امروز : شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 10
۰۷:۰۰
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 117162
تاریخ انتشار: ۱۶ مهر ۱۳۹۳ - ساعت ۰۶:۰۰
تعداد بازدید: 10
به گزارش پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، برنامه این هفته برنامه رادیویی سینما معیار به بررسی فیلم آرایش غلیظ پرداخت. حمید نعمت‌الله کارگردان، ...

به گزارش پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، برنامه این هفته برنامه رادیویی سینما معیار به بررسی فیلم آرایش غلیظ پرداخت. حمید نعمت‌الله کارگردان، هادی مقدم‌دوست فیلم‌نامه نویس و سهراب پورناظری آهنگساز فیلم «آرایش غلیظ» میهمان تلفنی برنامه بودند و سعید هاشم‌زاده و محمدرضا وحیدزاده منتقدان حاضر در استودیو برنامه سینما معیار. همچنین سید احمد نادمی پژوهشگر و شاعر در مورد شعر و موسیقی این فیلم به صورت تلفنی گفت‌و‌گو کرد.

در ابتدای برنامه سید امیر جاوید مجری برنامه سینمامعیار نظر کلی سعید هاشم‌زاده را در مورد فیلم «آرایش غلیظ» پرسید و این منتقد سینمایی در ابتدای سخنانش گفت: حمید نعمت الله و هادی مقدم دوست یک لحن منحصر به فردی در روایت پیدا کردند. سینمای ایران با آثاری چون «بوتیک»، «بی‌پولی»، «وضعیت سفید» و حتی فیلم سینمایی «سر به مهر» که محصول این دو نفر است، به لحنی منحصر به فرد در طرح موضوعات اجتماعی و درام‌هایی رسیده است و همین باعث شده است که آثارشان از سایر فیلمسازان متمایز شوند.

وی ادامه داد: یکی از مولفه‌های تمایزشان در شیوه پرداخت درام است. مخصوصا در بحث خرده داستان‌ها و شخصیت‌های فرعی و کارکردی که شخصیت‌های فرعی در پیرنگ اصلی دارند. جدا از این، در نوع دیدگاه‌شان اخلاق و مذهب هم دیده می‌شود که اوج آن را فیلم «سر به مهر» می‌توان دید.

هاشم‌زاده: لحن و بیان سینمایی نعمت الله و مقدم دوست منحصر به فرد است

این منتقد سینمایی با اشاره به اولین اثر سینمایی حمید نعمت الله گفت: در فیلم «بوتیک» یک چالش اجتماعی که در زمان خودش به روز بود مطرح می‌شود. چالش اجتماعی که به یک چالش اخلاقی در شخصیت اصلی فیلم تبدیل می‌شود و آن فاجعه دراماتیک شکل گرفت. «بی‌پولی» هم با لحنی کاملا متفاوت از لحن فیلم «بوتیک» به همین شکل روایت می‌شود.

وی با اشاره به فیلم سازی مشترک حمید نعمت الله و هادی مقدم دوست بیان کرد: لحن جدیدی که این دو فیلم ساز دارند یک نوع نگاه طنازانه دارند که در سینمای ایران تازه است.

وی افزود: نعمت الله و مقدم دوست به عنوان یک مولف در آثاری همچون وضعیت سفید یک خط فکری و یک نوع لحن و بیان سینمایی را دنبال کردند که در نوع خودش منحصر به فرد است.

این منتقد سینمای با اشاره با مقدمه‌ای که در مورد لحن آثار سینمایی پیشین مقدم دوست و نعمت الله گفته بود ادامه داد: نقد من بیشتر به این برمی گردد که چرا در فیلم «آرایش غلیظ» این لحن تکرار نشده است که همین باعث شده است که این فیلم نسبت به آثار قبلی این دو قابل تامل نباشد.

نعمت الله: می‌توان با یک روایت پر انرژی و به دور از کسالت و سیاهی نقد کرد

پس از این صحبت‌ها، گفتگوی تلفنی جاوید با حمید نعمت الله کارگردان فیلم آرایش غلیظ آغاز شد؛ نعمت الله در پاسخ به این سئوال که دلیل تمرکز شما به نقد یک قشر و سبک زندگی خاص در آثارتان چیست گفت: سینماگر نمی‌تواند هر آنچه در جامعه رخ می‌دهد بسازد. مجبور است تا دست به انتخاب بزند و یک قاب را انتخاب کند. من هم بین قاب‌های موجود، تصویر کردن این آدم‌ها و زندگیشان را ترجیح دادم.

مجری برنامه با تاکید بر لحن و نگاه متفاوت نعمت الله به موضوع، در خصوص شیوه نقد زندگی شبه مدرن سئوال کرد؛ کاگردان آرایش غلیظ در پاسخ گفت: در نقد این آدم‌ها و زندگی‌هایشان یک نگاه کلیشه‌ای و محتوا زده غالب شده است. من در پی نقدی متفاوت و به دور از محتوا زدگی و کسالت باری هستم. می‌توان با یک روایت پرانرژی و به دور از کسالت و سیاهی، نقد کرد.

وحید‌زاده: در «آرایش غلیظ» کاملا با یک قصه سینمایی مواجهیم

در ادامه مجری برنامه از وحید‌زاده کار‌شناس دیگر حاضر در استودیو سینما معیار در مورد خرده پیرنگ‌های آخرین اثر نعمت الله سوال کرد.

وحید‌زاده صحبت‌هایش را این گونه شروع کرد: اولین اتفاق در مواجهه با فیلم آرایش غلیظ این است که مخاطب در وهله اول با یک اثر سینمایی طرف است. چیزی که خیلی در سینمای ایران متداول نیست و در فضای روشنفکری شبیه به یک ضد ارزش شده است اما در «آرایش غلیظ» کاملا با یک قصه سینمایی مواجه هستیم.

وی ادامه داد: در این فیلم یک داستان پر کشش و جذابی داریم که شخصیتهای متنوع و ایده‌های خلاقانه و لوکیشن‌های جالبش آن را جذاب‌تر کرده است. فیلم خرده پیرنگ‌هایی دارد که پی درپی همدیگر را حمایت می‌کنند و در یک ساختارکلیتر منسجم با پیرنگ اصلی قرار دارند.

در ادامه برنامه سینما معیار، هادی مقدم دوست نویسنده فیلم سینمایی «آرایش غلیظ» روی خط برنامه سینما معیار حاضر شد.

سوالی که مجری برنامه از مقدم دوست پرسید این بود: «آرایش غلیظ» قصه آدمهایی است که سرانجام خوشی ندارند و شخصیت‌ها در فضای سیاهی هستند اما همهٔ این‌ها در یک لحنی شیرین روایت می‌شوند. این لحن چگونه شکل گرفته و به چه دلیل بوده است؟

مقدم دوست: لحنِ مرکب ناشی از باطلِ مرکبی است که با آن مواجهیم

مقدم دوست با اشاره به اینکه لازم است در ابتدای حرف‌هایش مورد تعبیر لحن صحبت کند بیان کرد: لحن از ادبیات موسیقی می‌آید. وقتی وارد سینما می‌شویم لحن به معنای آهنگ و آن موضع و احساسی است که برای بیان منظور خودتان انتخاب می‌کنید. لحن تجربه‌ای است که در زندگی داریم و از ناحیه موضع و احساس می‌آید.

وی ادامه داد: چنانچه بخواهیم از زندگی در باطل فیلم بسازیم؛ همین نقطه لحظه شروع تکوین لحن است. یعنی از این نقطه انتخاب می‌کنید که من با چه لحنی می‌خواهم در مورد این موضوع صحبت کنم. وقتی باور دارید که باطلی که در فیلم می‌بینید جدای از باطل بودنش، مضحک هم هست؛ لحن شما دگرگون می‌شود، لحن شما مرکب می‌شود. این هم بر می‌گردد به موضع و احساسی که نسبت به این سبک زندگی باطل دارید.

هاشم‌زاده: «آرایش غلیظ» در نقطه پایانی‌اش‌‌ رها می‌شود

در ادامه این بحث مجری برنامه با اشاره به نقد هاشم‌زاده از این منتقد سینمایی خواست که نقدش را با تفصیل بیشتری بیان کند. سعید هاشم‌زاده گفت: حمید نعمت الله در کارگردانی به یک استانداردی رسیده است که دقیقا هم راستای لحنی است که در فیلم و کمدی کارش دنبال می‌کند.

وی ادامه داد: اسم این استاندارد را فضاهای دو قطبی یا ضد حس می‌گذاریم که در آثارشان زیاد دیده‌ایم. در فیلم «آرایش غلیظ» شاه بیت این فضاهای دو قطبی جایی است که شخصیت مسعود به هومن می‌گوید که «عشق کثافت من». به نظر من این فضای دوقطبی، در روند فیلمنامه و اجرا به شکل فوق العاده‌ای ادامه دارد. همین جاست که می‌توان گفت ادامه آن لحن مولف نعمت الله و مقدم دوست است.

اما این منتقد سینمای در اینجای بحث نقدش را اینگونه مطرح کرد: فیلمنامه تا نقطه سرانجام پایانی کشش دارد اما فیلم در نقطه پایانی خودش‌‌ رها می‌شود. در پایان فیلم قرار است که به همه پرسشهای من پاسخ دهد و سرانجام آدمهای فیلم را برای من تعیین کند و مفهومی به من برساند. ولی فیلم در نقطه پایانی خودش‌‌ رها می‌شود. لادن و مسعود که شخصیت اصلی فیلم هستند را بدون سرانجام می‌بینیم و در ‌‌نهایت اثری می‌بینیم که از دادن پیام فرار می‌کند.

هاشم‌زاده در تکمیل صحبت‌هایش گفت: این نوع نگاه بر می‌گردد به فیلم ساز. جایی هم از نعمت الله خواندم که از محتوای خیلی از فیلمهای سینمای ایران خسته شده است. شاید همین باعث شده است که برخی منتقدان، «آرایش غلیظ» را فیلمی بدون محتوا معرفی کنند.

وحید‌زاده: «آرایش غلیظ» سوال مطرح می‌کند ولی در آخر جوابی نمی‌دهد

در ادامه وحید‌زاده هم نقد خود را این گونه مطرح کرد: ما پیش فرض را لحاظ می‌کنیم که باید سینمایی داشته باشیم که جذاب باشد و با مخاطب خود ارتباط برقرار کند ولی این سوال مطرح می‌شود که ما برای سینمای انقلاب اسلامی چه معیاری را انتخاب می‌کنیم.

وی ادامه داد: در «آرایش غلیظ» یک شجاعت و چرخش شجاعانه‌ای می‌بینیم که مولفان آن حرکتی متفاوتی را در پیش گرفتند. به عنوان مثال ما کارگردان‌هایی را سراغ داریم که به بهانهٔ انتقاد و به بهانه پرداختن به آسیب و ناهنجارهای اجتماعی آثاری را می‌سازند که کاملا نقض غرض است. سینما گرانی مثل تهمینه میلانی و فریدون جیرانی فیلم‌هایی می‌سازند که دو ساعت فیلم در مورد فساد و فحشا و نا‌هنجاری‌ها و آسیب‌های اجتماعی را مطرح می‌کنند تا در آخر فیلم یک جمله به ما بگویند که چنین کارهایی بد هستند. یعنی فیلم ساز دو ساعت لذت و شیرینی این فساد را برای مخاطب می‌آورد بعد در آخر فیلم با یک لحن شعاری حرف خود را می‌زند. در حالیکه صورت و فرم فیلم مخاطب را به سمت نقض غرض می‌برد.

وی در تکمیل صحبت‌هایش گفت: اما فیلم آرایش غلیظ از این جنس نیست و شاهد این رویکرد هم نیستم و روی لبه تیغ حرکت می‌کند. اما فیلم سوالهایی را مطرح می‌کند که در آخر جوابی به آن‌ها نمی‌دهد.

مقدم دوست: ترسیم مسیر انحلال شخصیت‌ها برای تماشاگر جذاب است

مقدم دوست فیلم نامه نویس «آرایش غلیظ» در پاسخ منتقدان این برنامه گفت: جذابیت برای تماشاچی می‌تواند از نواحی مختلفی تامین شود، می‌تواند از دیدنی‌ها تامین بشود یعنی از وجوه بصری فیلم باشد. می‌تواند هم از هسته اصلی فیلم باشد یعنی الزاما اشارت بصری و تصاویر دلیل جذابیت نیست. آن وضعیت اصلی فیلم که اصطلاحا می‌گوییم «سر انداخته می‌شود» هم می‌تواند عنصری باشد که تماشاچی بخواهد فیلم را دنبال کند و انتظار بکشد عاقبت فیلم چه می‌شود.

وی ادامه داد: این «سر انداختن» در یک فیلم می‌تواند دغدغهٔ تماشاچی باشد و یکی از عناصر جذابیت فیلم شود. این موضوع در نمایش نامه‌ها هم دیده شده است. نمایش نامه‌ها غنا بصری زیادی ندارند اما به واسطه ملتهب بودن یا قابل تامل بودن آنچیزی است که «سر انداختن» گفته می‌شود و تماشاچی را با خود همراه می‌کند.

مقدم دوست در بخش دیگری از صحبت‌هایش گفت: در فیلم «آرایش غلیظ» شخصیتی را داریم که تصمیم دارد یک محموله‌ای را با حقه‌های مختلف تصرف کند. تماشاچی هم منتظر است ببیند که این بار کج به منزل می‌رسد یا نه. ما از اینجا به بعد است که باید یک مسیر را ترسیم کنیم. مسیر باید بر اساس مقصد ترسیم شود. شما در فیلم مقصد را‌‌ همان عاقبت تعبیر کنید.

این فیلمنامه نویس با اشاره به این نقد که انتهای قصه و سرنوشت آدمهای آنچه می‌شود گفت: عاقبت و مقصد جدای از مسیر نیست. وقتی که ما مجموعه‌ای از آدم‌ها که شرور هستند و زیست در باطل دارند را نشان می‌دهیم و قرار است که عاقبتی را برای آن‌ها تصویر کنیم باید در مسیری این عاقبت را نشان دهیم. آنچه برای تماشاچی می‌تواند جذاب باشد ترسیم مسیر است. یعنی اگر قرار است عاقبت این مجموعه آدمهای شرور را به سمت انحلال برسانیم، طبیعتا باید در طی یک فرآیند و مسیری شکل گیرد.

وی ادامه داد: تماشای ساز و کار منحل شدن این مجموعه آدمهای شرور وقیح، از جمله چیزهایی است که برای تماشاچی جذابیت دارد و یک اثر سینمایی را تماشایی می‌کند.

مقدم دوست: مفهوم مورد نظر انحلال یک جمعیت با زیست باطل بود

وی در مورد عاقبت شخصیتهای «آرایش غلیظ» گفت: عاقبت آن چیزی نیست که قابل تفسیر یا توصیف باشد. موضوع این است که تماشاچی با چه حسی از سینما بیرون می‌آید. محسوس کردن مفهوم، یک عملیاتی است که در کار نمایشی وجود دارد. مفهومی که ما در نظر داشتیم انحلال جمعیتی بود که زیست باطل داشتند. عدم کام روایی این جمعیت خود یک مفهوم است ولی وقتی می‌خواهیم این را در نمایش بیاوریم باید تبدیل به یک محسوس شود.

مقدم دوست با اشاره به شخصیتهای اصلی فیلم گفت: اینکه تماشاچی فکر کند شخصیت لادن و مسعود به هیچ جایی نرسیدند به صورت کلام در فیلم قابل عرضه نیست. امیدوارم که این اتفاق در حس تماشاچی رخ داده باشد که راجع به این دو شخصیت احساس عدم کام روایی کند. «آرایش غلیظ» فیلمی در مورد عدم کامروایی آدم‌هایش است که این مضمون در احساس تماشاچی شکل می‌گیرد.

در ادامه برنامه رادیویی سینما معیار گزارش مردمی پخش شد و اکثرا نظر مثبتی نسبت به این فیلم داشتند.

نادمی: شعر آلبوم موسیقی «آرایش غلیظ» تفسیر پیرنگ اصلی فیلم است

در ادامه مجری برنامه گفتگویی با سیداحمد نادمی پژوهشگر و شاعر داشت و سوالش را این گونه مطرح کرد: ارتباط و نسبت معنایی که شعر و موسیقی آرایش غلیظ با جهان معنایی اثر پیدا کرده را چگونه می‌بینید. آیا شعر و موسیقی متناسب با فیلم است یا خیر؟

سیداحمد نادمی در مورد نوع کارگردانی «آرایش غلیظ» گفت: همه چیز این فیلم سر جای خودش قرار گرفته است و همین باعث شده است که کلیتی از یک گروه کاملا هماهنگ با یکدیگر را داشته باشد و در ‌‌نهایت یک اثر خوبی را به مخاطب ارائه کند. فیلم فضای غیر رئالی دارد مثل شخصیت‌های خاصی مانند مردبرقی و حوادث پی در پی که قصه را جلو می‌برد. یک لحن تند و غلیظی در نوع بیان هم داریم. در موسیقی هم همین‌ها را می‌بینیم، لحن موسیقی و ساز‌هایی که انتخاب شده به طرز غلیظی در کنار وجوه دیگر فیلم مثل نوع بازیگری، نوع فیلم‌نامه عمل می‌کند.

نادمی با اشاره به شعر مولوی که در آلبوم موسیقی فیلم آمده است گفت: شعری که انتخاب شده است بسیار هوشمندانه است و از نمونه‌های عالی ادبیات تمثیلی ماست. این شعر تفسیر پیرنگ اصلی فیلم است. تمثیلی که مولانا در این شعر به کار برده است، برای آدم‌ها و قصه‌های فرعی این فیلم قابل تاویل است. اینکه شر به نتیجه نمی‌رسند کاملا منطبق با داستان مولانا است.

پورناظری: از سازهای استفاده کردیم که بیان بهتری به فیلم بدهد
 
میهمان تلفنی دیگر برنامه سینمامعیار، سهراب پورناظری آهنگساز فیلم آرایش غلیظ بود. پورناظری در مورد تیتراژ و موسیقی متن فیلم «آرایش غلیظ» گفت: موسیقی و تیتراژ متاثر از متن فیلم است. در این فیلم سعی کردم که از سازهای متفاوتی استفاده کنیم. در بخشهایی از فیلم که فضا خشن بود موسیقی خشن‌تر می‌شد.

وی در بخش دیگری از صحبت‌هایش گفت: ما سعی کردیم از سازهای استفاده کنیم که به لحاظ ارتباط با منطقه‌ای که در آن فیلمبرداری شده است و احوالات شخصیتهای فیلم بیان بهتری را به فیلم بدهیم.

برنامه رادیویی سینما معیار پنجشنبه‌ها ساعت ۱۶ از رادیو گفت‌و‌گو پخش می‌شود. برنامه‌ای با اجرای سید امیر جاوید و تهیه کنندگی و سردبیری محمد جواد طالبی که سعی دارد سطح آگاهی مخاطب از فیلمهای روی پرده را بالا ببرد. سینما معیار به بررسی محتوایی اکران‌های روز پرداخته و نقاط قوت و ضعف و سمت و سوی اجتماعی ـ اخلاقی و سیاسی آن را بررسی کند.
انتهای پیام/س

منبع : فارس

برچسب ها:
آخرین اخبار