بسیاری عنوان ناصبی به کسی اطلاق شده است که نسبت به اهل‌بیت – علیهم‌السلام- دشمنی ورزیده و به آن بزرگواران دشنام می‌دهد، پس پذیرش این روایت مستلزم انکار آن روایات است.
۴٫ مشهور علمای شیعه ناصبی را کسی می‌دانند که با اهل‌بیت- علیهم‌السلام دشمنی می‌ورزند و صرف عنوان دشمنی با شیعه را در تحقق معنای ناصبی‌گری کافی نمی‌دانند.
۳٫ اما مطلب مهمی که در این دو روایت صریحاً به آنها اشاره شده است و تفرقه‌انگیزان شیعه به آن توجه نکرده‌اند این‌که اطلاق ناصبی به دشمن شیعه هنگامی صحیح است که این دشمنی و خصومت به خاطر محبت و علاقه شیعیان به اهل‌بیت- علیهم‌السلام- باشد که این در واقع نوعی دشمنی و خصومت با اهل‌بیت- علیهم‌السلام- به شمار می‌آید، اما اگر خصومت آنها با شیعه نه از جهت محبت به اهل‌بیت، بلکه به خاطر عوامل دیگری، همچون مخالفت مذهبی آنها با شیعه و یا توهین‌های بعضی از شیعیان به مقدسات اهل‌سنت، باشد، چنین کسانی را نمی‌توان با تکیه بر این روایات ناصبی نامید. این مطلبی است که بسیاری از فقهای متقدّم و متأخر شیعه به آن اشاره کرده‌اند، چنانچه شهید ثانی پس از ذکر این روایات می‌گوید: «قیّدنا ذلک بالحیثیة مع إطلاق الخبر؛ لإخراج بغضهم لنا بسبب تبرّأنا من أئمتهم و وقوعنا فیهم، فإنّ ذلک لا یعدّ نصبا کما لا یعدّ بغضا بغضنا لأمر آخر؛( المقاصد العلیة فی شرح الرسالة الألفیة؛ ص: ۱۴۲)
یعنی: ما اطلاق این روایات را به خصوصیت [دشمنی با محبت اهل‌بیت- علیهم‌اسلام-] مقیّد نمودیم؛ زیرا دشمنی و بغض آنها با شیعه، که به جهت تبری ما از پیشوایان آنها و یا درگیری مذهبی ما با آنها می‌باشد، از موضوع بحث این روایات خارج است، و این‌گونه دشمنی‌ها را نمی‌توان نصب با اهل‌بیت – علیهم‌السلام- به شمار آورد، همان‌گونه که اگر آنها به دلایل دیگری بغض و کینه‌ی ما را در دل داشته باشند، نمی‌توان این بغض نسبت به ما را، بغض اهل‌بیت- علیهم‌السلام- به شمار آورد.»
فقیه بزرگ معاصر آیت الله خویی نیز پس از ذکر این روایات درباره آنها می‌نویسد: «إن رجع النصب للشیعة إلى النصب لأمیر المؤمنین علیه السّلام و الأئمّة المعصومین علیهم السّلام- بان کان سبب العداوة مع الشیعة حبّهم لأهل البیت علیهم السّلام- کان ذلک من النصب الحقیقی، إذ هو عین النصب لهم علیهم السّلام. و أما إن کان النصب للشیعة فقط، مع عدم النصب لولاتهم، بل ربما یجتمع مع حبّ أهل البیت، و إنما کانوا یبغضون الشیعة لعدم متابعتهم لمن یرونه خلیفة لرسول اللّه صلّى اللّه علیه و آله فلا دلیل على نجاسة الناصبیّة بهذا المعنى و انما دلیل النجاسة یختص بناصب أهل البیت، کما سبق ( فقه الشیعة – کتاب الطهارة؛ ج‌۳، ص: ۱۵۴) ؛
یعنی: اگر بازگشت دشمنی آنها با شیعه، به دشمنی آنها با امیرالمؤمنین و ائمه- علیهم‌السلام – باشد، روشن است که سبب دشمنی آنها با شیعه، محبت شیعیان به اهل‌بیت- علیهم‌السلام- می‌باشد و این نصب حقیقی است، زیرا این دشمنی عیناً همان نصب و دشمنی با اهل‌بیت –علیهم‌السلام- است. و اما اگر دشمنی آنها فقط با شیعه باشد و نه با ائمه شیعه- که این دشمنی می‌تواند با محبت اهل‌بیت علیهم‌السلام نیز جمع شود[یعنی کسی می‌تواند هم محب اهل‌بیت باشد و هم دشمن شیعه] – پس چنین کسانی اگرچه بغض شیعه را – به خاطر عدم متابعت و پیروی از کسانی که آنها ایشان را خلیفه بعد از رسول خدا صلی الله علیه و آله می پندارند- در دل دارند، ولی نمی‌توان آنها را ناصبی دانست و حکم به نجاستشان کرد، بلکه ناصبی کسی که با اهل‌بیت-علیهم‌السلام دشمنی می‌ورزد.»
۴٫ در تمام روایات اهل‌بیت-علیهم‌السلام- معنای ناصبی به کسی اطلاق شده است که با امیرالمؤمنین و اولاد او به دشمنی می‌پردازد، و مشهور فقهای شیعه نیز بر این معنا اجماع دارند، از همین رو احتیاط ایجاب می کند که به وجود قدر متقین اکتفاء نموده و دیگران را ناصبی ننامیم.
۵٫ حتی اگر معنای ناصبی را همان معنایی بدانیم که تفرقه‌انگیزان شیعه با تمسک به این روایات درصدد القای آن هستند، باز نیز باید بین این معنا و معنای خاصِ ناصبی، یعنی دشمن اهل‌بیت- علیهم‌السلام- ، تمایز قائل شویم، زیرا اجماع همه‌ی فقها بر آن است که احکام خاص ناصبی- همچون نجاست و حلال بودن مال و دماء او- مخصوص گروه دوم است، و گروه اول، یعنی دشمنان شیعه، موضوع این احکام نیستند. به عبارت دیگر بنابراین معنا نیز باید برای ناصبی گری مراحل متفاوتی قائل شویم که احکام آنها با یکدیگر متفاوت است. این درحالی است که تفرقه‌انگیزان با ارائه معنایی واحدی از عنوان ناصبی، در تلاش‌اند که احکام ناصبی به معنای دشمن و مبغض اهل‌بیت- علیهم‌السلام- را برای گروه دوم، یعنی مبغض شیعه، نیز اعمال کنند. همچنین بعضی از فقهای شیعه این احتمال را داده‌اند که ناصبی خوانده شدن دشمنان شیعه در این روایات، از جهت عقوبت اخروی آنها باشد نه از جهت عنوان شرعی و احکام عملی آن، همچون اطلاق عنوان اسلام و ایمان.
از طرفی دیگر تفرقه‌انگیزان برای اثبات مقدمه‌ی دوم استدلال خویش، یعنی اثبات دشمنی مردم فلسطین با شیعه، به گزارش‌هایی تکیه می‌کنند که حکایت از وجود افرادی تندرو و افراطی در فلسطین دارد. آنها سپس به تعمیم اعتقادات و رفتارهای این افراد به تمام جریان‌های مقاومت و حتی مردم فلسطین می‌پردازند و به مخاطبین خویش این‌گونه القاء می‌کنند که تمام مردم فلسطین دشمن شیعه هستند. اگر از غیر مستند بودن بسیاری از این گزارش‌ها هم بگذریم، این‌گونه تعمیم شتاب‌زده رفتاری غیراخلاقی است که نمونه‌ی آن را در رفتارهای جریان وهابیت نیز بسیار دیده‌ایم، زیرا وهابیون نیز با تعمیم رفتارهای تفرقه‌انگیز و موهن همین گروه‌های تندروی شیعه به تمام شیعیان، آنان را به عنوان نماینده تفکر شیعه معرفی می‌کنند.
البته افزون بر این عده بر بعضی از موضع‌گیری‌های سیاسی مسئولین فلسطین و حماس نیز استناد می‌کنند، درحالی‌که همه می‌دانند این موضع‌گیری‌ها به واسطه تحریکات سیاسی خارجی بوده و یا عکس‌العملی در مقابل رفتارهای زشت همین افراط‌گرایان شیعه در توهین به مقدسات اهل‌سنت می‌باشد.
هرچه هست باید پذیرفت که مردم فلسطین هیچ خصومت و دشمنی با شیعه ندارند و وجود افرادی تندرو در میان آنها و یا موضع‌گیری مذهبی آنها در مقابل شیعه را نباید ناصبی‌گری پنداشت، زیرا در میان شیعیان نیز افزون بر وجود افرادی تندرو و افراطی، مواجهه مذهبی با اهل‌سنت نیز به چشم می‌خورد، یعنی شیعیان نیز حاضر نیستند اهل‌سنت آزادانه در میان آنها به تبلیغ مرام و مسلک خویش برای جوانان شیعه بپردازند و با اعتقادات شیعه مخالفت کنند.
البته افزون بر استدلالی که گذشت تفرقه‌انگیزان همچنین به مکاتبه‌ای از امام‌هادی- علیه‌السلام- نیز استدلال می‌کنند که آن حضرت در ظاهر تمام اهل‌سنت را ناصبی می‌خواند. این روایت نیز علاوه بر ضعف سندی از جهت متن نیز ضعیف و موهن است و با روایات پیشینی که همین عده به آن استناد ‌کردند نیز تعارض دارد، زیرا در آن روایات ناصبی به کسی اطلاق شده بود که با شیعه دشمنی می‌ورزد ولی در این روایت تمامی اهل سنت ناصبی خوانده شده‌اند. از همین رو هیچ‌یک از فقهای شیعه معنای ظاهری این روایت را اخذ نکرده‌اند، بلکه یا آن کنار گذاشته و یا درصدد توجیه آن برآمده‌اند. از همین رو شیخ صدوق دراین‌باره می‌نویسد: «الْجُهَّالُ یَتَوَهَّمُونَ أَنَّ کُلَّ مُخَالِفٍ نَاصِبٌ وَ لَیْسَ کَذَلِکَ‌ (من لا یحضره الفقیه؛ ج‌۳، ص: ۴۰۸) یعنی: جهال می‌پندارند هر سنی و مخالف مذهبی ناصبی استع ولی این‌چنین نیست.»

فقیه بزرگ شیخ مرتضی انصاری نیز دراین‌باره می‌نویسد: «و أنت إذا تأمّلت عمدة ما ذکره من الأخبار وجدته غیر دالٍّ على أنّ الناصب للشیعة ناصبٌ لنا أهل البیت علیهم السلام. (کتاب الطهارة (للشیخ الأنصاری)، ج‌۵، ص: ۱۴۷‌)؛
یعنی: شما اگر در عمده‌ی روایاتی که در این بحث ذکر شده است تأمل کنی، می‌یابی که آنها دلالت بر ناصبی بودن دشمنان شیعه ندارند.»
از همه‌ی این استدلال‌ها و مباحثات علمی و روایی هم که بگذریم، و بر فرض هم که عنوان ناصبی بر مردم فلسطین صحیح باشد، آیا این موضوع مجوزی برای سکوت در مقابل جنایات صهیونیست‌های جانی و آدم‌کش است؟
آیا می‌توان با این توجیه‌ها چشم بر کشتار زنان و کودکان بست؟
مگر این خطاب قرآن کریم را نشنیده‌ایم که می‌فرماید: «وَلاَ یَجْرِمَنَّکُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلاَّ تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى؛ دشمنی با گروهی دیگر وادارتان نکند که عدالت نورزید عدالت ورزید که به تقوی نزدیک تر است.»؟
آیا ظلم و ستم رفته بر مردم فلسطین را می‌توان با تکیه بر تعصبات کور نادیده انگاشت؟
ما خویش را پیروی محمد و آل محمد می‌دانیم چرا در این موضوع به آنها اقتدا نمی‌کنیم؟
همه شنیده‌ایم که پیامبر اسلام در دوران شرک و جهالت با شرکت در پیمان حلف الفضول (پیمان جوان‌مردان)، سوگند یاد کردند تا به ستمدیدگان و افراد غریبه‌ای را که وارد شهر می‌شوند و مورد ستم زورمندان واقع می‌شوند یاری رسانند.
از این گذشته آیا مواجهه اسرائیل تنها با مردم فلسطین است؟ آیا شیعیان جنوب لبنان هم سنی هستند؟
آیا حفاظت از اماکن مقدسی هم‌چون مسجد الاقصی بر ما فرض نیست؟
و در انتهای سخن برادرانه به تفرقه انگیزان توصیه می‌کنیم که دست از مزدوری برای دشمن بکشند و به جای تکیه بر متشابهات و ایجاد اختلاف میان مردم، به محکمات الهی و حبل‌الله المتین چنگ زنند.

برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها