امروز : شنبه ۶ خرداد ۱۳۹۶ - 2017 May 27
۲۳:۱۶
ادموند
کمک مالی
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 132301
تاریخ انتشار: ۲۲ آذر ۱۳۹۳ - ساعت ۱۲:۲۸
تعداد بازدید: 83
به گزارش پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، ایتالیا سهمی بیشتر از تولید مدافعان بزرگ در عرصه فوتبال داشته است. با وجود هنرنمایی‌های مدافعان ...

به گزارش پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، ایتالیا سهمی بیشتر از تولید مدافعان بزرگ در عرصه فوتبال داشته است. با وجود هنرنمایی‌های مدافعان فروانی که ایتالیا در خود پرورانده است، دو بازیکن هستند که یک سر و گردن بالاتر از بقیه قرار می‌گیرند. یکی از آنها جیاسینتو فاکتی است که در تاریخ ماندگار شده است و در هر فرصتی در حملات شرکت می‌کرد تا تمام سمت چپ زمین را جولانگاه خود کند و دیگری پائولو مالدینی برازنده‌ترین بازیکنی که در خط دفاعی حاضر شده، است که شیوه بازی‌اش پیش‌بینی حرکات مهاجمان حریف بود و نه تهدید کردن آنها. مالدینی 902 بازی برای میلان در 24 سال حضورش در این تیم انجام داد که از این تعداد 647 بازی در سری آ بوده است.





شاید تعجبی نداشته باشد که مالدینی را یکی از موفق‌ترین مدافعان تاریخ بازی‌ها بدانیم. چزاره، پدر او به قدری در نقش خود تأثیر گذار بود که از سال 1954 تا 1966 در میلان در نقش مدافع راست بازی می‌کرد.

نقشه سرنوشت ورزشی مالدینی از همان سنین کودکی کشیده شد. پائولو تنها 10 سال داشت که به به تیم نونهالان روسونری ملحق شد و زمان زیادی طول نکشید تا استعداد طبیعی و ورزشی وی شروع به درخشیدن کرد. وی در سال‌های بعد مهارت‌های جایگیری‌اش را بهبود بخشید تا کسانی که به توانایی‌هایش تردید داشتند را به سکوت دعوت کند و این باور را که به خاطر موفقیت‌های پدرش وارد تیم شده را از ذهن‌ها پاک کند.





نیل لیدولم سوئدی، یکی از هم‌تیمی‌های سابق پدرش برای اولین بار او را در تساوی یک بر یک میلان مقابل ادینزه در تاریخ 20 ژانویه 1985 به میدان فرستاد. مالدینی تنها 16 سال داشت و تا سال بعد به یکی از بازیکنان اصلی ترکیب تیمش تبدیل شد.

حضور او در ترکیب ثابت میلان بیش از دو دهه به طول انجامید؛ مالدینی جوان به خاطر توانایی‌های تکنیکی، تاکتیکی و بدنی‌اش به یکی از مهره‌های کلیدی میلان تبدیل شد.

در بیرون از باشگاه یک تکیه روی دفاع وجود داشت و در درون همان طور که در دنیای مدرن درباره‌اش صحبت می‌شود، ذهنیت جدیدی که در آن یک مدافع با کلید زدن حملات نقشی اساسی در بازی ایفا می‌کند. با پوشش تلویزیونی مسابقات فوتبال نام مالدینی به سرعت بر سر زبان‌ها افتاد.





مالدینی با بازی در کنار بازیکنانی چون مائورو تاسوتی، فرانکو بارسی و الساندرو کاستاکورتا خوش‌شانس بود تا در یکی از بزرگترین خطوط دفاعی تاریخ میلان نقش داشته باشد. دو پا بودن او نیز یکی از عوامل ماندگاری مالدینی بود. هرچند پائولو در اصل راست پا بود اما خیلی راحت در سمت چپ دفاع بازی می‌کرد.

این توانایی‌ها باعث شد توجهات بین‌المللی را جلب کند. پس از اینکه یک فصل و نیم در تیم زیر 21 سال ایتالیا بازی کرد، در تساوی یک بر یک مقابل یوگسلاوی در مارس 1988 در ترکیب تیم ملی فوتبال ایتالیا بازی کرد.





کتابچه افتخارات میلان در همین زمان قطورتر می‌شد. علاوه بر پنچ قهرمانی در اروپا، مالدینی توانست هفت قهرمانی در اسکودتو، دو قهرمانی در جام بین‌قاره‌ای و یک قهرمانی در جام باشگاه‌های ‌جهان به دست آورد. وی همچنین دو شکست دردناک در فینال لیگ قهرمانان و سه باخت در جام بین‌قاره‌ای را تجربه کرد.

موفقیت ماندگار چیزی است که مالدینی در فلسفه باشگاه به یادگار گذاشت: میلان همیشه به دنبال این است که بازی خودش را انجام دهد تا اینکه کار تیم حریف را خراب کند. بازیکنان تغییر می‌کنند اما فلسفه باشگاه هرگز.

گاهی هم شکست‌ها چهره زشت خود را نشان می‌دادند. او همیشه تقصیر را به گردن می‌گرفت و می‌گفت: فقط یاد گرفتم که شکست‌ها را به عنوان بخشی از بازی بپذیرم.





مالدینی بی‌همتا در پایان فصل 97-1996 وظیفه بزرگی پیش رو داشت؛ بارسی بزرگ، مردی که خط دفاعی میلان را مستحکم کرده بود، اعلام بازنشستگی کرد. باشگاه پیراهن 6 وی را بایگانی کرد و مالدینی جای او را در قلب خط دفاعی گرفت و بازوبند کاپیتانی را در تیم باشگاهی و تیم ملی از آن خود کرد.

جانشینی بارسی در ابتدا کمی برای او مشکل بود و مالدینی تقلا می‌کرد انتظارات منحصر به فرد در نقش یک مدافع میانی را برآورده کند. مالدینی در چشم برخی ستاره‌ای رو به افول بود اما حضور آلبرتو زاکرونی به عنوان سرمربی خیلی زود باعث شد تا منتقدان حرف‌هایشان را در دهانشان قورت بدهند.





سرمربی جدید مالدینی را دوباره به سمت چپ محبوبش برگرداند. این تغییر به شدت جواب داد و میلان متحول شده بار دیگر قهرمان لیگ شد. وی پس از 30 سالگی به قلب خط دفاعی بازگشت و این تغییر این بار موفقیت آمیز بود.

بزرگترین حسرت دوران حرفه‌ای وی این بود که نتوانست به همراه ایتالیا افتخار بزرگی به دست آورد. او دو بار در آستانه قهرمانی قرار گرفت؛ اولین بار در فینال جام‌جهانی 1994 آمریکا بود؛ وی در تساوی بدون گل مقابل برزیل تقصیری نداشت و نقشی در ضربات پنالتی بازی نکرد. وی در فینال یورو 2000 وقتی فرانسه در وقت‌های تلف شده گلزنی کرد تا بازی به وقت‌های اضافه کشیده شود و با زدن گل طلایی قهرمان مسابقات شود، تقصیری در شکست دردناک ایتالیا نداشت.





او پس از حذف ایتالیا در مرحله یک هشتم‌نهایی جام‌جهانی 2002 کره و ژاپن از بازی‌های ملی خداحافظی کرد. یک گل طلایی بار دیگر شکست لاجوردی‌پوشان را رقم زد. وی تا آن زمان 126 بازی ملی برای ایتالیا انجام داد.

افسانه پائولو مالدینی فراتر از قهرمانی‌ها و بازی‌های ملی است. مالدینی درون و بیرون از زمین مسابقه رفتاری نجیب و بی‌آلایش داشت و همیشه یک الگو و نمونه بود. یکی از نجیب‌زاده‌های واقعی دنیای فوتبال که هرگز آرامشش را از دست نداد و در بیش از هزار بازی ملی تنها یک کارت قرمز دریافت کرد و آن هم در یک بازی دوستانه بود.

 





بزرگی او باعث شده بود که حتی طرفداران تیفوسی اینتر هم در آخرین دربی میلان با حضور وی به او ادای احترام کنند. مالدینی در این باره گفت: شگفتی فوق‌العاده‌ای بود. من فکر می‌کنم این یکی از زیباترین لحظاتی بود که در زندگی‌ام تجربه کردم.

مالدینی پیش از بازنشستگی اعلام کرده بود که هرگز به مربیگری روی نخواهد آورد. به او کاری پیشنهاد داده شد تا در چلسی به عنوان دستیار کارلو آنچلوتی فعالیت کند. وی با آنچلوتی و رومن آبراموویچ ملاقات کرد تا در خصوص این کار تصمیم‌‌گیری کند. آنچلوتی بعدها اعلام کرد که مالدینی پیشنهاد حضور در کادر فنی چلسی را رد کرد. پائولو مالدینی اول سپتامبر 2014 به همراه بسیاری از ستاره‌های فعلی و سابق فوتبال در «مسابقه‌ای برای صلح» که همیشه در استادیو المپیکو رم برگزار می‌شود، شرکت کرد.

این فیلم را ببینید.











 

انتهای پیام/ی

منبع : فارس

برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها