امروز : یکشنبه ۲۶ آذر ۱۳۹۶ - 2017 December 17
۱۱:۴۲
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 106168
تاریخ انتشار: ۴ شهریور ۱۳۹۳ - ساعت ۰۶:۰۰
تعداد بازدید: 49
به گزارش خبرنگار حوزه دولت پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، از همان ابتدای مبارزات انتخابات ریاست جمهوری دوره یازدهم روشن بود که بحث سیاست خارجی و

به گزارش خبرنگار حوزه دولت پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، از همان ابتدای مبارزات انتخابات ریاست جمهوری دوره یازدهم روشن بود که بحث سیاست خارجی و بخصوص موضوع مذاکرات هسته‌ای نقطه ثقل هر دولتی خواهد بود که در آینده روی کار خواهد آمد.

در این میان حسن روحانی به دلیل آنکه در دوره سال‌های 2001 تا 2005 به مدت 4 سال به صورت متمرکز اداره پرونده هسته‌ای ایران را بر عهده داشت توجهی ویژه به این مقوله در مناظرات انتخاباتی و سخنرانی‌های خود به حوزه سیاست خارجه نشان می‌داد.

شاید توافق هسته‌ای کلیدی‌ترین جمله روحانی درخصوص سیاست خارجی بود که در همان زمان حرف و حدیث‌های فراوانی را به دنبال داشت.

با پیروزی روحانی در انتخابات ریاست جمهوری دوره یازدهم و معرفی ظریف، دیپلمات کارکشته ایران در سازمان ملل به عنوان وزیر خارجه روشن شد که جریان سیاست خارجی در ایران تغییرات شگرفی را به خود خواهد داد.

*مذاکرات هسته‌ای در وزارت امورخارجه

اولین اتفاق در این حوزه انتقال مسئولیت مذاکرات هسته‌ای از شورای عالی امنیت ملی به وزارت امور خارجه بود، اتفاقی که نشان داد از این پس ظریف حرف آخر را در مذاکرات ایران با کشورهای عضو 1+5 خواهد زد.

جدا از رایزنی‌های پشت‌پرده و تماس‌های گوناگون به منظور آغاز دور تازه مذاکرات، سفر روحانی به نیویورک نقطه آغاز دیپلماسی دولت یازدهم بود که البته با مذاکرات مستقیم ایران و آمریکا درباره موضوع هسته‌ای به اوجی زودهنگام رسید.

*کری و ظریف رو در روی هم

اولین دور از مذاکرات هسته‌ای در دولت یازدهم با حضور وزرای خارجه ایران و 1+5 در نیویورک آغاز شد، مذاکراتی که نقطه تمایز آن حضور همزمان جان‌کری وزیر امور خارجه آمریکا و ظریف وزیر امور خارجه ایران در کنار یک میز به همراه کاترین اشتون بود.

این مذاکرات کلید دور دیگری از گفت‌وگو‌ها بود که به امضای توافق‌نامه ژنو و برنامه‌ریزی برای مذاکرات موسوم به مذاکرات توافق نهایی انجامید.

*اولویت با غربی‌ها است

البته در این میان روحانی نیز خود ستاره دیگری در اجلاس عمومی سازمان ملل متحد بود، دیدارهای وسیعی با سران کشورهای غربی انجام شد که پس از مدت‌ها مناقشات بین ایران و غرب بعنوان دور تازه‌ای در روابط دو طرف از آن یاد شد.

عمده دیدارهای روحانی با رؤسای کشورهای اروپایی و همچنین آسیای شرقی انجام شد و برخلاف دوره‌های گوناگون دیدارهایی با کشورهای افریقایی و آمریکای لاتین سهم کمتری در دیپلماسی ایران داشت.

*تماس در نقطه اوج

اما مهمترین اتفاق در این رابطه مذاکره تلفنی باراک اوباما رئیس جمهور امریکا و روحانی در پایان سفر به نیویورک بود در حالی که گمانه‌زنی‌های مختلفی پیرامون احتمال دیدار مستقیم دوطرف وجود داشت اما با ذکاوت طرف ایرانی این دیدار تنها به یک مذاکره تلفنی کوتاه ختم شد گرچه همین اقدام کوتاه نیز به تحلیل‌های فراوانی در رسانه‌های مختلف انجامید.

برخی اینگونه نظر می‌دادند که دشمنی بین ایران و امریکا در پایان مسیر خود قرار دارد اما رفتارهای بعدی دولتمردان آمریکایی نشان داد که چنین مسئله‌ای دور از ذهن است و سیاست اصولی اروپا در مقابل ایران هیچ تغییری نکرده است.

*ژنو محصول میانی

مذاکرات هسته‌ای بین ایران و کشورهای 1+5 در آذرماه سال 92 منجر به امضای توافقنامه ژنو بین ایران و کشورهای عضو 1+5 شد، توافقنامه‌ای که در قبال توقف غنی‌سازی 20 درصد و تبدیل ذخایر آن به اورانیوم رقیق شده، توقف تلاش‌ها برای کاهش صادرات نفت ایران و آزادی 4 میلیارد دلار از ذخایر پولی ایران را به همراه داشت.

آزاد شدن صنایع پتروشیمی و خودروسازی و همچنین تصریح بر حق ایران جهت غنی‌سازی اورانیوم در قالب یک برنامه محدود و کنترل شده از جمله مفاد دیگر این توافق بود.

در پایان نیز اینگونه ذکر شد که مذاکرات ایران و 1+5 به منظور رسیدن به یک توافق جامع ظرف مدت 6 ماه ادامه پیدا خواهد کرد.

امضای توافقنامه ژنو با واکنش‌های مختلفی در کشور روبرو شد، برخی آن را یک فتح‌الفتوح نامیدند و برخی دیگر آن را یک خیانت؛ اما پس از گذشت چند ماه از اجرای این توافق و به پایان رسیدن مهلت آن نشان داد که نه خبری از فتح‌الفتوح است و نه خیانتی به کشور انجام شده است.

*دست‌انداز در مسیر توافقنامه شانگهای

شاید پس از توافقنامه ژنو رسیدن به یک توافقنامه جامع که مستلزم لغو تمام تحریم‌ها علیه ایران و تضمین صلح‌آمیز بودن برنامه هسته‌ای جزء ستون‌های اصلی آن باشد مهمترین دستور کار سیاست خارجه ایران بود اما با گذشت 6 دوره از مذاکرات در شهر وین هنوز ایران و کشورهای عضو 1+5 به یک توافق جامع دست پیدا نکردند.

به نظر می‌رسد تمدید 4 ماهه این مذاکرات فرصتی بیشتر برای این مطلب باشد تا دولت روحانی بتواند در دومین سال فعالیت خود، به توافق جامع دست یابد و به این ترتیب به بخشی از مشکلات اقتصادی کشور خاتمه دهد، نکته‌ای که مورد انتقاد برخی از کارشناسان دلسوز کشور قرار گرفت.

*شرق فراموش نشده است

حضور در اجلاس شانگهای و تقویت روابط بین ایران و کشورهای چین و روسیه از مهمترین دستور کارهای دیگر سیاست خارجی ایران در طول یکساله اول دولت روحانی بود، ملاقات روحانی و پوتین در بیشکک تنها یک ماه پس از آغاز به کار دولت نشان از جدیت ایران و روسیه برای توسعه روابط بود.

انعقاد قرارداد نفتی بین ایران و روسیه که اجازه صدور 500 هزار بشکه نفت را از ایران به این کشور می‌دهد و خشم آمریکا و کشورهای غربی را به همراه داشت، تنها بخشی از همکاری‌هایی است که بین دو طرف توافق شده است.

توسعه نیروگاه‌های اتمی، سرمایه‌گذاری در ساخت خطوط انتقال برق و همچنین فروش کالاهای صنعتی مهمترین آورده‌ای است که ایران می‌تواند در قبال صادرات نفت به روسیه داشته باشد.

در کنار آن تحریم روسیه از طرف کشورهای غربی در جریان ماجرای اوکراین امکان روابط گسترده‌تر ایران و روسیه را فراهم کرده است.

*خاورمیانه همچنان ملتهب

در حوزه خاورمیانه، دولت یازدهم همچنان به حمایت از ملت سوریه در مقابل هجوم تروریست‌ها ادامه داد و البته نقش سازنده ایران در حل مشکل جانشینی نوری المالکی نخست وزیر عراق بسیار موثر بود. این مسئله به گونه‌ای نقش ایران را برجسته کرده است که امروز کشورهای غربی برای حضور در جبهه مقابله با داعش از ایران دعوت می‌کنند.

از سوی دیگر روابط ایران و عربستان به عنوان دو کشور اصلی منطقه در طول یک سال گذشته با فراز و فرودهایی همراه بوده است که همچنان برخی جبهه‌ها را ملتهب نگه داشته است.

*آفریقا و آمریکای لاتین کمرنگ می شوند

شاید مهمترین انتقاد به سیاست خارجی به اعتقاد کارشناسان دولت روحانی تمرکز بیش از اندازه بر حوزه غرب و بویژه مذاکرات هسته‌ای بوده است، اقدامی که ایران را از فعالیت گسترده‌تر در حوزه افریقا و امریکای لاتین خارج کرده است. این در حالی است که در دولت گذشته روابط ایران و این کشورها رشد قابل توجهی یافته است و کالاهای صادراتی ایران بخشی از بازارهای این دو منطقه را به قبضه خود درآورده است، به طور حتم دولت یازدهم می‌تواند با توجه ویژه به این دو منطقه زمینه را برای رشد گسترده‌تر صادرات غیر نفتی ایران فراهم کند. اتفاقی که به شدت مورد نیاز اقتصاد در حال رکود ایران است.
انتهای پیام/

منبع : فارس

برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها