امروز : پنجشنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 8
۱۲:۵۵
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 1274
تاریخ انتشار: ۲۷ فروردین ۱۳۹۲ - ساعت ۱۴:۳۹
تعداد بازدید: 192
به گزارش خبرنگار ادبیات انقلاب اسلامی؛ احمد دهقان امروزه جزء نویسندگان مشهور ادبیات پایداری است. او وقتی شنید قرار است برای دوست نویسنده اش بزرگداشت ...

به گزارش خبرنگار ادبیات انقلاب اسلامی؛ احمد دهقان امروزه جزء نویسندگان مشهور ادبیات پایداری است. او وقتی شنید قرار است برای دوست نویسنده اش بزرگداشت بگیرند، با بزرگواری تمام یادداشت و عکس زیر را در اختیار خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگذاری فارس قرار داد.
*



 
در روزگاری که مدعیان بی‌هنر، که در روزگار جنگ می‌گفتند نباید بچه‌های مردم بروند جنگ تلف شوند، در بازار امروز منتظر بهانه‌ای هستند و مراسمی، تا چفیه بر گردن آویزند، حیف است از گلعلی بابایی نگفت. و نگفت که جوانی‌اش را در جنگ گذاشت و مرد جنگ بود. و شهادت نداد که در جنگ چه‌ها کرد. 

گلعلی بابایی برای من همواره پر بوده از خاطرات نوجوانی و جوانی. خاطراتی که به ظاهر گاه شیرین بوده‌اند و گاه تلخ اما هیچ‌گاه فراموش نشده‌اند. به همین خاطر، بیش از آن‌که از بخواهم و بتوانم از گلعلی باباییِ نویسنده حرف بزنم، گلعلی بابایی رزمنده در ذهنم است.

اولین بار او را بعد از عملیات خیبر دیدم. گردان حبیب در عملیات لت‌وپار شده بود و ما را فرستاده بودند به این گردان. گلعلی بابایی در حالی که مسؤولیتی نداشت، اما به تنهایی وظیفۀ جمع کردن یک گردان را به عهده گرفته بود. نمی‌دانستم، اما همان روزها فهمیدم در لشکر چنان ارج و قربی دارد که تنها با تضمین او، شهید رضا دستواره کسی را به عنوان فرمانده گردان برگزید و معرفی کرد. او یک گردان را از نو ساخت.

و او را در بدر دیدم. در شرق دجله. و در مهران. و در عملیات والفجر هشت که دو ماه تمام، در آن سوی اروندرود، رفت و آمد و از پا ننشست. قیافه آن روزهای او بدجوری دیدنی بود! خسته، لاغر، بی‌خواب و... نگران. نگران دوستانی که هر روز خبر شهادت‌ یکی‌شان می‌رسید.

بابایی همه جا بود. در خط مقدم و در اردوگاه. گاه می‌نوشت و گاه عکاسی می‌کرد. و بهترین عکس‌های عملیات بدر، موقعی که دژها را شکافته بودند و آب هور سرازیر شده بود به آن سمتی که تانک‌ها داشتند پاتک می‌کردند، او عکاسی کرده است.

گلعلی بابایی یک رزمنده بود. تکیه‌گاه بچه‌های گردان حبیب، کمیل و مالک. و به جرات می‌توان گفت که اگر او نبود، خاطرات جمعی همۀ این بچه‌ها یک چیزی کم داشت.   

این روزها، بزرگداشت گلعلی بابایی برای آثاری است که طی این سالها نوشته. اما بزرگی او، به آن سال‌هایی است که نوشته نشده!
 
انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار