امروز : دوشنبه ۱۵ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 5
۲۱:۲۵
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 11301
تاریخ انتشار: ۸ خرداد ۱۳۹۲ - ساعت ۱۰:۴۴
تعداد بازدید: 432
اولین برتری عملی انسان بر حیوان در ابتدای حضور آدم، ابلیس را در کنار او حاضر می بینیم که در ماجرای سجده بر آدم رسماً اعلام کرد: ...

اولین برتری عملی انسان بر حیوان

در ابتدای حضور آدم، ابلیس را در کنار او حاضر می بینیم که در ماجرای سجده بر آدم رسماً اعلام کرد: «لَأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعینَ- إِلاَّ عِبادَکَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصین»[۱]: آدم و نسلش همگی را اغواء خواهم کرد. مگر بندگان خالص شدۀ تو. و می بینیم که اولین برنامه او دربارة آدم و حوّا لخت کردن آن دو است که وادارشان کرد از آن درخت ممنوعه خوردند و پوشش شان ریخت[۲]. ابلیس فوراً فهمید که اشتباه کرده است زیرا به نفع او بود که آدم و حوّا در همان لاک سخت خود می ماندند و اینک به دست خود موجبات کمال آن دو را سرعت بخشیده است. اگر از آن درخت نمی خوردند نسل ها طول می کشید تا انسان از لباس لاکی و سختپوستی به در آید.

 

در همان حین متوجه یک نقطۀ حساس روحی آن دو شد: می دید آنان به سرعت و با دستپاچگی تمام، به پوشانیدن عقب و جلو خود پرداختند گویا با یک حادثة ناخوشایند بزرگ رو به رو شده اند، رفتاری که ابلیس تا آن روز چنین رفتاری را از هیچ موجود دیگر (حتی موجودات دو پای پیش از آدم) ندیده بود. فهمید که این اولین و پایه ای ترین انگیزش است که انسان را از حیوان متمایز می کند. تصمیم گرفت که او هم باید کارش و پایه برنامه اش را از همین نکته شروع کند تا انسان را از سیر انسانیت باز داشته و در مسیر حیوان ها که قبلاً‌ دیده بود قرار دهد. در بخش انسان شناسی مبحث پیش اشاره شد که انسان موجودی است از لختی دو عضو عقب و جلو،‌ به شدت مضطرب می شود. این اقتضای همان روح سوم (فطرت) است که انسان (علاوه بر روح غریزه که حیوان هم دارای آن است) دارای آن می باشد. و منشأ تاریخ، خانواده، جامعه، اخلاق، هنجار و ناهنجار (باید و نباید)،‌ قانون، زیبائی خواهی، حتی خنده و گریه در انسان، همین روح سوم است که قرآن از آن با «نفس لوّامه» و از روح غریزه با «نفس امّاره»‌ تعبیر می کند.

منشأ لباس در انسان چیست؟ چرا انسان پوشش خواه شده است؟‌ به دلیل حفاظت از سرما و گرما؟ در حالی که لباس در اصل نه از سرما حفظ می کند و نه از گرما و این نکتة بس مهم است؛ حیوان که از لباس محروم است خیلی کمتر از انسان دچار سرماخوردگی یا گرما زدگی می شود. لباس انسان را آسیب پذیر کرده است. بحث در انگیزة اصلی لباس است وگرنه انسان در نسل های بعدی به خاطر سرما و گرما نیز نیازمند لباس است.

از نظر قرآن منشأ لباسخواهی و پوششجوئی انسان، زیبائی خواهی است به دو صورت:

۱- اضطراب شدید روحی از پیدا بودن «سؤات»: انسان با احساس درونی فطری، عریان بودن دو عضو عقب و جلو را خیلی نازیبا، منفور، مشمئز کننده می داند.

آزمایش: آزمایش این موضوع با کودکانی که تحت تربیت پدر و مادر لخت بزرگ شوند، درست نیست. این آزمایش وقتی صحیح است که دو کودک دختر و پسر تنها در دامن طبیعت (مانند آدم و حوا) بزرگ شوند. در این صورت هر دو به محض رشد شخصیتی خود اقدام به پوشانیدن آن دو عضو خواهند کرد.

این حس در زنان دربارة پستان ها هم هست اما نه به شدت آن دو عضو.

۲- زیبائی خواهی دربارة‌ بقیه اندام و بدن: انسان موجودی است که خود را در لباس زیبا می داند و در لختی نازیبا. یعنی لباس اولین آرایش انسان است.

دربارة هر دو مورد به آیه های زیر توجه کنید:

«فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَ طَفِقا یَخْصِفانِ عَلَیْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ»[۳]: وقتی که (آدم و حوا) از آن درخت چشیدند سوات شان برای شان پدیدار شد و شروع کردند از برگ جنگل بر خود شان می چسبانیدند.

سوات از ماده سوء و جمع «سوئه»: نا خوشایند، بد، منفور و مشمئز کننده. در ماجرای هابیل و قابیل نیز می گوید «یَبْحَثُ فِی الْأَرْضِ لِیُرِیَهُ کَیْفَ یُواری سَوْأَةَ أَخیهِ»[۴] قابیل جنازه هابیل را به دوش حمل کرده و سرگردان می گشت که چگونه سوئه (جنازه)‌ او را بپوشاند. قابیل احساس می کرد که نباید جنازه را همچنان رها کند زیرا جنازه در احساس او سوئه بود. از نظر قرآن برهنگی عقب و جلو دقیقاً مانند جنازه ای است که در فضای بدون پوشش رها می شود. بل از آن نیز منفورتر،‌ زیرا مشاهده جنازة دیگران و سوئه دانستن آن، شاید قابل تحمل تر از سوئه دانستن خود است.

در آن محیط که سوات آدم و حوا برهنه شد، چرا فوراً به فکر پوشش افتادند؟ در آن جا کس دیگری و باصطلاح نا محرمی حضور نداشت. پس این پوششجوئی آنان انگیزش ویژه ای داشته است انگیزش فطری.

به فاصلة دو آیه از آیه بالا که دربارة‌ لباسجوئی آدم و حوا است، می فرماید: «یا بَنی‏ آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنا عَلَیْکُمْ لِباساً یُواری سَوْآتِکُمْ وَ ریشاً وَ لِباسُ التَّقْوى‏ ذلِکَ خَیْرٌ ذلِکَ مِنْ آیاتِ اللَّهِ لَعَلَّهُمْ یَذَّکَّرُونَ»[۵]: ای بنی آدم آفریدم برای شما لباس که بپوشاند سوات شما را و برای زیبائی شما، و لباس تقوی بهتر است، این (موضوع و پدیدۀ لباس) از آیه ها و نشانه های خداوند است اگر آنان فهمنده باشند.

لغت: ریش: زیبائی: وسیله زیبائی.

سه نوع لباس در این آیه ردیف شده: اول لباس سواتی، دوم لباس ریش یعنی لباسی که اگر نباشد در حد نبود لباس سواتی اضطراب آفرین نیست اما انسان باز در آن حالت خود را زیبا نمی یابد. سوم لباس تقوی.

لباس تقوی: لباس سواتی لباس تقوی نیست، بی تقوا ترین افراد نیز آن را ضروری می دانند مگر برخی افراد که بیمار باشند. و همچنین لباس ریش نیز در اصل لباس تقوی نیست برای زیبائی خواهی انسان است که خود را زیبا احساس کند؛ می تواند همراه با تقوی باشد و
می تواند بدون تقوی باشد.

تقوی یعنی به ندای روح فطرت در توجه به باید ها و نباید ها پاسخ مثبت دادن. بی تقوائی یعنی مطابق اقتضاهای غریزی رفتار کردن در این صورت لباس که اقتضای فطرت است ابزاری در اختیار غریزه خواهد بود.

با بیان دیگر: غریزه زیبا خواه نیست هیچ حیوانی به طور آگاهانه در صدد زیبائی خود و جنس مخالف، نیست[۶]. انسان اگر تنها روح غریزه را داشت مانند حیوان کاری با زیبائی نداشت. غریزه در صورت تسلط بر فطرت زیبا خواهی، فطرت را نیز به خدمت خود
می گیرد. بر خورد با زیبائی و زیبائی ها مطابق اقتضای فطرت، یعنی تقوی. و برخورد با آن مطابق اقتضای غریزه یعنی بی تقوائی.

و پوشش حجاب (خواه در مرد و خواه در زن، هر کدام با شرایط خود) بخشی از تقوی دربارة لباس است که برای حفاظت از پدیدة اساسی خانواده است. حیوان فاقد روح فطرت است لذا نه خانواده دارد، نه جامعه و نه تاریخ و نه… بیش از این، این موضوع تکراری را طول ندهیم[۷] بر گردیم به اولین برنامه ابلیس:

ابلیس با فراست شیطانی خود با مشاهده پوشش جوئی آدم و حوا دانست که اگر بخواهد انسان را حیوان کند باید با این حس پوشش جوئی انسان مبارزه کند، این حس را در او کور کند و بر این کار تصمیم اکید گرفت به آیة بعدی که در ادامه آیه پیش آمده توجه کنید: «یا بَنی‏ آدَمَ لا یَفْتِنَنَّکُمُ الشَّیْطانُ کَما أَخْرَجَ أَبَوَیْکُمْ مِنَ الْجَنَّةِ یَنْزِعُ عَنْهُما لِباسَهُما لِیُرِیَهُما سَوْآتِهِما»[۸]: ای بنی آدم مواظب باشید که ابلیس شما را به دام فتنه نیندازد همان طور که پدر و مادرتان را از آن باغ خارج کرد برداشت از بدن آن دو،‌ لباس شان را تا بنمایاند به ایشان سوات شان را.

خداوند در بیان ماجرای آدم و ابلیس بلافاصله و فوراً اخطار می دهد که ابلیس در صدد عریان کردن شما خواهد بود. یعنی این برنامه ابلیس را پیش از هر برنامه او، تذکر می دهد.

فطرت به حدی در پوششجوئی سواتی، قوی بود و هست که شیطان از این که سوات همگان را لخت کند تا حدودی مایوس شد و به سمبل سازی پرداخت و بعل را ساخت. این است که اولین سمبل کابالا (قابالا= جریان قابیلی تاریخ) بعل گشته است. بعل در قرن های بعدی با سمبل اهرام همراه شد که نماد ابدی بودن کاخ های عیاشی است.

ابلیس تا عصر مدرنیته حتی در برابر لباس ریش نیز عاجز بود و باصطلاح زورش به فطرت بشری نمی رسید. در دوران مدرنیته به براندازی لباس ریش، موفق گشت. در سوئیس به استاد جامعه شناسی دانشگاه گفتم:‌ چرا توانستید همه جای بدن زنان را لخت کنید اما این دو تکه که نام یکی مایو و دیگری سینه بند است همچنان مانده است؟.؟ گفت: قانون برهنه کردن این دو بخش بدن را ممنوع کرده تا زنان مورد حمله قرار نگیرند. گفتم با کمی دقت در می یابی که منشأ این قانون چیز دیگر است و آن: ناخوشایندی عریان بودن این دو بخش از بدن، برای خود زنان است؛ اگر قانون نیز نداشتید باز زنان از لختی عقب و جلو و پستان ها خودداری می کردند. دلیلش هم روشن است چرا درباره هر قانون،‌ قانون شکنی می شود و اما درباره این قانون هرگز قانون شکنی نمی شود.

وانگهی در اروپا جزیره ها و مکان هائی درست کردند و ورود به آن جاها را با لباس ممنوع کردند و هر کس باید کاملاً لخت به آن اماکن قدم می گذاشت. اما این برنامه کاملاً با شکست رو به رو شد. و نیروی فطرت ثابت کرد که گزارشات توصیفگران از برخی بومیان بی چارة جزایر دور افتاده، بیانگر ماهیت انسان و انسان شناسی نیست. بل در اثر
بی چارگی است.

امروز جریان کابالیست در برابر پوشش خواهی ریش هم شکست خورده و مردم عریان ترین جامعه به تدریج از لختی بر می گردند و ابلیس در این موضوع نیز پایان تاریخ خود را مشاهده می کند.

اهل بیت(ع) گفته اند: حتی در موقع خواب و در توی لحاف هم لخت نباشید. حتی از امام باقر(ع) حدیث داریم که در حمام نیز یک نخ یا شبیه آن بر دوش تان بیاویزید. تا به آن ندای درونی فطرت همیشه پاسخ داده باشید. انسان در حالت لختی در زیر لحاف در خانۀ خودش نیز آن احساس آسایش روحی و تعادل روانی را ندارد. البته حساب بیماران روانی یا تربیت شدگان در محیط کابالائی، چیز دیگر است.

حدیث هائی زیبا و بس علمی در انسان شناسی اهل بیت(ع) در این موضوع داریم که نمونه هائی را در کتاب «دانش ایمنی در اسلام» و نیز در کتاب مذکور آورده ام. و در این جا تکرار نمی کنم. اما به یک نکته در آیه بالا اشاره می کنم:

فرمود: «ذلِکَ مِنْ آیاتِ اللَّهِ لَعَلَّهُمْ یَذَّکَّرُونَ»[۹]: این از آیه های خداوند است (اگر آنان دقت کنند) شاید بفهمند.

قرآن به هر چیز که انسان را آگاه کند و به او دانش دهد، آیه می گوید. یعنی اگر در همین مسئلۀ بزرگ «رابطه انسان با لباس» و چیزی بنام «پدیدة لباس» اندیشه کنند به دانش استوار و پرفایده در انسان شناسی، روان شناسی و جامعه شناسی می رسند.

در این آیه به یک نکته دیگر باید دقت شود: بیان آیه ابتدا با خطاب و «یا بنی آدم» شروع می شود اما سپس به غیاب و صیغة غایب «لعلّهم» بر می گردد. نمی گوید «شاید شما بنی آدم بفهمید». این تغییر بیان از خطاب به غیاب، نشان می دهد که افراد بنی آدم بازیچة دست کابالیسم شده و با ژست محقق و دانشمند، عکس مسئله را علمی خواهند دانست. اما این که به پیامبرش می فرماید: شاید آن ها بفهمند. نشان می دهد که بالاخره روزی جامعه جهانی به اصل و اساس و چگونگی «رابطه انسان با لباس» پی خواهد برد. و ظاهراً (اگر فکرمان دچار عجله نباشد)‌ این دورة علمی آغاز شده است.

آن روز فرا می رسد، و یک تاریخ با ماهیت جدید (بدون ماهیت کابالی) دارد می آید که همه چیز قرآن، همۀ سخنان قرآن حتی آن گزاره ها که مانند گزاره بالا از خطاب به غیاب می گرایند، تحقق پیدا کنند. «وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ کَرِهَ الْکافِرُون»[۱۰]. می توانید بگوئید «و لو کره القابیلیون».

——————————————————————————–

[۱] آیه۸۲ سورة ص

[۲] در این باره بحث اساسی هست که در «تبیین جهان و انسان» به شرح رفته است

[۳] آیه۲۲ سورة اعراف

[۴] آیه۳۱ سوره مائده

[۵] آیه۲۶ سورة اعراف

[۶] شرح بیشتر این موضوع در کتاب «انسان و چیستی زیبائی» سایت بینش نو

[۷] شرح بیشتر در همان کتاب و نیز «تبیین جهان و انسان»

[۸] آیه۲۷ سورة اعراف

[۹] آیه۲۶ سورة اعراف

[۱۰] آیه۸ سورة صف

منبع : کتاب کابالا و پایان تاریخش

سایت موعود

 

برچسب ها:
آخرین اخبار