امروز : جمعه ۶ مرداد ۱۳۹۶ - 2017 July 28
۲۳:۳۸
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 107819
تاریخ انتشار: ۱۱ شهریور ۱۳۹۳ - ساعت ۰۶:۰۰
تعداد بازدید: 54
گروه سیاسی _‌ پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; - این روزها راه حل های مختلف به ذهنشان خطور می‌کند، راه حل هایی برای فرار از تفرقه ای که این روزها ...

گروه سیاسی _‌ پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; - این روزها راه حل های مختلف به ذهنشان خطور می‌کند، راه حل هایی برای فرار از تفرقه ای که این روزها آشکارتر از روزهای بعد از انتخابات ریاست جمهوری شده است.

ظهور تشکیلاتی مانند «ندا» اصلاح طلبان را آنقدر نگران کرده که برخی از چهره های سرشناس، پیشنهادهای کهنه و بایگانی شده را دوباره مطرح می کنند.

«تشکیل حزب فراگیر برای اصلاح طلبان ...‌» شاید آخرین تیر برای از میدان به در کردن چهره های دلگیر اصلاح طلبان نظیر عارف و جوانان نوگرای اصلاح طلب باشد؛ پیشنهادی که هر چند وقت یکبار با احساس اختلاف میان اصلاح طلبان سرو صدایش بلند می شود.

زمزمه های دوباره «فراگیر» شدن

تشکیلات نسل دوم اصلاح طلبان این روزها نقل محافل خبری است و بیشتر اخبار حزبی را به خود اختصاص داده است.

البته پیش از این نیز زمزمه های تشکیل حزب فراگیر اصلاح طلبان، درست زمانی که احساس می شد اختلافات عمیق تر شده، به گوش می رسید اما این خبرها این روزها جدی‌تر شده است.

امروز دوباره تشکیل یک «حزب فراگیر» برای فرار کردن اصلاح طلبان از تفرقه با اظهارنظر رسول منتجب نیا تیتر یک شد.

روزنامه اعتماد این پیشنهاد منتجب نیا را با روتیتر «برای جایگزینی تشکل های خرد و خنثی» پوشش داده؛ یعنی همان تشکل هایی که امروز اصلاحات را شدیدا نگران کرده است.

این روزنامه در ابتدای مصاحبه خود با منتجب نیا می نویسد: «عصر عسرت اصلاح طلبان با پایان دوران احمدی نژاد پایان یافته است. حالا اصلاح طلبانی که با تاسیس اتاق فکر در انتخابات ریاست جمهوری و تن دادن به خرد جمعی توانستند فرمان ماشین دولت را بدست روحانی بسپارند، به آینده سیاسی خود امیدوارترند»

منتجب نیا نیز در مصاحبه اش با اشاره به مساله رهبری اصلاحات و تاکید بر اینکه «با رهبری یک شخص بر اصلاحات مخالفم» می گوید: «بنده معتقد بوده و هستم و بارها خدمت افرادی که محبوبیت عمومی دارند گفته‌ام که اصلاحات توسط یک فرد نباید رهبری شود... اگر بنا باشد که همه این سلایق کنار هم قرار گیرد بهتر است که مجموعه‌یی از افراد مورد علاقه و مهم به وجود آوریم و این جریان را با مجموعه بزرگان و عقلای قوم اداره کنیم. آقایان هم یقینا این نسخه را می‌پذیرند؛ سال 84 و 88 اگر این مجموعه در کنار هم قرار می‌گرفت قطعا با نتایج بهتری مواجه می‌شدیم. یعنی افرادی که باید محور وحدت باشند، محور اختلاف شدند. بنده به صراحت بگویم بنده با رهبری فردی اصلاحات کاملا مخالفم و آن را مضر می‌دانم.»

وی در ادامه و در پاسخ به این سوال که «فکر می‌کنم دارید پیشنهاد یک جبهه فراگیر اصلاح‌طلبی را می‌دهید. درست است؟» می‌گوید: «بله این ضرورت امروز و غیر قابل انکار اصلاح‌طلبان است. ظرفیت و پتانسیل عملیاتی شدن چنین ایده‌یی هم وجود دارد. تقویت شورای هماهنگی اصلاح‌طلبان می‌تواند مقدمه‌یی برای تاسیس یک حزب فراگیر اصلاح‌طلبی باشد تاتمام تشکل‌های سیاسی و احزاب اصلاح‌طلب با حفظ سلایق زیر یک چتر جمع شوند. این معنای این نیست که فعالان سیاسی مورد توجه قرار نگیرند و یا هویت‌شان را از دست بدهند و احزاب نادیده گرفته شوند چون وظیفه افراد در آن مجمع هم جمع بندی و هدایت همه احزاب خواهد بود. البته ما به این سمت رفته ایم و تشکیل جبهه فراگیر اصلاح‌طلبان قطعا شروع شده است.»

نکته قابل تامل آنکه زمانی که منتجب نیا تصریح می کند که «پیشنهاد خود را برای آقایان هاشمی، خاتمی، روحانی و عارف فرستاده ام» با این سوال مواجه می شود که «شما پتانسیل آقای خویینی‌ها و نوری را [برای حضور در راس حزب فراگیر] چگونه ارزیابی می‌کنید؟» و در پاسخ می گوید: «آنها همگی عزیز هستند. اما بنده معتقدم که در رده رهبری جبهه فراگیر اصلاح‌طلبی باید آن چهار نفری که نام بردم حضور داشته باشند.»

چنددستگی هواداران حزب فراگیر اصلاحات

چندستگی و شکاف میان اصلاح طلبان حتی برای تشکیل فراگیر نیز به خوبی قابل مشاهده است.

با بررسی بازه زمزمه های تشکیل حزب فراگیر میان اصلاح طلبان به خوبی می توان این موضوع را دید.

پیش از انتخابات ریاست جمهوری در سال 92 اصلاح طلبان یکبار شانس خود را برای تشکیل حزب فراگیر امتحان کردند؛ تلاشی که از سوی برخی جریان های اصلاح طلب به تلاش برای معطوف کردن نگاه ها به سید محمد خاتمی برای تاثیرگذاری در انتخابات تفسیر شد.

آذرمنصوری عضو شورای مرکزی حزب منحله مشارکت 16 اردیبهشت سال 92 درباره تشکیل حزب فراگیر اصلاح طلبان و قریب الوقوع بودن تشکیل آْن می گوید:‌ «هدف جدی‌تری که باید در این انتخابات دنبال کنیم این است که از قبل این انتخابات بتوانیم تشکیلات فراگیر و سراسری اصلاح‌طلبان را سازماندهی کنیم؛ موضوعی که شورای مشاوران آقای خاتمی هم روی آن کار کرده است... دستاورد انتخابات ریاست‌جمهوری سال 1392 می‌تواند اعلام شکل‌گیری یک تشکیلات قدرتمند و سراسری برای اصلاح‌طلبان باشد.»

وی در پاسخ به این سوال که یعنی [قرار است] یک حزب باشد؟ تصریح می کند: «دقیقا یک حزب قدرتمند و سراسری. در شورای مشاوران آقای خاتمی درباره ایجاد یک تشکیلات فراگیر و سراسری اصلاح‌طلب که چتری باشد برای همه اصلاح‌طلبان آن هم با محوریت آقای خاتمی بحث شده است. این تشکیلات تمام نیروهای اپوزیسیون اصلاح‌طلب را در خودش جمع و ظرفیت همه سران اصلاحات را یک‌کاسه می‌کند. آن وقت ضعف به قول شما تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری در جنبش اصلاحات برطرف می‌شود. اصلاح‌طلبان کادر‌سازی می‌کنند و اصلاحات را به پیش می‌برند.»

بنابر این گزارش، اما وعده این عضو شورای مرکزی حزب منحله مشارکت نه تنها عملی نشد بلکه بعد از انتخابات با دلخوری عارف بدلیل حذف اجباری اش از گردونه انتخابات، رگه های اختلاف در میان اصلاح طلب بیش‌تر نمایان شد.

این اختلاف زمانی بیشتر شد که بعد از انتخابات، محمدرضا عارف نیز سودای تشکیل حزبی فراگیر، اما با طرح خودش، را علنی کرد.

وی در دیدار با نمایندگان ادوار استان ایلام پس از انتخابات ریاست جمهوری و در تاریخ 14 تیر 92 با اشاره به زمزمه های منتشر شده درباره تشکیل حزب فراگیرگفت: «بعد از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری پیشنهادهای مختلفی به من و همکارانم در بنیاد امید ایرانیان برای استفاده از ظرفیت ایجاد شده جهت بازسازی تشکیلاتی اصلاح‌طلبان شده است که کماکان در حال بررسی این موضوع هستیم.»

وی مدل خود را را متفاوت از  مدل اصلاح طلبان برای تشکیل حزب فراگیر عنوان می کند و می گوید: «در صورت تشکیل حزب فراگیر، از نظر مشورتی فعالان اصلاح‌طلب و اصولگرا استفاده می‌شود.»

مواضع متفاوت منصوری و عارف در کنار اظهارنظر اخیر منتجب نیا درباره تشکیل حزب فراگیر نشان داد که اصلاح طلبان حتی در تشکیل حزب فراگیر برای فرار از تفرقه، هم با یکدیگر اتفاق نظر ندارند.

وقتی معادلات وحدت اصلاح طلبان بهم می‌خورد

اصلاح طلبان که در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم به اجبار یا به قول روزنامه اصلاح طلب اعتماد با تکیه بر «خرد جمعی» به حمایت از روحانی تن دادند، پس از انتخابات ریاست جمهوری به فکر بازسازی کادر رهبری خود افتادند.

این جریان برای آنکه سهم خود از جریان اعتدال و دولت از دست ندهد، تلاش کرد تشکیلات وحدت خود را با اضافه کردن چهره هایی نظیر هاشمی رفسنجانی و ناطق نوری کامل کند.

اما این معادله با کنارکشیدن ناطق نوری بهم خورد؛ شیخ نور در در سخنرانی خود در جمع کانون دانشجویان خارج از کشور صریحا گفت که در انتخابات حضور پیدا نمی کند.

پس از آن البته اصلاح طلبان دوباره تلاش کردند تا زاویه های ایجاد شده در بدنه تفرقه زده خود را با حضور چهر هایی رادیکال پرکنند.

نام بردن از چهره هایی نظیر سید محمد موسوی خوئینی ها و عبدالله نوری در کنار سید محمد خاتمی نشان می داد که گروهی از اصلاح طلبان علاقه دارند با همان چهره های رادیکال قبلی و عمدتا چهره های نزدیک به مجمع روحانیون مبارز کار را ادامه دهند.

این موضوع نیز به دلیل عدم همراهی برخی چهره های معتدل تر جریان اصلاحات و اختلافات قدیمی میان طیف مجمع روحانیون مبارز و طیف های دیگر اصلاحات بی نتیجه مانده است.

تشکیلات ندا را شاید بتوان «قوز بالای قوز» وحدت میان اصلاح طلبان خواند. تشکلی که هنوز برای اصلاح طلبان قابل هضم نیست و آنها نمی توانند قبول کنند که این تشکل قصد «عبور» از نسل اولی ها را ندارد.

در حالی که زمزمه هایی از انتقادات تند اعضای این تشکل خطاب به برخی چهره های اصلاح طلب در جلسات به گوش می رسد که نشان دهنده تلاش این جوانان برای خارج شدن از زیر چتر چهره های قدیمی اصلاح طلب است.

حال باید دید جریان اصلاحات که این روزها مدعی اختلاف عمیق میان اصولگرایان است (اختلافی که همگرایی اصولگرایان در ماجرای عزل وزیر علوم آنرا به محاق برد) می توانند از این تفرقه خارج شوند و یا در انتخابات مجلس نیز شاهد چنددستگی بیشتر میان اصلاح طلبان خواهیم بود.
انتهای پیام/

منبع : فارس

برچسب ها:
آخرین اخبار