امروز : جمعه ۶ مرداد ۱۳۹۶ - 2017 July 27
۰۱:۱۷
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 115265
تاریخ انتشار: ۶ مهر ۱۳۹۳ - ساعت ۲۱:۴۱
تعداد بازدید: 126
گرچه رژیم صهیونیستی در 1948، یک روز پس از خروج آخرین سرباز انگلیسی از فلسطین تشکیل شد، اما این اقدام زمینه‌ها و ریشه‌هایی داشت که به ...

گرچه رژیم صهیونیستی در 1948، یک روز پس از خروج آخرین سرباز انگلیسی از فلسطین تشکیل شد، اما این اقدام زمینه‌ها و ریشه‌هایی داشت که به گذشته‌ها و افکار نامقدس باز می‌گشت.همان‌طور که گفته شده است، زمینه سازی‌ها برای تشکیل این رژیم به سالها قبل از روز اعلام تشکیل این رژیم یا روز نکبت باز می‌گردد.

 

به گزارش گروه بین الملل پیروان موعود: پس از برپایی نخستین کنگره صهیونیسم در سال 1897 (1276ش) در شهر بال سوئیس و تصویب تشکیل دولت یهود در سرزمین فلسطین، مهاجرت صهیونیست‌ها به این سرزمین تحت حمایت استعمار، توسط سازمان جهانی صهیونیسم آغاز گردید. چهار سال پس از این تاریخ، سازمان جهانی صهونیسم با هدف تسریع در روند مهاجرت یهودیان، شرکتی تحت عنوان صندوق ملی یهود تشکیل داد تا برای سکنا گزیدن یهود در فلسطین زمین بخرد. زمینهای خریداری شده توسط این صندوق، به عنوان دارایی غیر قابل انتقال مردم یهود محسوب می‌شد.پس از پایان جنگ جهانی اول، مهاجران یهودی به سمت فلسطین روانه شدند. آژانس یهود برای هماهنگ سازی و تسریع در روند مهاجرت یهودیان تشکیل شد.

با روی کار آمدن هیتلر در آلمان، نازیسم بهانه‌ای شد تا روند مهاجرت یهودیان به فلسطین شدت یابد به گونه‌ای که شمار یهودیان ساکن در فلسطین به بیش از 650 هزار نفر در سال 1948 (1327 ش) رسید.در حالی که تنها 12 درصد از خاک اشغالی فلسطین در تصرف یهودیان بود.از این زمان ابزار خشونت آغاز گردید. جنبش عزالدین قسام در این دوران آغاز شد که توسط انگلیسی‌ها سرکوب شد.در سال 1947 قطعنامه‌ای صادر شد و فلسطین به دو بخش یهودی و فلسطینی تقسیم شد.

بلافاصله پس از این قطعنامه 181، کشتارهای خونین گروههای ترور صهیونیستی آغاز شد. از سال 1947 تا می‌1948، (1326 تا اردیبهشت 1327ش) چند کشتار وسیع بلده الشیخ، سعسع، الجلیل، قطار قاهره، حیفا، دیر یاسین و ناصرالدین توسط گروههای ترور صهیونیستی از جمله هاگانا، اشترون انجام گرفت که در این قتل عام‌ها صدها فلسطینی اعم از مرد و زن و پیر و جوان کشته شدند. تنها در کشتار دیریاسین که توسط دو گروه ایرگون و اشترون انجام شد، 254 تن از افراد غیر نظامی کشته شدند. صهیونیستها یک روز بعد از خروج سربازان انگلیسی، تشکیل رژیم صهیونیستی را اعلام کردند و فلسطینیان این روز را روز نکبت نامیدند.

"روز نکبت" چه روزی است؟

شصت و شش سال از اشغال فلسطین گذشت و خاطرات تلخ یک ملت آواره و ستمدیده بار دیگر زنده شد و در کنار آن تجاوزات،حملات، بازداشت‌ها و سرکوب روزانه و محاصره شدید این ملت بر تلخی این خاطرات افزود.

"نکبه" کلمه عربی و به معنای مصیبت است. فلسطینی‌ها بطور عادی کلمه"نکبت" را برای توصیف حوادث فاجعه‌باری که در پی اشغال سرزمین‌های اشغالی به همراه داشته، بکار می‌برند.

در پانزدهم ماه می‌سال 1948(25اردیبهشت 1327 ش) حادثه‌ای در تاریخ فلسطین روی داد که "روز نکبه" نام گرفت. از نظر فلسطینی‌ها این روز یادآور روزهای تلخ یعنی اشغال سرزمین‌شان و مصادره اراضی و اولین موج آوارگی و اخراج بیش از 800هزار فلسطینی از خانه و کاشانه‌شان است.

بعد از گذشت 65 سال از موجودیت رژیم صهیونیستی و اشغال سرزمین‌های اشغالی شمار آوارگان، پناهندگان به 4 میلیون نفر رسید که همچنان بیشتر این آوارگان در اردوگاههایی در کرانه باختری، نوار غزه و دیگر کشورهای همسایه عربی زندگی می‌کنند.

شصت و شش سال از صدور قطعنامه ننگین تقسیم فلسطین گذشت و صفحه‌ای دیگر از قطعنامه‌های تبعیض‌آمیز سازمان ملل دوباره ورق خورد و خاطرات تلخ یک ملت آواره و ستمدیده بار دیگر زنده شد و در کنار آن تجاوزات، حملات، بازداشت‌ها و سرکوب روزانه این ملت بر تلخی این خاطرات می‌افزاید. در واقع تنها نمی‌توان صهیونیست‌ها را عامل توطئه اشغال و آوارگی ملت فلسطین دانست. بلکه باید این حقیقت را هم در نظر گرفت که اشغال فلسطین نتیجه پروسه‌ای بود که در سال 1897 (1276ش) در شهر"بال" سوئیس شروع شد و طی مراحلی با قیمومیت انگلستان بر فلسطین و صدور اعلامیه شوم بالفور در سال 1917 میلادی (1296ش) مقدمات حضور صهیونیست‌ها در فلسطین و واگذاری این سرزمین به آنها فراهم شد تا این که سازمان ملل متحد در تاریخ 29 نوامبر سال 1947 میلادی (1326ش) نزدیک به یک سال قبل از وقوع فاجعه دردناک اشغال فلسطین در سال 1948، قطعنامه شمار 181 خود را در مورد فلسطین صادر کرد و این کشور را میان یهودی‌ها و عرب‌ها تقسیم کرد.

33 کشور از جمله آمریکا و انگلیس و کشورهای اروپایی به این قطعنامه رای مثبت دادند و 13 کشور به آن رای مخالف و 10 کشور هم رای ممتنع دادند.

این زمان بود که توطئه اشغال قلب جهان اسلام توسط مجامع بین‌المللی شکل آشکارتری به خود گرفت و قطعنامه 181 در سازمان ملل مهر تاییدی بود بر وجود یک توطئه جهانی برای اشغال فلسطین و جدا کردن این منطقه مهم و حیاتی از پیکره کشورهای اسلامی و عربی و واگذاری آن به مهاجران یهودی.

این گونه بود که در آن زمان، سازمان ملل با تصویب این قطعنامه، زمینه اشغال فلسطین و آواره شدن میلیون‌ها فلسطینی بی‌گناه را فراهم کرد و عملا پا به عرصه پروسه واگذاری فلسطین به یهودیان گذاشت.

جالب این که در آن زمان حتی خود صهیونیست‌ها با این قطعنامه مخالفت کردند، علت مخالفت آنها با این قطعنامه به زیاده خواهی صهیونیست‌ها باز می‌گشت. آنها معتقد بودند که پس از تصویب این قطعنامه تنها صاحب نزدیک به نیمی از مساحت فلسطین می‌شوند در حالی که به دنبال کل فلسطین بودند تا از آن پلی برای تحقق رویای دیرینه صهیونیسم یعنی تشکیل" اسرائیل بزرگ" از نیل تا فرات بسازند.

این گونه بود که درست نزدیک به یک سال بعد از این قطعنامه، فلسطین کامل به اشغال صهیونیست‌ها در آمد و فاجعه آوارگی و بی‌خانمانی ملتی در تاریخ نوین که شعار دمکراسی و آزادیخواهی را سر می‌دهد، شکل گرفت که مجامع جهانی، سازمان ملل،کشورهای اروپایی و غربی در این جنایت شریک صهیونیست‌ها بودند.

در این میان، کوتاهی کشورهای عربی و اسلامی بر کسی پوشیده نیست و همه واقفند که اگر سستی و ضعف و چند دستگی کشورهای عربی نبود، ما اکنون شاهد دردناک‌ترین واقعه تاریخ یعنی مسئله فلسطین نبودیم و آوراگی این ملت مظلوم را نظاره گر نبودیم.

برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها