امروز : پنجشنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۶ - 2017 October 18
۰۲:۰۰
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 11991
تاریخ انتشار: ۱۱ خرداد ۱۳۹۲ - ساعت ۲۰:۴۲
تعداد بازدید: 113
به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران در راه است و این روزها شاهدیم که کارشناسان و ...

به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران در راه است و این روزها شاهدیم که کارشناسان و صاحب‌نظران حوزه های مختلف از قبیل کارشناسان اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و ... . مطالبات خود را از رئیس جمهور آینده مطرح می کنند و مسایل را بیش از گذشته مورد تجزیه و تحلیل قرار می دهند.

در همین زمینه سرویس ورزشی خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس به سراغ 3 مدیر که از اهالی فن در ورزش محسوب می شوند رفته تا با بیان نقاط ضعف و قوت ورزش کشور، رئیس جمهور آینده را برای احیا مطلوب تر ورزش کمک کنند.

در این میزگرد با عنوان مطالبات اهالی ورزش از رئیس جمهور آینده، آقای مصطفی هاشمی‌طبا، رئیس سابق تربیت بدنی، آقای سعید فائقی، معاون سابق تربیت بدنی و آقای هادی حسینی، سخنگوی فراکسیون ورزش مجلس جمهوری اسلامی مهم ترین ضعف ها و کاستی های ورزش را مطرح کردند و مطالبات ورزشی ها را به گوش رئیس جمهور آینده رساندند.

 

فارس: انتخابات ریاست‌جمهوری  نزدیک است حوزه‌های مختلف از جمله حوزه های اقتصادی  و اجتماعی کشور درگیر این موضوع هستند ما هم می‌خواهیم در این میزگرد مطالبات اهالی ورزش از رئیس‌جمهور آینده را بررسی کنیم این که ضعف‌ها و کاستی‌ها چیست و چه راهکارهایی دارید؟

هاشمی طبا: من اصلاً این داستانی که می‌گویید در زمینه‌های مختلف چه مطالباتی از رئیس‌جمهور دارید؟ من با کلمه مطالبات مخالف هستم برای اینکه منشأ  این واژه یک منشأ حلال‌زاده نبود، این قضیه مطالبات موقعی مد شد که آقای خاتمی آمد و رئیس‌جمهور شد و چون می‌گفتند من می‌خواهم توسعه سیاسی بدهم یک عده‌ای که مخالف ایشان بودند گفتند مطلب توسعه سیاسی مطلب مهمی نیست، مردم مطالبات اقتصادی دارند.

سید هادی حسینی: یا مطالبات سیاسی!

هاشمی‌طبا: نه، گفتند مردم اصلاً مطالبات سیاسی ندارند،موضاعات سیاسی مسئله‌اش حل است، مردم مطالبات اقتصادی دارند و ایشان باید مطالبات اقتصادی مردم را جواب بدهد و درآرشیو روزنامه‌ها همه اینها هست. بنابراین به نظر من این کلمه مطالبات کلمه حلال‌زاده‌ای نیست و من به نظرم می‌آید اینکه مردم از نظامشان مطالبات داشته باشند حرف درستی نیست. برای اینکه نظام و مردم اگر واقعا با هم باشند باید با هم کار کنند. مثل این است که بگوییم حالا دولت از مردم چه مطالباتی می‌خواهد؟! این‌ها حقوق متقابل دارند یعنی اگر دولت را به عنوان نماینده مردم بشماریم در حقیقت باید روند توسعه اجتماعی طوری باشد که جامعه را در یک سطح عادلانه سامان دهد، وگرنه اگر قرار باشد هرگروهی یا گروه‌های مختلف مردم مطالبات مختلفی را مطرح کنند این مطالبات اصلاً حد و اندازه ندارد. اما اینکه ما بگویم که مثلاً ورزش باید چه شکلی باشد این را می‌توانیم بگویم، البته باز هم نمی‌توانیم به عنوان مطالبات بگویم بلکه به عنوان اینکه روند توسعه کشور چگونه باید باشد تا به این اهداف برسیم، وگرنه اگر قرار باشد همه طلب‌کار از دولت باشند، دولت اصلاً توانایی چنین خواسته ای را ندارد.

دولت هم عبارتی است از مجموعه‌ای محدود که در رأس‌اش یک تعدادی محدود آدم نشسته‌اند و یکسری کارمند هم دارد که مردم هم جزو دولت هستند. به قول معروف چاقو که دسته‌ خودش را نمی‌برد بنابراین من اصلاً با این نگاه مخالفم که مطالبات را مطرح کنیم ما باید بیاییم روند شدن جامعه‌مان را در نظر بگیریم و بررسی کنیم که چطور می‌شود جامعه‌مان به یک جامعه توسعه یافته تبدیل شود.

اتفاقاً  هفته گذشته فردی که سابقاً رئیس سازمان برنامه و بودجه دولت خاتمی بود یک مقاله‌ای در یک روزنامه منتشر کرده بود ایشان که جزو اصلاح‌طلبان هستند گفته بود که کلمه توسعه کلمه اسلامی است کلمه پیشرفت یک مقدار داروینیسم درونش دیده می شود من دیدم اتفاقاً حرف خوبی است مثلاً زمان مدیریت ما در ورزش، بحث توسعه در ورزش مطرح می شد. می‌گفتند توسعه را توسعه نگویید،چراکه یک کلمه‌ای آمریکایی است، اما آمریکایی development استdevelopment را هم شما می‌توانید به هر کلمه‌ای دوست دارید معنا کنید آن آقا می‌گفت کلمه پیشرفت که می‌گویند پیشرفت یعنی اینکه یک سلسله حلقه زنجیره‌ای که هر زنجیره نسبت به زنجیره قبلی تکامل یافته‌تر است چون باید پیش‌برود، می‌گفت این بیشتر به داروینیسم می‌خورد تا کلمه توسعه. از این مقدمه که بگذریم آن چیزی که به عنوان بحث ورزش و تربیت بدنی در جامعه ما مطرح می‌شود یک نقاط مشخص و روشنی را دارد که متأسفانه هیچ یک از دولت‌های ما بهش توجه نکرده‌اند چون اصلاً معنی تربیت بدنی در کشور ما را نفهمیدند، تربیت بدنی ترجمه  physical education است.
 
یعنی education است؛ یعنی تربیت و تعلیم که از راه فیزیک برای آدم حاصل می‌شود؛ یعنی همان تربیتی که ما می‌گوییم پایه‌هایش برای اجرایی شدن همین تربیت‌بدنی است.

مثلاً شما می‌گویید یک آدم با تربیت است یعنی چی؟ می‌بینید حرکاتش خوب است، هنگامی که انسان را می‌بیند سلام می‌کند، حقوق دیگران را رعایت می‌کند، این‌ها همه‌اش در ضمیر وجودیش نهادینه شده، ملکه وجودش شده است، این ملکه وجودیش از طریق ورزش و عملیات اجرایی می‌تواند به او حاصل شود. مثلاً قانون‌گرا بودند، اگر یک کسی ورزش بکند چون قاضی در زمین است و باید بر اساس یک مقرراتی ورزش کند خود این قانونگرایی بودن و تبعیت از یک قاضی، او را به تدریج یک قانون‌گرا می‌کند. او می‌گوید ما در ورزش بودیم و قانون‌گرا بودن را یاد گرفتیم در بیرون از محیط ورزشی هم باید قانون‌گرا باشیم.

اگر در ورزش رعایت حقوق حریف را کردیم در بیرون هم این ملکه می‌شود رعایت حقوق مردم را می‌کنیم.خوب این اصلاً از کجا به کشور ما آمده است؟تعلیم و تربیت کشور ما ناشی از کشورهای اروپایی و کشورهای آمریکایی است، یعنی این داستان تعلیم و تربیت به این صورت، در حقیقت مال (جان دویی) آمریکایی است که فیلسوف بوده و گفته که تعلیم و تربیت باید از طریق ورزش انجام شود که به اصطلاح بچّه‌ها تعلیم و تربیت ببینند، به همین دلیل هم در فرانسه 30 ساعت از کلاس‌های درسی به ورزش اختصاصی دارد اما این را آموزش و پرورش ما توجه نکرده است،ما آن موقع‌ها در لیست درسی‌مان نقاشی داشتیم، کار دستی داشتیم، خط داشتیم، ریاضی داشتیم، ورزش داشتیم، هرکدام از آن ها هم یک فلسفه‌ای پشتش است، بعد مسئولان ما فلسفه‌ای که پشت اینها بود را نفهمیدن، همه این‌ها را یواش‌یواش حذف کردند یا مثلاً اعلام می‌کردند در ساعت ورزش ریاضی حل بکنید.




در نتیجه پایه‌های ورزش و تربیت‌بدنی، یعنی تربیت انسان از طریق بدن در جامعه ما حذف شد، بعد از این ورزش و کسانی که از مدارس ما در می‌آمدند آدم‌هایی بودند که از لحاظ ورزشی ناپخته، حالا از نظر تربیتی آنها را کنار می‌گذاریم، از نظر تربیتی هرکس از کوچه و خیابان محل زندگی اش پرورش یافته بود و شاید مدت زمان کمی را در کنارخانواده بوده و بیشتر اوقاتش در کوچه سپری کرده است، ما هم همینطور بودیم.

این‌ها وقتی وارد سیستم ورزش مملکت می‌شوند آدم‌های خامی می‌شوند، یعنی فرض کنید که از 3-2میلیون نفر خروجی آموزش و پرورش آدم‌های که ورزش می‌دانند و بدنشان آماده ورزش است. بسیار ناچیز است. از آن طرف ما اصلاً باشگاه ورزشی نداشتیم و نداریم، یعنی تلاش در ایجاد جاهایی که باشگاه داشته باشند یعنی بچّه‌ها و مردم بروند در آنجا باشند را نداریم، نه اینکه یک تیم باشد مثل پرسپولیس و استقلال و نهایتاً هم بروند در استادیوم بوق بزنند، بلکه بروند آنجا زیر نظر مربیان ورزش کنند و ورزش خود را ارتقاء بدهند، ما اگر بخواهیم ورزشمان به یک نقطه مناسبی در جمهوری اسلامی برسد؛ این 2 تا را باید احیاء کنیم یکی تربیت بدنی و ورزش در مدارس مان و دانشگاه‌هایمان و دوم هم باشگاه‌های‌مان در داخل ایران. یعنی واقعاً برویم دنبال اینکه باشگاه داشته باشیم نه اینکه یک زیرزمینی باشد و چهارتا بدنسازی باشد؛ چنین فضایی باشگاه نیست، در آلمان 80 هزار باشگاه است.

یا در فرانسه یک منطقه ای بود که در مسابقات جام‌جهانی 1998 فرانسه تیم ملی در آنجا اسکان داشت در آنجا دو باشگاه بود هر دو  باشگاه زمین چمن، پیست تارتان، استخرشنا، سالن تیراندازی، سالن و رزش‌های توپی، ژیمناستیک و غیره... را در اختیار داشت ، همه این امکانات برای 5 هزارنفر آدم بود. در ایران هم می‌توان چنین شرایطی باشد، بنابراین باید هر دولتی که می‌آید اگر علاقمند است به آینده جوانان ما و ورزش کشور این دو تا را درست بکند بقیه چیزها خود به خود از نظر تشکیلات درست می‌شوند.

در گذشته ایران جزو معدود کشورهایی بود که لیگ سراسری باشگاهی داشت. البته ما تیم‌ داریم و باشگاه به آن معنا خیلی کم داریم. به نظرم اگر می‌خواهیم حرکتی در ورزش انجام بدهیم این 2نکته را رعایت کنیم مشکلی نخواهیم داشت. البته در پرانتز هم بگویم آنقدر مسائل در کار کشورمان حاد است ورزش هیچ چیز نمی‌خواهد بقیه را درست کنند ورزش درست می‌شود.

فارس: آقای حسینی شما چه انتظاراتی از رئیس‌جمهور آینده برای ورزش دارید؟

سید هادی حسینی: من تشکر می‌کنم از آقای هاشمی طبا که هم پیشکسوت و هم استاد ما آقای فائقی هم همین طور و خوشحالم که در این جمع هستم.اما باید بگویم من مسئله مطالبات از رئیس‌جمهور را خیلی بهش ایراد نمی‌گیرم، حالا یک غلط باب شده است، یک حقوق طرفین است که هم دولت و هم ملت ممکن است نسبت به هم داشته باشند. به نظر من در قالب تقاضای مردم از نظام که هم مردم به گردنش حق دارد و هم نظام به گردن مردم حق دارد، در واقع اینطور بگویم، به همین دلیل اگر کلمه مطالبات را مطرح کنیم اشکال ندارد و اما آنچه چیزی که دولت آینده یا هر دولتی برای ورزش باید به‌ آن توجه کند به نظر من اولویتش برنامه است. ما در نظام سازمان تربیت بدنی یا در وزارت وزرش حاضرمان تا آن زمان که من یادم است بعضی از رؤسای سازمان یا بعضی از دولت‌ها به موضوع برنامه توجه شد، مثلاً حالا یکی که اکنون در جمع ما نیست را بگوئیم آقای مهرعلیزاده که به برنامه توجه داشت. آقای هاشمی طبا در زمان تصدی‌گری‌اش در سازمان تربیت‌بدنی در برنامه به بعضی از جنبه‌هاش توجه داشت، مثلاً در سال 1377، بحث پایگاه‌های قهرمانی و همچنین برخی موضوعات دیگر که به آنها می‌چسبید مطرح شد و در بحث تیم‌ملی فوتبال که پیش از آغاز میزگرد مطرح بود، هاشمی‌طبا به بحث فیزیکی ملی‌پوشان اشاره کرد و می‌گوید گفت اگر ملی‌پوشان قدرت و تمرکزشان را به نمایش بگذارند ممکن است مقابل قطر پیروز شویم.

چرا هاشمی طبا چنین استدلالی دارد؟ چون زمانی که در سازمان تربیت‌بدنی بوده به موضوع پایگاه قهرمانی و امتیاز آدم‌هایی که به مسابقات اعزام می‌شدند توجه کرده است. می‌خواهم بگویم اگر یک دولتی به برنامه در ورزش توجه داشته باشد. فکر می‌کنم شرط اول قدم است که تو همه جنبه‌ها به خصوص جنبه ورزش برای مسئله توسعه یا پیشرفت یا رشد، مدنظر قرار بگیرد. اگر بخواهیم دولت آینده در جهت توسعه عمل کند حتماً باید ورزش را ببیند.ضمن اینکه  این نکته آخر آقای هاشمی‌طبا را که من یک بار هم از تلویزیون شنیده بودم که طرف از شما پرسیده بود که چرا در جام جهانی 1998 چرا فوتبال ما موفق نبود؟گفت: حالا در کدام حوزه موفق بوده‌ایم که در فوتبال بخواهیم موفق شویم؟

تفاوت فوتبال فرق با سایر حوزه‌ها این است بعد از 90 دقیقه معلوم می‌شود یک توپی از خط دروازه‌ها گذشته است و کدام تیم شکست خورده و کدام تیم پیروز شده است. اما مگر در صنعت بُرده‌ایم؟ مگر در کشاورزی برده‌ایم؟ مگر در سایر حوزه‌ها بُردیم و یکسری مقیاس این‌چنینی که خوب می‌شود از آن اینطوری استفاده کرد که اگر ما در امور کشورداری به موضوع توسعه بپردازیم که فراگیرتر از صنعت و ورزش است؛‌چون اگر صنعت ما درست شود کشاورزی درست شود حتما ورزش ما هم درست می‌شود.

در گذشته آقای فائقی در سازمان گسترش فعال بوده، جایی که قبل از انقلاب در آن بنا بر نیاز کشور اشتغال زایی می کردند و بر حسب نیازهای هر منطقه و خواسته های مردم آن بخش برنامه ریزی می کردند. مثلاً در حوزه منابع طبیعی، جایی که چوب بوده، برنامه‌ریزی برای استفاده بهینه و برآورده کردن مایحتاج مردم را دیده بودند.مثلا در قائم‌شهر کارخانه نساجی تعبیه کرده بودند و تا وقتی کارخانه نساجی بود باشگاه نساجی هم بود، به معنای واقعی باشگاه بود و تیم نبود. کُشتی داشت، ژیمناستیک داشت، فوتبال داشت؛ در واقع در اکثر رشته‌های ورزشی فعالیت می‌کرد. والیبال و شطرنج هم بودند.

با این حال می‌آییم 200 متر آن طرف تر یا 5 کیلومتر این طرف‌تر می‌بینیم یک شهر دیگر یک صنعت دیگر یا مجتمع صنعتی، کنارش یک باشگاه دارد، چون در آن زمان فضا دولتی بود، این‌ها هم دولتی بودند. اشکالی بر ما نبود چون فضای ورزشی دولتی بود.

نکته دوم ویژگی دولت است. باید دولت عاقل باشد، یعنی رفتارش نسبت به مسائل عقلایی باشد. مثلاً یک دفعه دامن تصمیمش نرود به اوج بند شود، یک دفعه بیایید به خاطر مثلاً زاویه با آقای فائقی یابنده یا آقای هاشمی طبا این حوزه را به صفر بند کند. به نظر من رفتارش باید عقلایی باشد. مسئله بعدی اینکه مدیریتش به خصوص مدیریتش در بخش ورزش دانش‌محور باشد. ما الآن در رشته ورزشی دانشجو خیلی تربیت می‌کنیم به نظر من خیلی از این‌ها به درد ورزش نمی‌خورند. چند تا لیسانس، فوق‌لیسانس و حتی دکترا تربیت‌بدنی که تربیت می‌کنیم از دانشگاه می‌آیند می‌نشینند پشت میز اداره؟ در واقع آنها مثل یک دیپلمه ساده  که تازه از پشت میز مدرسه آمده با آن کارشناس هیچ فرقی ندارند.فارغ التحصیل‌های دانشگاهی شاید برخی از اصطلاحات تخصصی و ورزشی را بلد باشند، آن هم قربانش برم که بلد هم نیستند.

موضوع بعدی به نظر من برون‌گرا بودن مدیریت است. برون‌گرا بودن از حیث دولتی بودن و غیردولتی بودن را عرض می‌کنم. معمولاً نگاه‌ها به ورزش نگاه‌های دولتی بود و ما نتوانستیم بار سنگینی که امروز روی دوش ورزش است را بگذاریم روی دوش جامعه‌ای که می‌تواند آن بار را با خودش حمل بکند. بسیاری از آحاد جامعه الآن ظرفیت این را دارند که بار ورزش را به دوش بکشند. چه بار سخت‌افزاری چه بار نرم‌افزاری.

ولی ما اجازه نمی‌دهیم. ما دراز کشیدیم و شیرجه رفتیم روی همه آحاد ورزش و دستمان و پایمان را باز کردیم که هرچه می‌توانیم با دستان و پاهایمان آن را پنهان کرده‌ایم تا هیچ کس ورود این حوزه نشود. این کار را کرده ایم تا مبادا یک بخش خصوصی وارد شود یا یک فرد توانا وارد شودو ان را بردارد و او را جلو ببرد و موضوع بعدی ما به نظر من کلان نگر بودن ساختار ورزش یا همان وزارت ورزش و یا مدیریت ورزش یا مدیریت عالی کشور است که باز هم از ضعف‌های عمده وزرش ما است. مثلاً موقعی که من مدیر ورزش یک استان یا یک کشور هستم نگاه نمی‌کنم اگر ارتش هم وارد ورزش شود می‌تواند یک سالن کنار پادگانش بسازد که در اوقات فراغت مردم آن محل هم می‌تواند از آن سالن ورزشی استفاده کنند یا سربازانش استفاده کنند.

دانشگاه هم می‌تواند اماکن ورزشی بسازد، دستگاه‌های دیگر هم می‌توانند بسازند، آموزش و پرورش هم می‌تواند بسازد. در بودجه هم که ما الآن هستیم هر کس می‌آید چانه خودش را می‌زند.آموزش و پرورش می‌آید می‌گوید بودجه وزرشی ما را 2 ریال برایش بگذارید، بسیج می‌گوید برای ورزش ما یک ریال بگذار، نیامده‌ایم این‌هارا یک‌جا جمع کنیم، یک نگاه کلی‌نگر برایش باشد که در روستایی که من هم به عنوان مدیرکل تربیت بدنی سالن می‌سازم، آقایی هم که مدیرکل آموزش و پرورش است نرود در همان روستا کنار مدرسه‌اش سالن نسازد. برود یک روستا پائین‌تر، یک محله پائین‌تر بسازد، یعنی بتوانیم با یک نگاه کلان به مسئله ورزش یک توضیح مناسب داشته باشیم، یا موضوع بعدی مطالعه درست است که در حوزه دانش می‌توانیم یعنی آمایش دانش درست است که باز به نظر من نداریم. من این را بارها مثال زده‌ام مثلاً ما در کشتی در هفت-هشت استان کشور ظرفیت داریم، ظرفیت حداقل بالفعل داریم یا بالقوه‌ای که تبدیل بالفعل شود را داریم.

مثلاً تهران را داریم، مازندران را داریم،‌کردستان را داریم، همدان را داریم،  خوزستان، همدان، قم هم داریم، 8-7 استان هستند که قم و خوزستان بیشتر جنبه فرهنگی‌شان قوی‌تر از استان‌های دیگر است. مثلاً کرمانشاه را داریم، ولی وقت توزیع اعتبار می‌کنیم آقای هاشمی‌طبا یا آقای فائقی یک اعتبار، 100 میلیون تومان برای آن  می‌گذارند تقسیم بر 30 استان می‌کنند. نفری 5 میلیون یا 7 میلیون به کشتی هر استان می‌رسد.
 
نگاه همان بر اساس یک نگاه مطالعه محور و آمایش درست نیازها نیست یا سالن‌هایی که می‌سازیم که هیچ برنامه‌ای برایشان نداریم، همان سالنی که برای فوتبال می‌سازیم مسابقات کشتی را هم در آن برگزار می‌کنیم، نمی‌گوییم منابع محدود است، برای گرما و سرمای آن سالن ها، برای نگهداری‌شان و بحث‌های دیگرشان باید توجه لازم قرار بگیرد تا در نهایت از سالن‌های ورزش استفاده بهینه صورت گیرد.

به نظر من 6-5 محور اصلی اهمیت ورزش برای رئیس‌جمهور آینده  اینها هستند حالا من به خاطر اینکه می‌خواهیم فرصت را در اختیار استاد فائقی  قرار دهم که از بحث‌های ایشان هم استفاده کنیم بقیه حرف‌هایم را به مرحله بعد می‌گذارم.

فارس : آقای فائقی چندین مقاله و مصاحبه از شما خواندیدم که تاکید داشتید بر برنامه محور بودن مدیران ورزش، الان انتخابات ریاست جمهوری نزدیک است و موضاعات ورزشی که باید رئیس جمهور آینده مورد لحاظ کند از نظر شما چیست؟
 
فائقی: ضمن احترام به نظر همه دوستان که دارند آماده می‌شوند برای ریاست جمهوری، باید توجه داشته باشید ما همین الان 2 برنامه را داریم، یک برنامه داریم تحت عنوان افق 1404، یعنی کلید دستگاه ها و سازمان‌ها نهادها تکلیف شان تا سال 1404 این برنامه مشخص کرده است، یک برنامه هم داریم 2 سالش گذشته است تحت عنوان برنامه ها 5 ساله پنجم که 2 سال گذشت.
 
هاشمی‌طبا: برنامه‌ای که دولت گفت خمیرش کردم.
 
حسینی: هست اما دولت گفته بود من خمیرش کرده بودم، آقای احمدی نژاد فرمایشش این بود "ببخشید میان فرمایشات شما" این برنامه 5 ساله پنجم که چیزی نیست ما این را یکساله انجام ما دهیم این برنامه  بگذارید کنار، ما خودمان داریم کار می‌کنیم.
 
فائقی: برای برنامه 1404 هم ایشان ( احمدی نژاد) گفت که بی سوادها آن را نوشته اند ولی به هر صورت این عزیزانی که دارند می‌آیند آن برنامه 1404 یک افقی را روشن کرده است، آنجا هم آن افق در همه‌ی مجموعه توسعه آمده گفته که ما در مساله دنیا یک موقعیت معنی داری داشته باشیم، در منطقه اول باشیم، این‌ها را همه را تا 1404به طور روشن پیش بینی کرده است. برنامه 5 ساله پنجم هم با اینکه می‌توانست برای ورزش خوب نوشته شود، به دلیل اینکه اولین بار بود که در ترم برنامه نویسی همه‌ی این سال‌ها در آن مقدمه‌ای برای 5 سال تدوین می‌شد، برای اولین بار ورزش آمده  اهتمام بر توسعه ورزش را مطرح کرده بود. دو تا بند بسیار قوی داشت یکی اهتمام توسعه ورزش ، یکی هم تحول بنیادین در آموزش و پرورش. یکی از آن تحولات برای ورزش دیده شده بود. یعنی از نقطه نظر تربیت، مهارت وغیره... این‌ها را دیده بودند.

 در برنامه‌5  ساله دوستان به هر صورت نوشتند آنجا هم ورزش دو تابند دارد (13و 14) که این این دو تا بند را در رابطه با توسعه ورزشگاه ها و یک بخش هم برای بخش خصوصی رهنمودهای داده شده است، این دوستان که حالا هر 8 نفرشان نامزدهای ریاست جمهوری  هستند به نظر من هر کدامشان این را پیش رو دارند اما  چون از 4 ساله اول دوره ریاست جمهوری 3سالش را از همان برنامه 5 ساله می گیرد و اگر هم 8 ساله نگاه کنیم اتفاقا تا 1404، بیشترین بار برنامه در 8 سالی است که ایشان یعنی "رئیس جمهور یازدهم و دوازهم" است.

اکنون در سال 92 هستیم تا پایان مدیر ورزشی بعدی سال1400 می‌شود یعنی رئیس جمهور بعدی 4 سال فرصت برایش می‌ماند. بنابراین اگر فردی فراتر از این حرف بزند، دارد مردم را گول می‌زند؛ اصلا حرفش پایه و اساس ندارد. اگر در این چارچوب حرف زد معلومه که برنامه خواهد داشت، محورهاش اگر در این محورها تطبیق پیدا کرد، مثلا فرض کنید در حوزه ورزش بگوید در همین چهار سال اول، الان موقعیت‌مان در آسیا این رتبه است، مثلا 10 ورزش آسیایی دارم حالا این 10 رشته را به 20 رشته افزیش می‌دهم. به لحاظ مکان و رتبه ورزش استانداردهای آسیا روشن است، برای اینکه می‌خواهیم در آسیا اول شویم بگوید انحراف های استانداردهای من ترکیه و آذربایجان است. با این‌ها مقیاس کند و بگوید آنها اگر سرانه ورزشی‌شان A است من در این 4 سال به این A می‌رسم، باید حرف ملموس بزند، حالا اینکه بگوییم من آن که رستم بود پهلوان، اینطور صحبت کردن‌ها در گذشته زیاد حرف زده شده و مردم ما هم لاقل در حوزه ورزش آگاهی پیدا کرده‌اند.


 

فارس: یعنی 2 تا طرح خوب است که رئیس جمهور آینده می‌تواند از آن استفاده کند؟

فائقی: می‌تواند نه، باید استفاده کند،این‌ها باید درآن چارچوب حرکت کنند، مملکت زحمت کشیده برنامه نوشته، گرفتاری ما این است که وقتی دولت جدیدی سر کار می آید برنامه های قبلی را کنار می گذارد آن مطلبی که سید هادی حسینی به آن اشاره کرد را به خوبی یادم هست که برنامه‌ای تحت عنوان راهبرد تربیت نسل جوان از طریق ورزش در برنامه سوم توسط شخص خود آقای هاشمی طبا کتابی تدوین شد و من چون در حوزه ورزش مسئولان تدوین برنامه سوم بودم  وقتی به سازمان برنامه رفتیم و برنامه را به آنها ارائه کردم متاسفانه مدیران اقتصادی ما این را اصلا نگرفتند، اصلا لمس نکردند و این برنامه را کنار گذاشتند.
 
فارس: طرحی که هزینه و زمان برده بود؟

فائقی: هم زمان و هم هزینه برده بود و هم استراتژیک و راهبردی بود. ما حرف برای گفتن داشتیم، آمار گذاشته بودیم، تمام آن اهداف را درونش گنجانده بودیم مثلا اگر می‌خواهیم صنعتی بشویم صنعت آدم ورزیده می‌خواهد، اگر می‌خواهیم قانون مدار باشیم به این دلایل است، حتی در آن آورده بودیم ورزشگاه‌ها کشور نشان می‌دهد قانون گریزی یک اصل است. این تماشاگران که می آیند با داور برخورد می‌کنند این خطر است ، این دارد نشان می‌دهد جامعه ما از ورزشکار ما قانون گریزی می‌طلبد، در این جامعه یک مهندسی فرهنگی لازم است، این موارد همگی در آن برنامه بود. این مدیران اقتصادی نمی‌گرفتند ما هم دائما می‌گفتیم و در همان کتابچه هم بود. در مقابل آنها هم دلایل خودشان را داشتند اما می‌خواهم عرض کنم بالاخره آنقدر اصرار از ما از آنها انکار، به ما گفتند بروید یک طرح جامع بیاورید این شد برنامه سوم. گفتند یک طرح جامع هم بیاورید که آن را هم ما باز یک نقطه قوت می دانستیم، گفتیم خیلی خوب حالا ما که این راهبرد نسل جوان را نوشته بودیم، حالا این را ما بریم یکی مقدار غنی شده و قوی‌ترش می‌کنیم و می‌آوریم که دیگر عمر مدیریتی ما کفاف نداد. 70 درصد کار را ما جمع کرده بودیم که دیگر عمر مدیریتمان سرآمد که آقای مهرعلیزاده آمد و آن داستان‌های بعدی پیش آمد و آن چیزی که ما دنبالش بودیم به یک چیز دیگر مبدل شد و نفر بعدی که آمد اصلا تعطیلش کرد،بنابراین با این روش نمی توان ورزش را مدیریت کرد.
 
فارس: این ریل آمده است اگر ادامه دهیم به نتیجه می‌رسیم

فائقی: اگر این حرف را زدند معلومه می‌خواهند در راستای توسعه کشور حرف زده و گام بردارند اگر که نه شروع کردند از اینکه از آن حرف‌ها که همیشه می‌شنویم، من و شما بدانیم نه تنها در ورزش بلکه در مملکت همان بحث خمیر کردن برنامه‌ها پیش می‌آید، یعنی مملکت برنامه دارد و من اعتقادم اینکه هر کدام از این کاندیدهای رئیس جمهوری باید به این‌ها بپردازند.
 
فارس: آقای هاشمی طبا بسیاری از مردم از ورود بی رویه سیاسیون به ورزش ناراحت هستند. به عنوان ریس سابق سازمان تربیت بدنی ورود سیاسی ها به ورزش را چطور ارزیابی می کنید؟

هاشمی طبا:اینکه بگویم سیاسیون آمدند در ورزش باید ببینم که مقصود از سیاسیون چه کسانی هستند. یک وقت یک نماینده مجلس است می آید و یک سمت می‌گیرد و هدفش این است که از ورزش به نفع خودش و موقعیت سیاسی خودش استفاده کند این یک بحثی است که کوبیده است، یعنی هر چیزی آدم بخواهد برای کار خودش بکند، صحیح نیست، اما یک موقع است مدیری که در یک جای مشغول به کار است یک پیشنهاد به او می دهند می رود یک جای دیگر کار می‌کند کما اینکه از من سوال کردند که این دوستان ورزشکار که در شورای شهر هستند چرا به شواری شهر می‌روند، گفتم هیچ شرطی برای عضویت شورای شهر از لحاظ سابقه و پیشینه ذکر نشده است. اگر قرار بود برای حضور در شورای شهر بگویند مثلا آدم هایی که معماری شهرسازی خوانده اند فقط می‌توانند انتخاب بشوند، بله حرف شما درست است اما این‌هایی که برای شورای شهر ثبت نام کردند یک حقوقی دارند می‌توانند شرکت کنند اما آنهایی که انتخابشان می‌کنند باید عاقل باشند.
بنابراین خیلی آدم‌ها هستند که در یک زمینه‌ای یک پیشینه‌ای دارند بعد می‌روند در زمینه‌های دیگر کار می‌کنند اگر کسی چه در ورزش چه در جای دیگر وارد شود و بخواهد از آن ابزار استفاده‌های دیگری بکند طبیعتا این کار، کار درستی نیست، بعضی وقت ها ما فکر می‌کنیم آدم‌هایی که وارد مدیریت ورزشی شدند اصلا قبلا ورزشی نبودند، یعنی از ورزش اطلاع ندارند در حالی که خیلی از آدم‌هایی که آمدند وارد ورزش شدند و خیلی‌ها فکر می کنند که این‌ها سابقه‌ ورزشی ندارند در حالی که آنها سوابق ورزشی هم داشتند.

بنابراین ممکن است یک آدمی سیاسی باشد یعنی کسی در سیاست کار می‌کند علاقه به ورزش داشته باشد. یک آدمی ممکن است صنعت گر باشد به ورزش علاقه داشته باشد، پس در چنین مواردی ورود به ورزش بد نیست، اما اگر کسی علی رغم تعلقات و آشنایی‌های قبلی با این زمینه فی البداهه بیاید و در ورزش کار کند به نظر من این کار بسیار بدی است. کسی که می خواهد در ورزش یا در هر رشته مدیریت کند باید به آن رشته آشنایی داشته باشد. من نمی‌گویم مثلا حتما باید قهرمان باشد و مدیر ورزرشی شود، چون قهرمان بودن ممکن است شرط لازم نباشد. مثلا فرض کنید یک نفر کشتی گیر بود بیاید رئیس سازمان تربیت بدنی شود، کشتی گیر بودنش اصلا مسأله‌ای نیست، یعنی این موضوع نمی‌تواند مشکل را حل بکند، در حالی که باید یک دانش عمومی در این زمینه داشته باشد. من خودم منتسب به این هستم که ورزشی نبودم و صنعتی بودم نه اتفاقأ من خیلی هم ورزشی بودم، از اول هم ورزشی بودم ،شاید از خیلی افراد دیگر هم اطلاعات همان موقع مدیریتم در سازمان تربیت بدنی بیشتر بود.

اما مثلأ یک بار به من پیشنهاد کردند بروم رئیس شرکت هواپیمایی هما بشوم من نپذیرفتم گفتم من این کار را بلد نیستم. من از هواپیما فقط سوار شدنش را بلد هستم، من نپذیرفتم، بنابراین حتما مدیرانی که زمام امور را در دست می‌گیرند باید کار بلد باشند، مثلا یک آدمی که پزشکی خوانده را به عنوان رئیس فدارسیون دوچرخه سواری انتخابش کنند من مخالف هستم، اگر این پزشک دیرینه‌ای در دوچرخه‌ سواری دارد خوب است بیاید، وگرنه یک آدمی که وارد نیست نمی‌تواند انتظارات را برآورده کند، بر عکسش نیز هم همین طور است مثلا یک ورزشکاری که ورزش کرده، تربیت بدنی خوانده در وزارت راه به او پست کلیدی دهند طبیعتا این هم درست نیست. بنابراین تناسب با زمینه‌های قبلی آدم باید وجود داشته باشد. اگر این تناسب  را داشت از یک حوزه فعالیت دیگری به ورزش آمد اشکالی ندارد ولی اگر کسی صرفا به خاطر اینکه مثلا برادر رئیس مجلس است بگویند برو فدراسیون کشتی را اداره کن، نه این مسئله اصلا قابل قبول نیست.
 
فارس: با توجه به اتفاقاتی که در ورزش افتاده، اگر این تناسب‌ها را ارزیابی کنید چند درصد به مردم حق می‌دهید؟

هاشمی طبا: به نظرم اینطور نیست که خیلی آدم های غیر ورزشی،وارد ورزش شده باشد، البته بودند بعضی آدم‌هایی که از ورزش آشنایی نداشتند و مثلا یک دفعه به ورزش آمدند ولی این وجه غالب نیست، یک وجه‌ای است که وجود دارد کما این که در رشته‌های دیگر هم همین طور است، مثلا می‌بینم که یک آدمی که اصلا در زمینه آموزش و پرورش اطلاعاتی ندارد یا تحصیلات ندارد (بالاخره آموزش و پرورش یک جایی است که حداقل یک آدمی می‌خواهد که در رشته آموزش و پرورش یک دکتری داشته باشید) اینکه چه کسی در این پست قرار می گیردبسیار مهم است .یک دفعه یک آدمی که قبلا قرار بوده به ورزات کار برود به وزارت آموزش و پرورش آمده است، این ها نقض غرض است. آن اتفاقاتی که در ورزش رخ داده در  دیگر مدیریتی کشورمان متاسفانه افتاده است، مثلا آدمهایی بودند که علوم انسانی خوانده‌اند اما در یک پست دیگر مانند صنعت به کار گمارده شده‌اند.

اینها اشکالاتی است که در سیستم مدیریت ما است. یعنی آشنایی با آن حوزه‌ای که اینها می‌خواهند بروند در آنجا فعالیت کنند حتما لازم است، تردید نباید کرد و اگر بخواهند از دیدگاه سیاسی آدم بچینند من محکوم می‌کنم یعنی یک کسی را بگویند ایشان بروند فدراسیون کشتی به این دلیل که هم خط ما در سیاست است مثلا حزب کارگزاران یا موتلفه است یا فلان است، بگذاریم به عنوان رئیس فدارسیون کار کند، نه این به هیچ وجه قابل قبول نیست. زمینه‌های آن ورزش را باید داشته باشد یا زمینه‌ها مدیریت، به اضافه چیز‌های دیگر که لازم است، بنابراین امیدوارم توانسته باشم پاسخ شما را بدهم.
 
فارس: آقای حسینی شما معتقدید این سیاست زدگی در بین اهالی ورزش هست یا نه؟

حسینی: شما از یک واژه خوب استفاده کردید؛ تحت عنوان سیاست زدگی، سیاست خوب است. سیاست یعنی بالاخره اداره امور، ولی وقتی می‌شود سیاست زدگی این بد است. من وقتی که رفتم اداره کل تربیت بدنی مدیر شدم گفتم پرهیز از سیاست زدگی و پرهیز از دروغ، چون باب شده بود در ورزش دروغ زیاد می‌گفتیم و نکته استاد "هاشمی طبا" نکته خوبی است توجه داشته باشید ما در ورزش آدم‌های غیرورزشی کم داریم، یعنی آدمهایی غیر ورزشی کم وارد حوزه ورزش می‌شوند، ولی چون پررنگ است یا پر رنگ اش می‌کنیم بزرگ جلوه می‌کند، شما فدارسیون‌ها را نگاه کنید، مثلا از حدود 52 فدارسیون، ممکن تعداد آدمهای غیر ورزشی در راس و بدنه فدارسیون‌ها خیلی خیلی کمتر از آدم‌های ورزشی باشد ولی یک جاهایی آدم های غیر ورزشی می گذاریم  و آنها را توسط آدم‌های ورزشی، بزرگش می‌کنیم که جلو های از خودش نشان می‌دهد،مثلا در دوره آقای X می‌بینید یک نفر می‌آید به عنوان معاون امور استان‌های ورزش وزارت ورزش انتخاب می‌شود، من چون 3دوره با این دوستان کار کرده‌ام می‌گویم، من یک موقعی مدیرکل تربیت بدنی استان بودم یک نماینده‌ای یک نفر را آورده به من معرفی کرد گفت: این را بگذارید رئیس تربیت بدنی یکی از شهرها، من از کسی که معرفی شده بود سؤال کردم از ورزش چه می‌دانی، گفت: من تا نیمه شب می‌نشینم بازی اینترمیلان و با آث میلان را نگاه می کنم، گفتم کجا کار می‌‌کنی؟ گفت: کمیته امداد، گفتم چقدر تحصیلات داری؟ گفت: فوق‌دیپلم دینی عربی. در این شرایط من تحت فشار هستم. اگر این را در پستی که سفارش کرده‌اند نگذارم تحت فشار خواهم بود و بودجه رئیس سازمانم کم می‌شود، اگر هم در پست دلخواهش بگذارم، گرفتاری‌های دیگری برایم ایجاد می‌شود و آن است ورزش آسیب می‌بیند.

برای همین که ما می‌گوییم کسی که در رأس ورزش قرار می‌گیرد شرط لازم است که ورزش را بداند ،ولی ممکن است شرط کافی نباشد. لازم است ورزش بداند و نه به قول استاد هاشمی‌طبا که حتماً حرفه ای ورزش کرده باشد، حتما در یکی از لیگ‌ها برتر یا شوت زده باشد یا سوت زده باشد.بلکه باید آدمی باشد که ورزش را به شکل عام بداند ولی شرط بالاتر از آن این است که مدیریت بلد باشد و قدرت به کارگیری همه ظرفیت‌ها را داشته باشد ،این مهمتر از آن است که طرف ورزش بداند. ممکن است یکی باشد وزنه بالاتر از همه بتواند بلند کند ولی آیا قدرت اداره امور را بیشتر بقیه دارد؟ اینجاست که آن مباحث‌هایی که غالب چه وجهی باشد؟ سیاسی یا غیر سیاسی باشد مطرح می‌شود. سیاست‌زدگی بد است ولی ممکن است یک آدم سیاسی قوی و قدرتمند باشد که قدرت به کارگیری همه ظرفیت‌ها را برای رشد و توسعه ورزش داشته باشد آنجا را من ایرادی نمی بینم.



 

هاشمی‌طبا: حالا بگذارید من چند تا مثال بزنم خیلی شفاف و راحت، آقای داوود شمسی اصلاً ورزش بلد نبود، خودش می‌گفت تا کنون دستم به توپ نخورده، ایشان را گذاشته رئیس ورزش، البته ایشان خداوکیلی بد کار نکرد، ولی از یک حوزه‌ای آمده بود که اصلاً ورزش را نمی‌دانست، ما یک ورزیر معادن و فلزات داشتیم که ایشان تخصص هم داشت. ولی هیچ‌کاری هم نمی‌کرد. به اندازه یک 10 ریالی هم برای وزارتخانه‌اش ارزش نمی‌گذاشت، یعنی ببنید آدم متخصص که حداقل مرتبط با آن کار بود ولی هیچ ارزشی برای کارش نمی گذاشت ، من می‌خواهم بگویم عملکرد داود شمسی نسبت به ورزش بسیار بهتر از آن آدمی بود که متخصص بود ولی کیفیت‌های لازم را نداشت.
 
خوب است که یک مدیر ورزشی ورزشکار باشد ولی بعضی از والیبالیست‌ها هستند از کاراته هیچی نمی‌دانند، شما از برخی بازیکنان تیم ملی کنونی‌مان سؤال کنید از اعضای تیم‌ ملی کاراته آشنایی دارید، جواب منفی خواهند داد. در حالی که خیلی از آدم‌های دیگر هستند که در سطح تیم ملی نیستند ولی آشنایی کاملی به ورزش دارند. ما مثال زیاد داریم آقای سرحدی‌زاده خیلی هم آدم خوبیه، از همکلاسی‌ها من هم بود خیلی هم به او علاقه‌ دارم، ایشان یک روز به من گفت من تا حالا پیچ گوشتی دستم نگرفتة‌ام،  وزیر کار شده‌ ام. می‌خواهم بگویم این مسایل در جامعه بوده ضمن اینکه که شاید در وزارت کار هم خوب کار کرد چون آدم بسیار سلیم نفس و آدم خوبی است.
 
ادامه دارد.... انتهای پیام/خ
برچسب ها:
آخرین اخبار