امروز : جمعه ۱۹ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 8
۰۰:۲۷
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 109439
تاریخ انتشار: ۱۷ شهریور ۱۳۹۳ - ساعت ۰۶:۰۰
تعداد بازدید: 11
به گزارش پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، سازمان سینمایی همانطور که پیش از این در پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ;

به گزارش پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، سازمان سینمایی همانطور که پیش از این در پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; اعلام شده‌بود قرار است با تشکیل و راه‌اندازی «مدرسه عالی سینمای ایران» و دعوت از فیلمسازان جشنواره‌ای که وجهه بین‌المللی دارند، راه را برای ورود این افراد به حوزه تربیت و پرورش کادر آینده سینمای ایران هموار کند.

حالا پس از حدود یک ماه  مدیرکل«دفتر مطالعات، توسعۀ دانش و مهارت‏های سینمایی» جزییاتی از این طرح را اعلام کرده‌است.جزییاتی که دقت در برخی زوایای آن هدف از این طرح را مشخص‌تر خواهد ساخت و در گزارش‌های آتی به این موارد خواهیم پرداخت.

بنابر این گزارش دکتر سید‏روح‌‏الله حسینی، مدیرکل دفتر مطالعات، توسعۀ دانش و مهارت‏‌های سینمایی دربارۀ تازه‏ ترین برنامه‏‌های آموزشی و پژوهشی سازمان سینمایی، صدور مجوز برای آموزشگاه‏‌های آزاد سینمایی و طرح راه اندازی مدرسه عالی سینمای ایران، توضیحاتی ارائه کرد در توضیحات وی آمده است: در آبان‏ سال گذشته؛ یعنی کمی پس از استقرار دولت جدید، که به «دفتر مطالعات، توسعۀ دانش و مهارت‏‌های سینمایی» آمدم، فعالیت های این دفتر عمدتاً در دو شاخۀ اصلی آموزش و پژوهش تعریف شده بود، که در بخش آموزش، امور مربوط به آموزشگاه‏های آزاد سینمایی، اعم از صدور و تمدید مجوز و در کل نظارت بر عملکرد آنها انجام می‏‌شد، و در حوزۀ دیگر یعنی «پژوهش»  کار چندانی در جریان نبود یا بهتر است بگویم این حوزه کاملاً غیر فعال بود.

وی در بخش دیگری از سخنان خود گفته است: «در واقع، کار و ماموریت این دفتر تنها خلاصه شده بود به نظارت بر آموزشگاه‏‌های آزاد سینمایی. البته در بخش پژوهش تعدادی کار جسته و گریخته انجام شده بود، اما آن گونه که می‏‌باید پژوهش‏‌ها علمی، مدون و آماده ارائه جهت بهره‏‌برداری نبودند».

از همان روزهای نخست و بعد از مطالعۀ ماموریت‏‌ها و تعریفی که از وظایف این دفتر شده بود، به این نکته رسیدم که این دفتر می‏‌تواند جایگاه و اهمیتی مشابه "اتاق فکر" برای سازمان سینمایی داشته باشد؛ بدین معنا که دفتر مطالعات باید محل تولید اندیشه و نظر در حوزۀ سینما باشد، طرح‏‌ها و ایده‏‌ها باید در اینجا شکل بگیرند، و بعد در دل سازمان و به بخش های مختلف تسری پیدا کنند و اجرایی شوند.

بودجه‏‌های پژوهشی

مشکلی که برای جذب این بودجه وجود داشت این بود که صرفأ برای انجام پژوهش های کلان و ملی هزینه اختصاص می‏‌یافت و به همین دلیل هم ما از بزرگترین و معتبرترین دانشگاه کشور، یعنی دانشگاه تهران  که در دل آن پژوهشگران بسیاری در حوزۀ هنر و سینما وجود دارد، خواستیم تا پروپوزال خود را ارائه دهند.  بدین‌‏ترتیب پژوهشی تحت عنوان کلی "مسائل، چالش‏ها و چشم‌‏انداز توسعۀ صنعت سینمای ایران" تعریف شد که در ذیل آن، اولویت‏‌های روز سینمای ایران مانند مسائل اقتصادی، مشکلات اکران، موانع استانداردسازی سینما در ایران و ...  به عنوان محورهای پژوهشی تعریف شد. در دانشگاه شورایی جهت راهبری این طرح تشکیل شد که پس از شناسایی و دعوت از  پژوهشگران مختلف در حوزۀ سینما برای همکاری و ارائۀ پیشنهاد، قراردادهای متعددی هم در زمینۀ ترجمه و هم در سایر موضوعات مهم بسته و هم‌‏اکنون پژوهشگران در محورهای هفده‏‌گانۀ پژوهشی در حال انجام طرح‏های پژوهشی خود هستند. مایلم از همین فرصت استفاده کنم و پژوهشگرانی را که هنوز از این طرح مطلع نشده‌‏اند دعوت به همکاری کنم.

کتابخانه تخصصی سینما

کار بزرگ دیگری که با استفاده از همین بودجۀ پژوهشی در حال انجام است، تشکیل یک کتابخانۀ تخصصی سینمایی با بیش از هزار جلد کتاب‏های روز سینمایی به زبان انگلیسی است، کتاب‏هایی که تاریخ چاپ آنها از سال 2000 تا 2014 است. بیش از 20 ‏درصد از این کتاب ها در فاصلۀ 2010 تا 2014 به چاپ رسیده‏اند، و این مجموعه بزودی در محل جدید "معاونت  توسعۀ فناوری و مطالعات سینمایی" رونمایی خواهد شد.

آموزشگاه‏های سینمایی،  مشکلات و نگرانی‏ها

آموزشگاه‏های سینمایی و کار نظارت بر آنها به واسطۀ تاثیر و نقشی که در سینما و تربیت نیروهای حرفه‏ای دارند، همچنین به خاطر جذب جوانان، از اهمیت فراوانی در حوزۀ برنامه‏‌ها و راهبردهای سازمان سینمایی برخوردارند. همچنین، با توجه به اینکه حساسیت‏‌ها و گاه نگرانی‏‌هایی در مردم نسبت به وضع برخی از آموزشگاه‌‏ها پیش می‏‌آید، ما نهایت سعی و دقت خود را در اعطای مجوزها به‌خرج می‏‌دهیم؛  قطعاً به افرادی که تخصص و تعهدی در این حوزه ندارند، مجوز تاسیس آموزشگاه داده نخواهد شد.

در بحث نظارت هم برنامۀ ما این است که نظارت کیفی‏‌تر و مسولانه‏‌تری داشته باشیم. در همین راستا کار بازبینی مجدد مجوزهای صادر شدۀ قبلی را هم البته با نیت کمک به افزایش سطح کیفی آموزشگاه‏ها انجام خواهیم داد.

یکی از نکاتی که از این پس سعی داریم به آن توجه کنیم موضوع توزیع و پراکندگی مکان آموزشگاه ها است. در حال حاضر، در مرکز شهر تهران با انبوهی از آموزشگاه‏ها روبرو هستیم اما در بسیاری از نقاط تهران آموزشگاهی نمی‏بینیم. به همین ترتیب در استان های دیگر نیز نیاز به سیاست‏گذاری های جدیدتر و دقیق‏تری است. رسیدگی به وضع آموزشگاه‏های استان های دیگر از جمله اولویت های ما است.

اولویت دیگر ما، حمایت از آموزشگاه‏های سینمایی با موضوعات تخصصی‌‏تر مانند انیمیشن است که این گونه درخواست‏‌ها را سریع تر بررسی خواهیم کرد.

در حال حاضر و همزمان با کارهای دیگر، مشغول ارزیابی و رتبه‌‏بندی آموزشگاه های موجود هستیم. به گمان ما این اتفاق مثبتی خواهد بود که سطح علمی و رتبۀ آموزشگاه‏ها مشخص شود، تا مراجعه‏‌کنندگان هم امکان انتخاب های سنجیده‏‌تر و درست‏‌تری داشته باشند.

لازم است یادآوری کنم که در چند سال گذشته آموزشگاه‏های سینمایی هم مانند خیلی از نهادها یا موسسات دیگر دچار مشکلات اقتصادی زیادی شده‏اند، و باید اعتراف کنم که تعداد زیادی از آموزشگاه‏ها در معرض ورشکستگی و تعطیلی هستند. از این رو امیدوارم از دل کارگروه و طرحی که پیشتر اشاره کردم، پیشنهادات و طرح‏هایی استخراج شوند که کمک کنند چاره‏ای در این باره بیندیشیم.

در خصوص شایعات و گمانه‏‌های منفی و نگرانی برخی خانواده‏ها نسبت به محیط آموزشگاه‏های سینمایی، باید بگویم که من با این نگاه موافق نیستم. ممکن است رفتار برخی یا تعدادی انگشت‏‌شمار مناسب و اخلاقی نبوده باشد و بر اساس آن کسانی که می‏خواهند از راه آموزشگاه‌‏ها وارد سینما بشوند با سدی مواجه شده باشند که آن نگاه بدبینانه مردم است. اما من به تبع جایگاه و منزلتی که برای هنر و هنرمند و در نتیجه سینماگران قائلم، قضاوتی اینچنین را نمی‏‌پسندم و امیدوارم که به سهم خودم و با کمک همکاران خوب و شریفم در دفتر مطالعات، با نظارت درست و منطقی، سهمی در کاستن از این نگرانی‏‌ها داشته باشم، و اگر چنانچه سوءظنی وجود دارد بزودی با اعتماد و حسن ظن جایگزین شود.

آموزشگاه سینمایی، یکی از مهمترین راه‏های ورود علاقه‏‌مندان به سینما

تعداد فراوان آموزشگاه‏های سینمایی نشانۀ علاقۀ فراوان به سینماست. آموزشگاه سینمایی در واقع مسیری است که باید پیش از ورود حرفه‌‏ای به سینما طی شود. اما اینکه مسیر ورود به سینما امروز اغلب از طریق آموزشگاه‏‌ها نیست و عوامل دیگری در این فرایند نقش دارند، یکی از نشانه‏‌هایی است که به ما می‏‌گوید سینما در مسیر درستی حرکت نمی‌‏کند، و یکی از مهمترین وظایف این دفتر، کمک به اصلاح فرایند‏ها و روش‏ها در سینمای ایران است. سینمای ما قطعاً دارای معیارها و ویژگی‌ها خاص بومی و دینی است که باید مورد توجه باشند. اما در بسیاری نقاط هم می‏توان مطابق با اصول و استانداردهای جهانی حرکت کرد. سینمای امروز ایران، به گمان من، شبیه فوتبال‏مان است که متکی بر خلاقیت‏‌های فردی و تکنیکی و هوش ایرانی پیش می‏رود و از این مسیر موفقیت کسب می‏کند، وگرنه  اگر بخواهد بر اساس تاکتیک حرکت کند در خیلی از جاها کم می‏آوریم، تنها به این دلیل که روش‏‌ها و فرایندهامان در بسیاری جاها اصلاح نشده است.

سازمان سینمایی، نظم‏‌دهی و ایجاد وفاق در امور سینمایی ما هنوز به آن نظم تاکتیکی که باید و شاید نرسیده‌‏ایم؛ سازمان سینمایی باید از حالا برنامه‏‌ریزی کند که 6 سال بعد خروجی‏‌ا‌ش به چه شکلی باشد؛ نه اینکه فقط چگونه باشد، بلکه باید شکل استاندارد آن را ترسیم نماید؛ یعنی شکلی که واجد نظم و نظام باشد و نه پراکندگی. این برنامه‌‏ریزی باید از همین حالا شروع شود، و البته شروع هم شده است. من معتقدم که این نظم شکل گرفته و وجود هم دارد. کمی سرعت‏‌ها و بخش‏ها متفاوتند. یک بخش‏‌هایی با سرعت پیش می‏روند و برخی حوزه‏‌ها هنوز کند هستند. البته سازمان تازه‌‏بنیاد است و زمان می‏‌برد تا آن نظام جامع شکل بگیرد.

یک سری مسائل را برای آینده تعریف شده‌‏اند و اگر عملیاتی شوند این اتفاق خوب خواهد افتاد. راه اندازی مدرسۀ عالی سینمای ایران، که دقیقأ با نگاه ایجاد نظم در امور سینمایی طراحی شده است. در واقع، هدف از تأسیس این مدرسه استاندارد‏سازی روش‌‏ها و فرآیندهای تولید، توزیع و نمایش سینمای ایران، از راه آموزش و پژوهش در حوزۀ تولیدات سینمایی استاندارد است.

حاشیه‌‏ها  سرعت نظم‏‌بخشی را کم می‏کند

در ابتدا برای ایجاد نظم مورد نظر با سرعت اقدام کردیم اما به تدریج برخی از مسائل حاشیه‌‏ای که همه از آنها باخبرند سرعت ما را کمی کند کرد. البته مسیر در حال طی شدن است و در  همین دفترچۀ راهبردها و سیاست‏‌ها نیز مشهود است.

تاسیس معاونت توسعۀ فناوری و مطالعات سینمایی، دلیل توجه به آموزش و پژوهش

وقتی "معاونت  توسعه و فناوری و مطالعات سینمایی"، با حضور دکتر "سید مصطفی ابطحی" تشکیل شد برنامه و کار بر اساس پژوهش،به طور جدی تری در دستور کار قرار گرفت و حالا نکتۀ اصلی این است که فکر تزریق کنیم و طرح بدهیم و پژوهش را تعریف کنیم. اما برای رسیدن به آن نظم موردنظر به زمان بیشتری نیاز داریم. در دیداری که به همراه دیگر مدیران سازمان با دکتر "علی جنتی" وزیر فرهنگ وارشاد  اسلامی داشتیم، اعلام کردم ما در تعاریف و مفاهیم مشکل داریم، بدین معنا که خیلی دقیق نیستند؛ ما از وجود مشکلات و مسائل حرف می‏زنیم بدون آنکه تعریف روشنی از آنها به دست داده باشیم.حتی وقتی می‌‏گوییم اصلاح امور زمان‏بر است، باید مشخص کنیم که کجا باید بایستیم، کجا باید تند برویم و کجا با سرعت کم تر حرکت کنیم، اینها باید تعریف شوند. یکی از نقیصه‌‏ها، نه تنها در سینما بلکه در کل امور فرهنگی، این است که کلی‏‌گویی می‏کنیم و مثلاً می‏‌گوییم زمان‏بر است ولی باید ما تعریف دقیق‏‌تری داشته باشیم. مثلاً حوزۀ فکر و نظر را از اجرا جدا کنیم و ابتدا به نظم فکری برسیم،  بعد نظم در سازمان و بعد نظم در اجرا.

به گمان من در سازمان، نظم فکری حاصل شده است، و با اطلاعات و شناختی که به واسطۀ گفت و گوهای مستمر از دکتر ایوبی دارم،  احساس می‏کنم که آن چارچوب نظری و نظم لازم وجود دارد و ما می‏دانیم که دقیقأ چه می‏خواهیم و باید چه کار کنیم، حالا این نظم باید یک نمود بیرونی داشته باشد، که البته در سازمان دارد شکل می‏گیرد و فقط باید در اجرا از آن مراقبت کنیم.

البته یک نکتۀ مهم در این میان وجود دارد و آن ظاهرشدن مداوم متغیر‏ها و مولفه‏‌های مداخله‏‌گر در این فرایند است  که گاه این نظم را دچار مشکل می‏کند.

تنها راه مواجهه با عوامل بازدارنده در مدیریت فرهنگی، درست فکر کردن  و درست تصمیم گرفتن است؛ اگر تصمیم درست بگیریم به هر مانعی که برخورد کنیم، اشکالی ندارد. در اینجا 2 عامل شهامت  و اعتدال در کنار هم می‏توانند عمل کنند و ما از مانع عبور کنیم. خوشبختانه این دو فاکتور در مدیریت کنونی سینما وجود دارد. یک مدیر باید شجاعت داشته باشد و هم بداند که دارد با برنامه و معتدل عمل می‏کند، این دو اگر در کنار هم به کار گرفته شوند هر مانعی از سر راه کنار می‏رود.

اولویت بخش پ‍ژوهش

در دل سازمان بخش‌‏ها یا فعالیت‏‌هایی به نظر اولویت بیشتری دارند؛ این را درک می‏کنم چون فرایند‏ها و روش‏هایی که بدانها اشاره کردم، اصلاح نشده و استاندارد نیستند. در نهایت ما به اینجا رسیده‌‏ایم که فکر می‏‌کنیم فلان فعالیت یا فلان مساله در فلان بخش اهمیت بیشتری از بخش پژوهش دارد. البته این را بگویم که من به عنوان مدیر بخش پژوهش‏‌های سازمان سینمایی، این بخش را ارجح بر بخش‏‌های دیگر نمی‏‌دانم اما پیشنهادم به دوستانی که بخش‏های دیگر را مهمتر از بخش پژوهش می‏‌دانند این است که بهتر است جور دیگری نگاه کنند؛ چه بسا بیشتر مشکلاتی که در حوزه‌‏های خود با آنها دست به گریبانند از نادیده انگاشتن و کم اهمیت جلوه دادن بخش پژوهش و مطالعات بنیادی نشات گرفته باشد.

به نظر من اگر بخش پژوهش را مهم بدانیم و مجدانه در آن تلاش کنیم، جلوی خیلی از نابسامانی‏‌ها که در امور جاری سینما وجود دارد، گرفته خواهد شد، تصمیمات نامناسب حذف خواهند شد و هر تصمیمی که گرفته می‏شود معقول و سنجیده خواهد بود .

به عنوان مثال ما از گذشته تا به امروز در بخش صدور پروانۀ ساخت و نمایش گرفتار مشکلاتی بوده و هستیم. اگر ما پیش‏تر در روند تولید و نمایش فیلم‏‌ها، مطالعات جدی داشتیم، آیندۀ آن اتفاق و مسیری که باید طی شود روشن بود، و ما اکنون این مشکلات را نداشتیم که گاه حتی سازمان و کل وزارتخانه را به دردسر می‏اندازد، مشکلاتی که به دولت و جریان خاصی هم خلاصه و محدود نمی‏شود! به نظر من، تا زمانی که فرایند تولید و نمایش مبتنی بر مطالعاتی جدی، اصلاح نشود، در برخی از موضوعات هیچ دولتی نمی‏تواند متفاوت‏‌تر از دولت دیگر عمل کند. پس این مسیر باید اصلاح شود و این اصلاح فقط بر اساس یک کار پژوهشی و فکری و سنجیده قابل حصول است و به نظر من هیچ راه دیگری هم ندارد. اگر مسیر اصلاح شود چه بسا فرقی نکند که چه کسی در راس باشد و خیلی هم نیاز به وجود معاونت ها و ادارات کل  متعدد نخواهد بود و کارها با چند کارشناس قابل انجام خواهد بود.

افق‏‌های آینده: مدرسۀ عالی سینمای ایران

در همان آبان‏ سال گذشته یکی از نخستین ماموریت‌هایی که رییس سازمان سینمایی به من سپرد، تاسیس مدرسۀ عالی سینمای ایران بود. وی یکی دو نمونه ی خارجی را در نظر داشتند. ایدۀ جذاب و کارآمدی به نظر می‏‌رسید. من آن الگوها  به علاوۀ حدود 10 الگوی دیگر از کشورهای مختلف را بررسی و مطالعه کردم.

ابتدا بررسی شد که مدارس عالی سینما در کشورهای دیگر چگونه هستند و به چه شکل کار می‏کنند و اساساً چرا تاسیس شده‌‏اند. به عنوان نمونه فامو در پراگ یا لودز در لهستان، مدارسی در روسیه، ژاپن و کشورهای دیگر هم مطالعه شد و در نهایت متناسب با ویژگی ها و نیازهای سینمای ایران، طرحی از آب در آمد که در آن آموزش ها اساساً کاربردی و معطوف به آینده و ارتقاء سینمای ایران بود.

در واقع، از همان ابتدا، هدف از تاسیس مدرسه طراحی آزمایشگاهی مقرر شد که در آن استانداردسازی سینمای ایران پی گرفته شود. البته باید به سوالات بسیاری که از سوی دیگران مطرح می‌‏شد پاسخ می‏‌دادیم. مثلاً با وجود این همه آموزشگاه و دانشکده چه نیازی به این نهاد جدید هست؟ اما بررسی‏‌ها، مطالعات و رایزنی‏‌های ما نشان می‏داد که این مراکز به دلایل مختلف همگی در پیگیری هدفی که اشاره شد، ناتوانند.

به اعتراف خود دوستان، ارتباط میان دانشگاه و بازار سینما صفر و به عبارتی ناممکن بود. کمبود تجهیزات مورد نیاز برای کسب تجربه و کار در آموزشگاه‏ها و دانشگاه ها مانع دیگری بود. به علاوه، دانش روز سینمای جهان تقریباً در هیچ کجا رصد نمی‏‌شد یا اگر می‏شد باز به دلایل مختلف امکان انتقال و عملی شدن را نداشت.

علاوه بر این، باز به گفتۀ خود اساتید فن، گره‏‌ها و مشکلاتی در سینمای ایران مانع می‏‌شوند تولید مسیری استاندارد و منطقی با صرف کمترین هزینه طی کند. در همین راستا، ملاحظه شد که برای مثال مدیریت تولید در ایران به معنای درست و استاندارد آن وجود ندارد! در کشورمان بسیاری از آثار سینمایی از همان ابتدا و در ایده‏‌پردازی و ارزیابی مالی مشکل دارد. پیش‏‌بینی علمی و حساب‏‌شده‌‏ای از بازار صورت نمی‏گیرد، در واقع متخصصی تربیت نشده است تا ارزیابی کند که اگر این پروژه انجام شود در مرحلۀ نمایش مثلا سوددهی‏‌اش چقدر خواهد بود، یا مخاطب آن چگونه طیفی خواهند بود ؟ چقدر فروش خواهد داشت ؟ و به همین خاطر است که وقتی به انتها می‏رسیم نه در مدیریت سالن‏ها و اکران، استاندارد را رعایت می‏کنیم نه در پخش و تازه بماند که به یکباره متوجه می‏شویم اصلاً تعداد سالن کافی برای این همه فیلم نداریم.

یکی از دغدغه‏‌های مدیریت جدید سازمان سینمایی این است که چگونه بودجه‏‌ای را که برای حمایت ها اختصاص داده می‏شود مدیریت کند تا بتواند بخشی از آن را سوق دهد به سمت زیرساخت‏ها، و تقویت بنیان‏های سینمای ایران. به عقیدۀ ما، مدرسه عالی سینمای ایران، در این زمینه کمک بزرگی به ما خواهد بود. این مدرسه همان گونه که گفتم آزمایشگاه کوچک اما چابکی خواهد بود برای پژوهش دربارۀ این ساختارها و اصلاح روش‏های موجود و البته طراحی مدلهای استاندارد فیلمسازی.

ساختار آموزشی مدرسۀ عالی سینمای ایران

این مدرسه در 4 شاخه فعالیت خواهد کرد شاخۀ اول، شاخۀ مهارت‏افزایی و دانش‏افزایی است. در این شاخه قرار است به کمک اساتید مجرب ایرانی و به ویژه بین‏المللی مهارت‏ها و دانش سینما‏گرانمان را افزایش دهیم. در این شاخه همچنین استادان و سینما‏گران داخل و خارج می‏توانند تجربیات خود را در کلاس های مدرسه عالی سینما به هنرجویان انتقال دهند. در شاخۀ دوم که به تربیت پژوهشگر اختصاص دارد، قصد داریم با توجه به نیازهای روز سینمای ایران و به تعدادی محدود پژوهشگر تربیت کنیم.

اما در شاخۀ سوم، سالانه تعداد محدودی هنرجو (هر رشته 3 یا 4 هنرجو) در رشته‏هایی چون تدوین، فیلم‏نامه‏نویسی، مدیریت تولید، طراحی هنری تولید و کارگردانی جذب خواهیم کرد. این هنرجویان با هم در طی دو سال کار می‏کنند و در نهایت پروژۀ پایانی‏شان تولید یک فیلم سینمایی خواهد بود، فیلمی که از ابتدا تا انتهای آن، حساب شده و سنجیده است.

امیدواریم فیلمی که در این مدرسه تولید می‏شود در حد استانداردهای تولید فیلم در سطح سینمای جهان باشد. اگر این روش به درستی اجرا شود مطابق طرحی که ما تعریف کرده‌‏ایم امیدواریم از این به بعد سالانه، بعد از شروع به کار مدرسه، یک یا دو فیلم در حد استانداردهای سینمای دنیا با موضوعات و ویژگی‏های ملی تولید شود.

 

انتهای پیام/

 

منبع : فارس

برچسب ها:
آخرین اخبار