امروز : چهارشنبه ۴ مرداد ۱۳۹۶ - 2017 July 26
۱۳:۵۲
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 134328
تاریخ انتشار: ۱ دی ۱۳۹۳ - ساعت ۱۳:۳۲
تعداد بازدید: 110
به گزارش گروه بین‌الملل پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، نویسنده عرب «سامی کلیب» از فعالان رسانه ای مشهور در لبنان در مطلبی در روزنامه «الاخبار» ...

به گزارش گروه بین‌الملل پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، نویسنده عرب «سامی کلیب» از فعالان رسانه ای مشهور در لبنان در مطلبی در روزنامه «الاخبار» لبنان به سفر خود به کوبا پرداخته است و می‌نویسد که در هاوانا پایتخت کوبا نه از جنگ داعش و نه از اختلافات فرقه‌ای خبری است، بلکه آنچه به چشم می‌خورد شعارهای مقاومتی است که علیه آمریکا در دیوارهای آن نقش بسته است. از دیگر مناظر در خیابان‌های کوبا  تصاویر5کوبایی است که به علت مبارزه علیه تروریسم در زندان گوانتانامو زندانی شدند.

نویسنده می‌افزاید: قبل از اینکه هاوانا را ترک کنیم به دفتر حفاظت منافع آمریکا نگاهی می‌اندازیم. دفتری که در مقابلش کوبایی‌ها 138 پرچم سیاه به‌یاد کشته‌شدگان حمله‌های تروریستی که در طی چهار دهه از خاک آمریکا سازماندهی شده بود، بالا بردند.

در ادامه این گزارش آمده است: روابط کوبا و آمریکا در دوره «باراک اوباما» رئیس‌جمهوری آمریکا کمی بهتر شد اما کوبا همچنان از ظلم همسایه‌اش (آمریکا) در رنج بود. در بهار 1960 «کریستین هیرتا» وزیر خارجه امریکا گفت: «باید به هر نحو ممکن و با هر وسیله ای که شده ، اقتصاد کوبا را فلج کنیم و گرسنگی، ناامیدی و سرنگونی نظام را دنبال کنیم. »

این روزنامه در ادامه می افزاید: کوبا اگرچه «کمی» گرسنه ماند لیکن «بسیار» صبوری کرد و در نتیجه به مقامی «والا» دست یافت و کرامت مجاهدان را حفظ کرد.

نویسنده سپس به این موضوع اشاره می‌کند که تصویر «ارنستو چه‌گوارا» رهبر انقلاب کوبا در هر گوشه و کنار کوبا و حتی بر لباس مردم به چشم میخورد.

الاخبار نوشت:‌چه گوارا اصلا کوبایی نبود.وی در 14 ژوئن 1928 در «روزاریو» دومین شهر مهم و بزرگ آرژانتین به دنیا آمد. در خانواده‌ای ممتاز از تبار اسپانیایی و ایرلندی که گرایش‌های سیاسی چپ داشتند، بزرگ شد. «ارنستو» بزرگ‌ترین فرزند خانواده بود. در سال 1953 از دانشکده پزشکی فارغ التحصیل شد و سپس سفر به دیگر کشورهای آمریکایی را آغاز کرد، سفری که نقطه عطفی در زندگی او بود. در سال 1954 زمانی که در «گواتمالا» بود با پشتیبانی از حکومت «جاکوب آربنز» که منتخب مردم بود قدم به عرصه مبارزات سیاسی گذاشت. آربنز در نتیجه توطئه و در مداخلات تجاوز کارانه سازمان سیا سرنگون شد و «چه» به مکزیک گریخت.

اندکی بعد به فیدل کاسترو و دیگر انقلابیونی پیوست که با جنبش 26 ژوئیه در پی بر اندازی دیکتاتوری «فولژ نیسو باتیستا» در کوبا بودند.«گوارا» در دسامبر 1956 ازجمله مبارزانی بودکه به منظور آغاز مبارزه چریکی از عرشه کشتی کوچک «گرانما» قدم به خاک کوبا گذاشتند. او که در اصل پزشک گروه بود همچون یک فرمانده ارتش شورشی ظاهر شد. درپی سقوط «باتیستا» در دسامبر 1956، چه‌گوارا یکی از رهبران حکومت تازه کارگران و دهقانان شد و پست‌های دولتی متعددی چون ریاست بانک مرکزی کوبا و وزارت صنایع به او واگذار شد.

چه‌گوارا بارها به نمایندگی از کوبا درمجامع مختلف چون سازمان ملل متحد شرکت کرد. او در مقام یکی از رهبران جنبش 26 ژوئیه به برگزاری گردهمایی‌های گروه‌های سیاسی – که سرانجام در 1965 به بنیان‌گذاری حزب کمونیست کوبا انجامید – یاری رساند.گوارا در اوایل 1965 از همه مسوولیت‌ها و پست‌های دولتی کناره‌گیری کرد و به منظور کمک به پیشبرد مبارزات ضدامپریالیستی و ضد سرمایه‌داری در دیگرکشور‌ها، کوبا را ترک کرد وهمراه با داوطلبانی که بعدها در «بولیوی» به او پیوستند، نخست به کنگو «زئیر» رفت و در جنبش ضد امپریالیستی آن کشور به رهبری «پاتریس لومومبا» شرکت جست.

از نوامبر 1966 تااکتبر 1967 جنبش چریکی بولیوی را بر ضد دیکتاتوری نظامی آن کشور رهبری کرد. درهفتم اکتبر 1967 در عملیات رزمی ساخته سازمان سیا به دست نظامیان بولیوی زخمی و دستگیر و روز بعد از آن تیرباران شد.امروزه پس از گذشت سال‌ها  ازمرگش هنوز هم او یکی از چهره‌های محبوب اسطوره ای به خصوص درمیان جوانان کوبا است .

نویسنده سپس به ماجرای رفتنش به مقبره وموزه ی چه گوارا و 6 تن از سربازانش در «سانتا کلارا»ی کوبا اشاره می‌کند و می افزاید : تنها بازدید کنندگان عرب این مقبره از میان 1500 نفری که از این موزه دیدن می کردند فقط من بودم . وی سپس به طعنه به برخی از کشورهای عربی می‌گوید: اعراب به تاریخ انقلاب اهمیت نمی‌دهند و اساسا به این نوع گردشگری ها علاقه ای ندارند.  آنها عادت دارند پول های خود را در بانک های آمریکایی سرمایه گذاری کنند یا در خیابانهای اروپا در کلوپ های شبانه و کازینوها بریزند  یااینکه  پول خود را صرف گروهک‌های تروریستی تکفیری  برای کشتن سایر مردم عرب و سایر دولتها که خیلی های آنها شبیه کوبا هستند خرج می کنند.

الاخبار در ادامه نوشت: انقلاب کوبااز عدم بوجود نیامد. شاید بین تاریخ این کشور و تاریخ اعراب تشابهات زیادی وجود داشته باشد. از زمان استقلال کوبا در سال 1902 کوبا فهمید که چگونه باید با حکام فاسدی که با آمریکا ارتباط داشتند مقابله کند. همسایه آمریکایی کوبا از هیچ ظلمی علیه همسایه کوچکتر خود دریغ نکرد. دست کم سه بار به این کشور حمله کرد  و از دیکتاتوری فوخنسیا باتیستا که ثروت کشور را به نفع غرب به غارت برد حمایت کرد. باتیستا، فیدل کاستروی جوان را بازداشت کرد. کاسترو در زندان دیکتاتور کتاب معروفش تحت نام « تاریخ با من به عدالت برخورد خواهد کرد» به رشته تحریر در آورد،  تاریخ هم در باره او به عدالت رفتار کرد، شوروی و چین به یاریش رسیدند. تصاویر چه گوارا در آمریکای لاتین و آفریقا به عنوان نماد مبارزه و مجاهدت تا قبل از اینکه در بولیوی به او خیانت کنند، منتشر شد. چه گوارا شهید شد، انقلاب پیروز شد، آمریکا عصبانی شد و تلاش کرد کوبا را از حیث اقتصادی تحریم و شرکتهایی که با این کشور همکاری داشتند را تحت مجازات قرار دهد. اروپایی ها به تبعیت از واشنگتن همین کار را کردند. چقدر تاریخ تکرار می شود. سازمان ملل همچنان در خواب شد همانگونه که در حق فلسطینی ها امروزه می کند.کوبا ایستاد و والا مقام شد از کرامت ملتش دفاع کرد. جرج دبلیو بوش ناقص الخلقه هم تلاش کرد از اتش عراق برای ترساندن همسایه سرکش خود نهایت استفاده را بکند آنجا که پس از اشغال عراق گفت:‌« بزودی نظام کوبا را ساقط خواهیم کرد». چه گوارا در عکسش خندید. کاسترو هم او را به سخره گرفت و در حالی که بیماری بر او غلبه یافته بود گفت:‌« به بوش باید یاد‌اوری کرد که زمانی که ما باتیستا را شکست دادیم هزار نفر بودیم در برابر 80 هزار دیکتاتور کوبایی».
نویسنده ادامه می دهد: تهدید هیچ نفعی نداشت و تحریم و محاصره هم نتوانست مانع از افزایش کرامت و پیشرفت علمی کوبا شود. کوبا از حیث علمی، پزشکی و فرهنگی به صورت گیج کننده ای پیشرفت کرد. داروهای مختلف برای بیماری های قند و کلسترول  تولید نمود و آن را به 40 کشور دنیا صادر کرد. برای نخستین بار داروی ضد صرع را ساخت و بیش از 80 هزار پزشک  را به کشور دوست و برادر ونزوئلا و یار قدیمی اش مرحوم هوگو چاوز اعزام کرد. کاسترو به بوش گفت: «تو به دنیا بمب صادر می کنی و ما دارو و پزشک».

سامی کلیب در پایان مقاله اش نوشت: اینجا انقلابی شکل گرفت که فروخته نشد و در نهایت پیروز شد. اینجا بهاری است که مجاهدان حقیقی آن را رهبری کردند و به کرامتش رساندند. اینجا مردمی دارد که نیم قرن سکوت کردند و آمریکا را وادار کردند از آنان عذرخواهی کند و بگوید که سیاست هایش اشتباه بود. مبارک کوبا و مردمش باشد این عذرخواهی.

«دیوسدادو کابیو» رئیس مجلس ملی ونزوئلا دو روز پیش طی برنامه‌ای که از تلویزیون دولتی این کشور پخش شد پیرامون از سرگیری روابط دیپلماتیک بین دولت‌های کوبا و ایالات متحده آمریکا پس از 50 سال سخن گفت. کابیو در این خصوص خاطرنشان کرد: دولت ایالات متحده آمریکا در نهایت متوجه اشتباه خود شد؛ امیدواریم این رویکرد، رویکردی صادقانه باشد و اشتباهی که طی چندین سال علیه تمام ملت کوبا انجام داده‌اند را تشخیص بدهند(جرئیات بیشتر؛ اینجا، اینجا، اینجا).

انتهای پیام/ش

منبع : فارس

برچسب ها:
آخرین اخبار