امروز : یکشنبه ۲ مهر ۱۳۹۶ - 2017 September 24
۱۴:۱۲
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 130037
تاریخ انتشار: ۱۱ آذر ۱۳۹۳ - ساعت ۱۲:۲۵
تعداد بازدید: 12
به گزارش حوزه پارلمانی پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، دفتر مطالعات سیاسی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی با بررسی توافقنامه امنیتی دو ...

به گزارش حوزه پارلمانی پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، دفتر مطالعات سیاسی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی با بررسی توافقنامه امنیتی دو جانبه میان آمریکا و افغانستان اعلام کرد: نیروهای نظامی ایالات متحده مهمترین پشتوانه سیاست‌های سلطه‌جویانه این کشور در مناطق مختلف جهان به شمار می‌آیند.

یکی از ابرازهایی که آمریکا از زمان پایان جنگ جهانی دوم تاکنون برای پیشبرد حضور نظامی بلندمدت خود به عنوان بخشی از مولفه‌های استراتژی نظامی کلان در مناطق مختلف جهان به کار گرفته، انعقاد توافقنامه‌های امنیتی دو جانبه بوده است.

در این چارچوب، توافقنامه امنیتی میان آمریکا و افغانستان پس از کش و قوس‌های بسیار، سرانجام 8 مهر ماه 1393 در کاخ ریاست جمهوری کابل به امضای دو طرف رسید و بر اساس این توافقنامه، آمریکا در اقدامی بی‌سابقه حداقل پنج پایگاه نظامی دائم در افغانستان ایجاد خواهد کرد و مجاز خواهد بود پایگاه‌های دائمی و موقت یا عملیاتی دیگری را در هر نقطه از افغانستان که بخواهد، ایجاد کند.

گزارش حاضر می‌کوشد ابعاد این توافقنامه را بررسی و پیامدهای بالقوه و بالفعل آن را تحلیل کند.

در این چارچوب، ابتدا استدلال می‌شود که چگونه انعقاد توافقنامه‌های امنیتی دو جانبه به مرور زمان از آغاز جنگ سرد تاکنون به تمام عیارترین ابزار سیاست خارجی ایالات متحده تبدیل شده است، سپس با برشمردن اهداف آمریکا در این رویکرد، خاطرنشان می‌شود که ایالات متحده با تحمیل توافقنامه امنیتی کوشیده است افغانستان را به حلقه پیونددهنده حضور نظامی خود در خلیج فارس و آسیای میانه مبدل کند.

در بخش سوم، با بررسی عوامل داخلی و خارجی موثر بر پذیرش این توافقنامه از سوی دولت افغانستان، تأکید می‌شود که تداوم بی‌ثباتی و ناامنی داخلی از یک سو و فشارها و تهدیدهای آمریکا و اوج‌گیری تروریسم داعشی در منطقه از سوی دیگر نقش چشمگیری در این تصمیم دولت افغانستان ایفا کرده‌اند.

در بخش چهارم گزارش، استدلال می‌شود که این توافقنامه به تشدید وابستگی امنیتی افغانستان به آمریکا و تهدید نقش‌آفرینی دولت‌های منطقه در برقراری امنیت منطقه‌ای خواهد انجامید.

بخش‌های پنجم و ششم، با تحلیل مواضع ایران و پاکستان در مخالفت با این توافقنامه، به این ارزیابی می‌رسند که قرارداد اخیر می‌تواند به شکل‌گیری و چه بسا اوج‌گیری تهدیدات علیه امنیت ملی ایران و پاکستان بیانجامد.

در جمع‌بندی این گزارش استدلال می‌شود که تجربه دوره پس از اشغال افغانستان نشان می‌دهد این توافقنامه نه تنها معضلات امنیتی در افغانستان را کاهش نخواهد داد، بلکه بر شدت آنها خواهد افزود.

انتهای پیام/

منبع : فارس

برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها