امروز : دوشنبه ۱۵ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 5
۲۱:۴۰
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 114283
تاریخ انتشار: ۲ مهر ۱۳۹۳ - ساعت ۰۶:۰۱
تعداد بازدید: 16
پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; - گروه سینما:در بررسی سه دهه‌ی سینمای پس از انقلاب اسلامی، نوع و گرایشی که می‌توان روی آن انگشت گذاشت سینمای دفاع ...

پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; - گروه سینما:در بررسی سه دهه‌ی سینمای پس از انقلاب اسلامی، نوع و گرایشی که می‌توان روی آن انگشت گذاشت سینمای دفاع مقدس است. پس از آغاز جنگ هشت ساله و حمله رژیم بعث عراق که با تحریک ایالات‌متحده آمریکا صورت گرفت، در جبهه فرهنگی مقاومت شهید آوینی مجموعه مستند روایت فتح را به ساخت درآورد که با نگاهی زیباشناسانه به تحلیل رفتار و درونیات انسان‌های  که در جهاد الهی به دفاع از سرزمین خود برخاسته‌اند می‌پردازد. در آن دوره بود که جشنواره اول فیلم دفاع مقدس آغاز به کارکرد و با رویکردی انقلابی به فیلم ‌سازی از رشادت‌های رزمندگان پرداخت، فیلم هایی که هم اکنون  جز خاطره انگیز ترین و پرطرفدار ترین آثار ساخته شده در آن دوران محسوب می‌شود.

از سوی دیگر حضور پررنگ جریان وارداتی روشنفکری که ریشه در الحاد و دین‌ستیزی روشن‌فکران غربی داشته و دارد، بدون اعتنا به اولویت و آرمان‌های دینی و اجتماعی، گرایش‌های غربی و بیگانه را محور فعالیت خود قرار دادند و با رویکرد خود جریان فرهنگی هنری کشور را با چالش‌های سنگینی مواجه ساختند. به موازات این گرایش ذلیلانه عرفان زدگان و جریان‌های التقاطی که هیچ‌گاه به باطن دین و پویایی قران پی نبردند تحت عنوان روشنفکرهای دینی سوی دیگر ذلالت را تکمیل کردند و به عنوان یار کمکی جریان لیبرال ظاهر شدند.

نباید ناگفته بماند که پس از آن دوره و با آغاز دولت سازندگی و بلاخص دولت اصلاحات، گروهی از سینما گران که شاید آن‌ها را بتوان دسته سوم نامید برای اثبات خود دست به تظاهر زده و با یکی زدن به نعل و یکی به میخ همچون دوزیستان خود را در هر دو جبهه حفظ کردند.

متأسفانه تقابل دو گروه مقاومت و ذلالت پس از جنگ با غلبه جریان روشنفکری فضای نامطلوبی را در عرصه فرهنگی سینمایی کشور رقم زد و عملا مقوله فرهنگ و هنر انقلاب اسلامی ایران تسلط این جریان وارداتی به محاق رفت. اگر چه در طول این سال‌ها جریان مقاومت هیچ‌گاه دست از تلاش برای نفوذ در این سیستم استحاله شده  نکشید و بارها با ساخت فیلم‌های ارزشی به مانند نیشتری بر قلب جریان روشنفکری عمل کرد اما علیرغم تمام این تلاش‌ها جریان سینمایی کشور تحت سیطره لیبرالیسم فرهنگی قرار گرفت.

متاسفانه در طول سال‌های پس از جنگ سینمای روشنفکری صرفا افق خود را افق گیشه و جنباندن نازل‌ترین و پست‌ترین وجوه غریزه مخاطب در نظر گرفت و در بعضی موارد با بیان اینکه مشکل اصلی سینما در نبود سه عنصر سکس، الکل و خشونت است، تمام اندیشه خود را در این مثلت بی‌حیایی خلاصه نمودند.

البته از همان دوران به وضوح مشخص بود از این جماعت استحاله شده هیچ‌گاه نمی‌توان انتظار داشت تا به آرمان‌ها و ارزش‌های انقلاب توجه داشته باشند؛ پس می‌توان ادعا نمود که خوشبختانه جریان فکری آوینی که دیگر ریشه دوانده بود، در همان دوره با پایه‌گذاری جشنواره فیلم دفاع مقدس، مقدماتی را مهیا نمود که امروز تحت عنوان جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت می‌توان از آن یادکرد.

جشنواره مقاومت که اکنون سیزدهمین دوره خود را سپری می‌کند در میان انقلابیون و دلسوزان این جبهه به عنوان انقلاب هنری یاد می‌شود؛ انقلابی که در ابتدا با استحاله شدن توسط جریان روشن‌فکری، خط اصیل فرهنگی انقلاب را تا حدود زیادی به حاشیه راند؛ اما امروز و پس از گذر آن سال‌ها انقلابیون مسلمان  از اعتماد به ‌نفس قابل قبولی برخوردارند، به خوبی از گذشته باستانی خودآگاه بوده و دین و آیین‌شان را به خوبی درک کرده‌اند؛ هیچ‌گاه شبیه هنرمندان وارداتی از مردمشان فراری نیستند و بر اندیشه آنان به خوبی مسلط هستند و به مانند روشنفکران وطنی تبدیل به شیر بی‌یال و دم نشده‌اند.

رزمندگان جبهه مقاومت فرهنگی به خوبی می‌دانند اگر سینما بومی نباشد هیچ‌گاه ملی نمیشود و سینمایی که ملی نباشد هیچ‌گاه جهانی نخواهد  شد و فهم این موضوع اصلی‌ترین اختلاف آنان با سینماگران روشن‌فکر است. جریان وارداتی  هیچ‌گاه از خود نپرسیده‌ است که چگونه می‌توان پدیده‌ای بی‌ر‌یشه و بی اتصال به هویت واقعی مبود اما در محمل جهانیان مورد توجه قرار گرفت حال آن که سینمای غرب خود صاحب آن الگو است و کپی‌برداری ناقص روشنفکران هیچ جذابیتی برای دیگر جهانیان ندارد و صرفا نوعی عملگی بی جیره و مواجب در جهان امروز محسوب می‌شود.

جبهه مقاومت به خوبی می‌داند برای برطرف کردن این معضل و واگذار نکردن جبهه فرهنگی و هنری جامعه به بیگانه باید در عرصه هنر وجود داشته باشد برای این حضور فعال، باید بتواند تبلور لایه‌های مختلف اجتماعی باشد که تاکنون به آنان پرداخته نشده تا مخاطبین هم حقیت و اندازه و شمایل اجتماعی و فرهنگی‌شان را در آینه سینما ببینند و هم آرمان‌های  اسلامی و ملی‌ خود را تا این سینما در یک پروسه بلند مدت و مبتنی بر آرمان‌های انقلابی به سمت آینده پیش برود. برای جامعه ایرانی و اسلامی ما نیز باید معلوم شود چه نوع سینمایی و بر اساس کدام اندیشه و تفکر و آرمان لازم به نظر میرسد و آیا سینمای محدود به شهر تهران و آن هم محدود به مناطقی  خاص از پایتخت آیا پتانسیل جریان سازی فرهنگی را دارد؟

جشنواره بین المللی فیلم مقاومت با آگاهی از موارد ذکرشده در این مسیر پر و فراز و نشیب گام برداشته است  و با انقلابی هنری و فرهنگی سعی در اصلاح مسیر ناصحیح گذشته و قرار دادن قطار فرهنگی کشور در ریل ثبات و پایداری دارد.

در مجموع می‌توان این چنین امید داشت که جشنواره مقاومت به عنوان جشنواره‌ای بین المللی که در پی تئوریزه کردن آرمان‌های انقلابی است، تصمیم بر آن دارد تا با پشت سر گذاشتن دوران تیره سینما و با ارایه استراتژی‌های کلان فرهنگی علاوه بر مسایل روشی و تکنیکی هنری، خود را به پیش برد و امید را به تمامی جبهه مقاومت در جهان اسلام تزریق کند به واقع این جشنواره در حال رقم زدن انقلابی است که سال‌ها به وجود آمدن آن آرزوی بسیاری از مردم و مدیران و دلسوزان انقلاب اسلامی بوده که خوشبختانه این آرزو در حال محقق شدن است.

انتهای پیام/و

منبع : فارس

برچسب ها:
آخرین اخبار