امروز : شنبه ۲ بهمن ۱۳۹۵ - 2017 January 21
۱۷:۲۲
ادموند
کمک مالی
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 124640
تاریخ انتشار: ۱۸ آبان ۱۳۹۳ - ساعت ۲۰:۵۰
تعداد بازدید: 28
گروه بین الملل و سیاست خارجی پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; : میانگین مشارکت درانتخابات آمریکا چقدر است؟ پرسش مهمی که دولت آمریکا هیچ تمایلی به ...

گروه بین الملل و سیاست خارجی پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; : میانگین مشارکت درانتخابات آمریکا چقدر است؟ پرسش مهمی که دولت آمریکا هیچ تمایلی به پاسخ آن ندارد. همان دولتی که مدعی برترین نوع دمکراسی جهان است و آن را «ارزش های آمریکایی» توصیف می کند و چنان برآن پای می فشرد که  اگر لازم باشد برای صدور آن در سراسر دنیا حاضر است از قدرت زور هم استفاده کند.

کاهش میزان حضور و شرکت رای‌دهندگان در انتخابات میان دوره ای کنگره آمریکا که پایگاه آمریکایی «سالون» درصد آنرا «37 درصد از واجدان شرکت در انتخابات» خوانده، انتقادات رسانه‌ها و برخی چهره‌های مستقل از احزاب اصلی دموکرات و جمهوری‌خواه را به دنبال داشته است. این در حالی است که رسانه های آمریکایی بطور خودجوشی! نتایج میزان مشارکت در انتخابات اخیر را سانسور و پرداختن به آن را بایکوت کردند. مشارکت پایین در انتخابات میاندوره ای اخیر در حالی است که درصد حضور در انتخابات میان دوره‌ای سال 2010 میلادی 41 درصد بوده و هرچند در مقایسه با چندکشور کم ادعا تر این رقم هم بسیار ضعیف و ناامید کننده است اما مقامات آمریکایی به آن می بالند و مشارکت پایین انتخابات اخیر را با این رقم پایین سال 2010 م مقایسه می کنند.

جالب است بدانید که بالاترین نسبت مشارکت مردم آمریکا در انتخابات ریاست جمهوری این کشور در نیمه قرن گذشته (بیستم) به ثبت رسید که رقمی در حدود 60 بود و این نسبت از مشارکت نیز مربوط می شود به سال 1968 یعنی 46 سال پیش و زمانی که ریچارد نیکسون کاندیدای حزب جمهوری خواه در این انتخابات به پیروزی رسید. در تاریخ آمریکا از نیکسون به عنوان یکی از قدرتمندترین روسای جمهور آمریکا یاد می شود با این حال او هم نتوانسته است میزان مشارکت در کشوری که خود را در همه زمینه ها از حقوق بشر گرفته تا دمکراسی تافته جدا بافته می داند از رقم 60 درصد بالاتر ببرد.

پایین ترین نسبت مشارکت در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا نیز برمی گردد به سال 1996 م زمانی که بیل کلینتون با 49 درصد آرای رای دهندگان آمریکایی برای دومین بار وارد کاخ سفید شد. در انتخابات ریاست جمهوری سال 2008 م نیز اوباما به عنوان نماینده جامعه سیاهان آمریکا انتظارها را چنان بالا برد که همه منتظر یک مشارکت وسیع مردمی در انتخابات بودند اما نتیجه نهایی، مشارکت 57 درصدی تنها کسانی بود که در انتخابات نام نویسی کرده بودند نه همه حایزین شرایط رای دهندگی.

براین اساس می توان اینگونه نتیجه گرفت که حدود 40 درصد مردم آمریکا اساسا هرگز در انتخابات این کشور شرکت نمی کنند. اما علت چیست؟

در نگاه اول ممکن است تصور شود که «بی سوادان» و «طبقه فقیر» گروههایی هستند که باعث خلل در میانگین مشارکت در انتخابات شده اند لیکن مطالعات صورت گرفته در درون جامعه آمریکایی عکس این ادعا را ثابت می کند به گونه ای که براساس مطالعات انجام شده اکثر افراد با «آگاهی کامل» نه از سر بی اطلاعی  در انتخابات مشارکت نمی کنند و سبب آن احساس این امر از سوی انان است که  رای شان تاثیری در زندگی و تعیین سرنوشتشان ندارد. سیستم آمریکایی دو حزبی  هرگز گزینه های متعددی را پیش روی رای دهنده آمریکایی قرار نمی دهد  جز اینکه آنان مجبورند بین نامزد دو حزب جمهوری خواه و دمکرات یکی را انتخاب کنند.

روزنامه یو اس ای تودی و دانشگاه سافلوک در بوستون (در آستانه انتخابات ریاست جمهوری سال 2012 آمریکا) اقدام به انجام پژوهشی کردند که این پژوهش نشان می داد 58 درصد کسانی که در انتخابات شرکت نمی کنند معتقدند که آرای شان هیچ تاثیری در سرنوشتشان ندارد.  علاوه براین در یک مطالعه دیگری نتایج نشان می دهد که 28 درصد کسانی که احیانا در انتخابات شرکت نمی کنند و 23 درصد کسانی که اصلا در انتخابات شرکت نمی کنند بر این باورند که عدم مشارکتشان در فرآیند رای دادن بر می گردد به «مشکلات زندگی».

عدم مشارکت در انتخابات به شکل عمدی

کیث برستون شهروند آمریکایی ساکن شهر ریچموند در مرکز ایالت ویرجینیا جایی که به طور سنتی اردوگاه جمهوری خواهان نام دارد اما در انتخابات سال 2012 آمریکا به یکباره طرفدار دمکرات ها شد می گوید:« هرگز در انتخابات شرکت نمی کنم زیرا معتقدم نظام حکومتی در آمریکا یک نظام غیر مشروع است. وی که عضو گروه آنارشیست ها است، گفت: به اعتقاد من فرآیند انتخاباتی در آمریکا فقط به حکومتی که از بالا تا پایین از سوی یک سیستم الیگاریشی هدایت می شود، مشروعیت می دهد. گروه آنارشیست ها که آقای برستون عضو آن است «حمله به نظام» (Attack The System) نامیده می شود. این گروه بخشی از شبکه ملی جنبش آنارشیست های آمریکایی محسوب می شود.

این بخش کوچک از جامعه آمریکا اساسا اعتقادی به فلسفه وجودی آنگونه که از اسمش پیداست، ندارد اما کاملا به «اقتدار گریزی» وتوزیع قدرت بین نهادهای مردمی و مجامع خاص اعتقاد دارد. آنارشیست‌ها به طور کلی با حاکمیت هرگونه دولت مخالفند و دموکراسی را نیز استبداد اکثریت می‌دانند (که معایبش کمتر از استبداد سلطنتی است). اقتدارگریزی یا آنارشیسم در زبان سیاسی به معنای نظامی اجتماعی و سیاسی بدون دولت، یا به طور کلی جامعه‌ای فاقد هرگونه ساختار طبقاتی یا حکومتی است.

او می گوید: من و سایر اعضای گروه خواستار نظامی هستیم که بازتاب دهنده رای و مطالبات اکثریت جامعه باشد نه اینکه فقط منعکس کننده بخش کمی از جامعه باشد که بر همه چیز و همه کس سلطه دارند.

آنارشیست های معتدل

جرمی ویلند عضو دیگر از گروه آنارشیست های آمریکا و مدیر اجرایی وبگاه اینترنتی این گروه برخلاف کیث مطمئن نیست که انتخابات را تحریم کند یا خیر. او می گوید: هنوز تصمیمی برای مشارکت در انتخابات نگرفته است . به نظر من  رای گیری صرفا نوعی احساس مشارکت ظاهری است  لیکن در باطن چیزی جز محدود کردن حوزه انتخابی خود نیست.

جرمی که بر روی کامپیوتر شخصی خود تصاویری از شعارهای « وال استریت را اشغال کنید» چسبانده بود، می گوید: نباید مشارکت سیاسی افراد جامعه فقط رفتن پای صندوق های رای باشد بلکه در یک جامعه باز مشارکت سیاسی باید موازی با مشارکت اجتماعی افراد باشد. ما تلاش می کنیم نظامی ایجاد کنیم که در آن افراد جامعه با یکدیگر تعامل سیاسی داشته باشند. به نظر من سیستم امپریالیستی بسیار بزرگ و احساسی است و نمیتواند از خود بطور متوازن مراقبت کند و فکر می کنم در نهایت سقوط نماید و همانند سایر امپراتوری های تاریخ  از درون فروپاشد.
رای مخالف:

در حومه کاخ سفید افرادی را می بینید که نمی خواستند نه به نامزد های حزب دمکرات رای دهند و نه به جمهوری خواهان. در حقیقت حزب دمکرات و جمهوری خواه جمعا 30 درصد از مجموع آرای رای دهندگان را به دست می آورند و از این جا می توان استنباط کرد که کسانی که در انتخابات آمریکا مشارکت نمی کنند در واقع یک جامعه کاملی را شکل می دهند به گونه ا ی که تعداد آنان بیش از هواداران این دو حزب است.

با این وجود در چند متری کاخ سفید  گردشگرانی از ایالت های دیگر آمریکا حضور داشتند که هوادار هیچ یک از دو حزب مذکور نبودند. یکی از آنان که در سالهای میانی عمرش به سر می برد از شهر بالتیمور گفت که می خواهد به نشانه اعتراض به خودش رای دهد.  او گفت که نامزد حزب سوم را تایید می کند اما همشهری های او که در ایالت مریلند زندگی می کنند به شکل سنتی به کاندیدای حزب دمکرات رای می دهند.

این شهروند بالتیموری می گوید: می دانم که کاندیدای مورد نظر من رای کافی را در نهایت نخواهد آورد و این رای مرا نیزحتما به پای نفر پیروز از حزب دمکرات یا جمهوری خواه خواهند نوشت. امری که هرگز اعتراض مرا به این دو حزب آشکار نخواهد کرد.

حزب سوم  اصطلاحی است در بین آمریکایی ها که به جریان های سیاسی خارج از دو حزب دمکرات و جمهوری خواه نظیر احزابی چون حزب سبز ، حزب قانون، حزب عدالت و حزب لیبرال آمریکا اطلاق می شود.

یک دختر جوان که همراه مادرش سرگرم گرفتن عکس یادگاری از مقابل کاخ سفید بود می گوید که اخیرا در یک نظرسنجی از طریق اینترنت شرکت کرده و در آن تمایل خود را به حمایت از کاندیداهای حزب سبز اعلام کرده است.  او افزود: من در انتخابات بدون شک به نامزدهای  حزب سوم رای خواهم داد هرچند می دانم مادرم این کار را نخواهد کرد.

به رغم اینکه هواداران حزب سوم آمریکا و یا تعداد آنارشیست هایی نظیر کیث و جرمی در آمریکا خیلی زیاد نیستند اما بسیاری از کارشناسان معتقدند تحریم انتخابات از سوی این گروه  و 40 درصد از کسانی که در انتخابات مشارکت نمی کنند به نفع جمهوری خواهان و به زیان دمکراتها است.
انتهای پیام/ش

منبع : فارس

برچسب ها:
آخرین اخبار