امروز : یکشنبه ۲۹ مرداد ۱۳۹۶ - 2017 August 20
۱۵:۳۰
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 120687
تاریخ انتشار: ۱ آبان ۱۳۹۳ - ساعت ۰۶:۰۰
تعداد بازدید: 23
 به گزارش گروه بین الملل پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، وبگاه خبری ایران‌رو در مطلبی درباره تنش در مذاکرات ایران و 5+1 نوشت: برنامه یک ساله ...

 به گزارش گروه بین الملل پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، وبگاه خبری ایران‌رو در مطلبی درباره تنش در مذاکرات ایران و 5+1 نوشت: برنامه یک ساله اقدام مشترک که اساس روند جاری مذاکرات را فراهم کرد، به تاریخ 24 نوامبر سال 2013 توسط ایران و گروه 1+5 در ژنو هماهنگ شده بود. برنامه مذکور از جمله ناظر بر آن بود که ایران از نیمی از اورانیوم 20 درصدی اندوخته شده چشم پوشی کند و نیمه دوم آن را تا 5% رقیق کند. علاوه بر آن، قرار بود تهران از غنی سازی اورانیوم تا سطح بالاتر از 5% دست بکشد و فعالیت واحد های غنی سازی اورانیوم نطنز، فردو و محل ساخت راکتور آب سبک اراک را به حال تعلیق در آورد. کشورهای عضو گروه 1+5 به نوبه خود وعده دادند از اعمال تحریم های جدید به طور کلی و از جمله محدودیت های جدید در زمینه صدور نفت ایرانی خودداری کنند، محدودیت ها در زمینه صدور محصولات نفتی و سنگ های گران قیمت را رفع کنند و بخشی از دارایی خارجی تهران را آزاد نمایند.

این وبگاه خبری روسیه‌ای در ادامه افزود: اجرای توافقات که برای مدت شش ماه در نظر گرفته شده بود، روز 20 ژانویه سال جاری شروع شد و طرفین تصمیم گرفتند ظرف مدت 6 ماه موافقتنامه نهایی را تهیه کنند. ایران طی این مدت تعهدات خود را اجرا کرده و در عوض رژیم تحریم ها تضعیف شد. ولی سند مورد نظر تا 20 جولای هماهنگ نشد و طرفین توافق کردند تاریخ هماهنگی آن را به 24 نوامبر موکول کنند. ایران متعهد شد تمام اورانیوم 20 درصدی باقی مانده را به سوخت هسته ای تبدیل کند. گروه 1+5 به نوبه خود حاضر شد از کاربرد بعضی تحریم های از قبل تأیید شده علیه تهران خودداری کند و برای تهران دسترسی به 2.8 میلیارد دلار از دارایی بانکی توقیف شده آن را فراهم نماید.

ایران‌رو با اشاره به اینکه روز 16 اکتبر در وین دور جدید مذاکرات هیأت ایرانی با گروه میانجی‌گران بین‌المللی برگزار شد که به مکث طولانی در روند مذاکرات درباره پرونده هسته ای ایران پایان داد، تاکید کرد: شرکت کنندگان در این ملاقات در آستانه آن خوشبینی چندانی از خود نشان نداده بودند. به عنوان مثال، عباس عراقچی رئیس کارگروه کارشناسان ایرانی و معاون وزیر امور خارجه ایران اظهار داشت که احتمال می رود که حل و فصل نهایی تا تاریخ از قبل اعلام شده یعنی 24 نوامبر حاصل نشود ولی مدت مذاکرات تمدید گردد. همزمان سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا در واشنگتن موضع گیری آمریکا را بیان کرد و گفت که دولت ایالات متحده با خوشبینی محتاطانه به مذاکرات قریب الوقوع می نگرد ولی برای دستیابی به توافق هنوز فرصت کافی وجود دارد و طرفین به تکمیل این کار در مواعد تعیین شده علاقه مند هستند. ایالات متحده بدین وسیله صریحاً اعلام کرد که توپ در میدان ایران است و اینکه تهران باید با شتاب اقدام کند. برای ایرانیان پیام جدیدی فرستادند که اگر رفع تحریم ها را می خواهید، کاری بکنید که ما گفتیم و الا بیشتر صبر خواهید کرد.
این وبگاه خبری-تحلیلی نوشت: طبق معمول در آستانه مذاکرات چند مطلب از تل اویو شنیده شد. بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسراییل اظهار داشت که برای دولتش توافقاتی قابل قبول نیست که به ایران اجازه بدهد به غنی سازی اورانیوم ادامه دهد زیرا بدین وسیله راه به سوی اندوختن اورانیوم جهت ساخت کلاهک های هسته ای باز خواهد شد. اورشلیم نگران آن است که در واشنگتن موافقتنامه ای امضا شود که به صورت عجولانه تنظیم گردد. بهتر است که سند نهایی امضا نشود تا اینکه سندی امضا شود که به شکست آمیخته باشد. این حرف ها به عنوان تهدید مستقیم در حق ایران مطرح شد و نیز به ایالات متحده اجازه داد موضع گیری شدید در حق تهران را حفظ کند. بدیهی است که واشنگتن و تل اویو در ارتباط با هم بازی می کنند. ولی آیا طرفین پیچیدگی اوضاع را درست درک می کنند؟ اکنون آینده منطقه در حد زیادی به نتیجه مذاکرات گروه 1+5 با ایران بستگی دارد که اسراییل در این روند نقش بسزایی ایفا می کند. البته به نظر می آید که برخی مسئولین تهران معتقدند که برای واشنگتن نفت ایرانی از منافع منطقه ای اسراییل اهمیت بیشتری دارد.

ایران‌رو در ادامه تصریح کرد: آمریکا و شرکای غربی آن خواه ناخواه کار احمقانه ای می‌کنند تا در جهان این اندیشه تقویت شود که سلاح های هسته‌ای تنها ضمانت مطمئن امنیت کشور و حفظ حق حاکمیت خود است. به همین علت بسیاری از کارشناسان غربی و اسراییلی بر این اعتقاد هستند که ایران می تواند ظرف مدت 3-2 ماه از روز اتخاذ تصمیم سیاسی مربوطه، بمب اتم را بسازد. آنها معتقدند که همین که تحریم ها تضعیف شده و توجه عمومی به مسایل حاد دیگر خاورمیانه که در حال حاضر کم نیستند، جلب شود، ایران حتماً این تصمیم را اتخاذ خواهد کرد. آنها از خود سئوال می کنند که تهران به این کار چه نیازی دارد و خودشان پاسخ می دهند، کره شمالی سلاح هسته ای دارد و هر طور که رفتار کند، کسی بدان دست نمی زند زیرا در غیر این صورت ضربه دندان شکنی خواهد خورد. و بالاخره بحران اخیر در اوکراین نشان داد که تنها وجود سلاح های هسته ای و وسایل حمل کننده آن، ضمانت امنیت هر کشوری و به ویژه کشور بزرگ، دارای منابع غنی و مهم از نظر ژئوپلتیکی را می دهد. حتی کشور نیرومندی چون ایران بدون سلاح های هسته ای می تواند از راه خشن یا نرم یعنی به وسیله زور نظامی (تجاوز جنگی)، از راه «انقلاب رنگین» یا به وسیله فشار دادن تدریجی گلو با تحریم ها سرکوب شود.

ایران‌رو تاکید کرد که در حال حاضر دست و پای تهران با موافقتنامه موقت با میانجی گران بین المللی که 24 نوامبر سال گذشته امضا شد، بسته شده است. این موافقتنامه امکان منجمد کردن برنامه هسته ای ایران در حالت فعلی یعنی بدون نصب سانتریفیوژ های مکمل، بدون استفاده از سانتریفیوژ های نوسازی شده و با خودداری از  نصب ظرفیت های جدید غنی سازی اورانیوم و تولید پلوتونیوم را می دهد. این سند جمهوری اسلامی ایران را از غنی سازی اورانیوم بالا تر از 5% منع کرده و بدان اجازه نمی دهد به ساخت راکتور آب سنگین در اراک که بتواند پلوتونیوم تولید کند، ادامه دهد. در شرایطی که تا تاریخ طراحی موافقتنامه دائمی حدود یک ماه وقت باقی مانده است، قرائن فزاینده ای نشان می دهد که بعید است که کار عظیم در جهت برطرف کردن اختلاف نظر ها بین ایران و گروه 1+5 و در داخل این گروه تا روز اعلام شده خاتمه یابد. بسیاری از این اختلاف نظرها حالت تصنعی داشته و به صورت مصنوعی توسط آمریکا دامن زده می شود. با توجه به اینکه کسی نمی خواهد به شکست مذاکرات اعتراف کند، شش ماه به یک سال و سپس به دو سال و الی آخر تبدیل خواهد شد. ولی موافقتنامه نهایی منعقد نخواهد گردید. اسراییل به همین علت تا این حد با امضای موافقتنامه موقت مخالفت می ورزید. به عقیده تل اویو، باید هر تلاشی به عمل آورد تا موافقتنامه نهایی به شکلی امضا شود که ساخت سلاح های هسته ای توسط ایران را هرچه بیشتر به تعویق بیاندازند.

این پایگاه خبری در ادامه تاکید کرد که همه می فهمند که ابتدا در ایران تصمیمی باید در سطح سیاسی اتخاذ شود که به معنی گذشت جدی به غرب باشد. علاوه بر آن، کشورهای غرب خواهان اعمال نظارت مؤثر بر اوضاع برنامه هسته ای ایران هستند. تنها پیوستن ایران به پروتکل الحاقی پیمان نامه عدم اشاعه سلاح های هسته ای که در آن مکانیزم نظارت شدید فوری بر برنامه هسته ای پیشبینی شده است، موجب تحقق این هدف خواهد شد. آنچه که فعلاً مسلم است، این است که مذاکرات اخیر گروه 1+5 با ایران در  وین نتیجه مشخصی نداده است. این دور مذاکرات، کوتاه ترین مذاکرات در تاریخ ملاقات ها در این قالب بوده است. مشکل بتوان گفت که این مذاکرات تمام عیار ایران با گروه 1+5 باشد. در حقیقت امر، مذاکرات با شرکت سه طرف یعنی کاترین اشتون کمیسر سیاست خارجی و امنیتی اتحادیه اروپا، جان کری وزیر امور خارجه آمریکا و محمد جواد ظریف وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران برگزار شد. گروه 1+5 به ملاقات مدیران سیاسی فقط به این خاطر احتیاج داشت که توافقات حاصله در قالب سه جانبه طی دو روز گذشته در جریان رایزنی های سران نهادهای سیاست خارجی ایران، اتحادیه اروپا و آمریکا را ثبت کنند. ظریف، اشتون و کری بایستی راه حل های مسأله برنامه هسته ای ایران و تحریم های ضد ایرانی را پیدا کنند که بزرگترین اختلاف نظرها بین ایران و غرب در چارچوب طراحی موافقتنامه همه جانبه درباره برنامه هسته ای در همین مورد باقی مانده است.

ایران‌رو می‌نویسد: مذاکرات ظریف با کری و اشتون جمعاً 6 ساعت در سه جلسه طول کشید. این طولانی ترین و ششمین ملاقات سران نهادهای سیاست خارجی ایران و ایالات متحده در طور 35 سال بعد از پیروزی انقلاب شده است. دبیر هیأت نمایندگی آمریکا در کنفرانس خبری پایانی به دستیابی به پیشرفت معینی در این ملاقات اشاره کرد ولی گفت که کار فراوانی در جهت به هم نزدیک کردن دیدگاه ها هنوز در پیش است. در عین حال، گفته شد که متن موافقتنامه می تواند تا 24 نوامبر هماهنگ شود و اینکه وقت مکملی لازم نیست. رئیس مذاکره کنندگان  ایرانی هم تأکید کرد که نیازی به تمدید مدت مذاکرات نیست. وی گفت: «ما درباره یک سری مسایل پیشرفت کرده ایم. باید به توافق برسیم. غرب باید حالت صلح آمیز برنامه هسته ای ایران را به رسمیت شناخته و از خفه کردن ما با تحریم ها دست بکشد. در گفتگوی ما اصل کار اعتماد است. غرب باید اعتماد از خود نشان دهد. فقط بر این اساس می توان به توافقی رسید که در آفاق دیده می شود». چطور می توان این حرف ها را از زبان دیپلماتیک به زبان عادی بر گرداند؟

این پایگاه خبری می‌افزاید: ظاهراً این اظهارات فقط یک معنا دارد و آن این است که می توان تا 24 نوامبر مسأله را حل کرد ولی صرفاً از طریق اتخاذ تصمیم سیاسی: یا آمریکا گذشت خواهد کرد یا تهران. بدیهی است که واشنگتن عقب نشینی نمی کند. لذا نه جزئیات فنی بلکه فقط این واقعیت مطرح است که ایران تا چه اندازه حاضر است خواست های واشنگتن را ارضا کند که هدف آن پیش از اینکه متوقف کردن برنامه هسته ای ایران باشد، تمایل به تابع خود کردن ایران در ابعاد سیاسی و اقتصادی است؛ ایالات متحده بر این اعتقاد است که اکنون ایران چاره دیگری ندارد. تنش روز به روز شدت می یابد. اگر ایران این موافقتنامه را امضا نکند و تحریم ها رفع نشود، جامعه ایرانی منفجر خواهد شد. آنها خیال می کنند که اکنون بهترین موقع برای اعمال فشار بر ایران و به دست آوردن گذشت های هر چه بیشتر از آن می باشد. آنها خیال می کنند که چیزهای زیادی در کار است و اینکه اگر ظرف یک ماه آینده توافق حاصل نشود، بعد از 24 نوامبر برای حسن روحانی مرحله اصولاً متفاوتی شروع خواهد شد.

ایران‌رو تاکید می‌کند که آمریکایی ها اعتقاد دارند که آنها در حال حاضر بیش از هر وقت دیگر به پایان مناسب روند حل و فصل مسأله ایران، این مسأله مهم سیاست جهانی خود نزدیک شده اند، آن هم بدون تلفات و حتی بدون یک شلیک توپ. به عبارت دیگر، می توان به وسیله تحریم های فلج کننده و خفه کردن اقتصاد، بدون هیچ تلاش خاصی رژیم فعلی ایران را مطابق با معیارهای آمریکایی بازسازی کرده و در غیر این صورت تحریم ها رفع نمی شود. این وبگاه خبری در پایان چنین نتیجه گیری می‌کند: در حال حاضر کسی نمی تواند با اطمینان 100 درصد پیشبینی کند 24 نوامبر چه اتفاقی خواهد افتاد. سرانجام معلوم خواهد شد که آیا ایالات متحده موفق می‌شود تهران را تابع اراده سیاسی خود بکند یا اینکه مسئولین ایرانی صرف نظر از همه مشکلات  مانند سابق خط مستقل خود را در زمینه دفاع از منافع ملی دنبال خواهند کرد. وقت کمی باقی مانده است تا صبر کنیم. نه تنها آینده ایران بلکه تمام منطقه و شاید معادلات جهانی به این حوادث بستگی دارد.
انتهای پیام/

منبع : فارس

برچسب ها:
آخرین اخبار