امروز : شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۶ - 2017 October 21
۱۹:۴۳
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 139615
تاریخ انتشار: ۲۴ دی ۱۳۹۳ - ساعت ۱۴:۱۳
تعداد بازدید: 88
به گزارش پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، رخدادهای هفته پیش در پاریس که منجر به کشته شدن نزدیک به 20 تن شد، موجی از محکومیت و ابراز تنفر از افراط ...

به گزارش پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، رخدادهای هفته پیش در پاریس که منجر به کشته شدن نزدیک به 20 تن شد، موجی از محکومیت و ابراز تنفر از افراط گرایی و خشونت را به دنبال داشت به طوری که در اقدامی نمادین رهبران برخی از کشورهای جهان در راهپیمایی بزرگ پاریس شرکت داشتند. از نگاه بسیاری این حضور گسترده در پاریس و برخی دیگر از شهرهای مهم جهان، ادای احترام نه فقط به کشته شدگان حملات بود بلکه ادای احترامی به ارزش هایی چون آزادی بیان بود. از آنجا که دو جوان مهاجم، الجزایری اصل بودند، برخی با سوء استفاده از فضای ایجاد شده، اسلام را عامل باز تولید این نوع خشونت ها و افراط گری ها معرفی کردند. و در همین حال نیز بنا به برخی از گزارش ها، چندین مرکز اسلامی و مسجد مسلمانان در فرانسه مورد حمله قرار گرفت. حال پرسش این است که ریشه حقیقی این حملات چیست؟ با اینکه عاملان این حملات در فرانسه زندگی کرده اند و رشد یافته اند، چه عاملی سبب ساز گرایش آن ها به سمت افراط گرایی و خشونت شده است؟  پس از این، وضعیت مسلمانان در فرانسه و در اروپا به چه شکل خواهد بود؟ آیا فرانسه می تواند بر چالش های پیش روی خود غلبه کند ؟ این چالش ها و نگرانی ها چیستند؟ آیا دولت فرانسه نگرش خود را نسبت به مسلمانان و مهاجران تغییر خواهد داد؟ واکنش مسلمانان و جامعه مسلمان فرانسه را در قبال این حملات چگونه ارزیابی می کنید؟

در جست و جوی پاسخ این سوالات، طی گفت وگویی با «نورمان پولاک» استاد برجسته دانشگاه میشیگان آمریکا به بررسی این مسائل پرداخته‌ایم. وی در یاداشتی اختصاصی برای خبرنگار فارس، به برخی از این پرسش ها پاسخ داد و تأکید کرد که ریشه حقیقی این حملات در اقدامات مداخله جویانه و استعمارگرایانه قدرت های غربی از جمله فرانسه است. در ادامه وی تصریح کرد که برای حل این مشکل، باید گذشته و جریان‌های تاریخی را مورد بررسی قرار داد. وی نگران اقدامات قشری و جزیی نگرانه است و بر این باور است که راهپیمایی بزرگ پاریس بیانگر انتقاد مردم و جامعه از این رویکرد و اقدامات استعمارگرانه کشورهای غربی است.   

«نورمان پولاک»، استاد بازنشسته دانشگاه میشیگان، دکترای خود را در سال 1961 از دانشگاه هاروارد آمریکا دریافت کرده است. وی مورخ و مفسر مسائل سیاسی است.

متن کامل یادداشت اختصاصی وی برای پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; در زیر آمده است.

درباره رخدادهای اخیر در پاریس، می توانم یک نظر کلی و نه جزیی نگرانه داشته باشم.  اول از همه باید بگویم که راهپیمایی و تظاهرات پاریس در اعلام همبستگی برای صلح و دفاع از آزادی بیان، بسیار تکان دهنده و تاثیرگذار بود، نه تنها شمار شرکت کنندگان، شعارها،  و نیز حضور رهبران برخی از کشورهای جهان، بلکه این احساس- اگر که درست باشد- که روح بنیادین و حاکم به دنبال صلح و رواداری مذهبی است.  اما با این حال، من نگرانم و نگاه متفاوتی به این راهپیمایی دارم. این راهپیمایی حاکی از ترس و نفرتی در حال فوران بود که ممکن است جامعه مسلمان فرانسه را مورد مجازات قرار دهد و بدین ترتیب امیدها و انتظارات را برای آشتی و درک متقابل از بین برد.

 من در آن راهپیمایی حضور نداشتم. نمی‌دانم، اما شاید، ایده یک «نبرد» با بیان و لحنی میهن پرستانه، ایده و مفهوم سربسته‌ای که معرف رویدادهای حاضر است، همگی نشانگر آن باشند که ممکن است آزارهای گسترده - و در واکنش اقدامات تروریستی- در پیشرو باشند، جایی که ممکن است آغازگر برخورد تمدن‌ها باشد. 

من به تازگی تأکید کردم که آزادی بیان ( در تعریف گسترده تر شامل نوشتار، و به طور خاص در اینجا طنزنویسی سیاسی) یک امر مطلق نیست. مجله «شارلی ابدو» از مرزها و حریم‌هایی خارج شده بود که همین امر می‌توانست محرک و جرقه‌ای برای اقدامات خشونت بار باشد. همان مقدار آشنایی‌ام از مجله بیانگر بدسلیقگی آنهاست. به گفته خودشان مجله به منظور به رخ کشیدن «آزادی» از طریق ایجاد خشم و احساس حقارت در میان مخاطبانش و گروه های هدف به را انداخته شده است. خواسته‌ای غیرضروری برای آسیب رساندن. در نگاه اول شاید این مسئله جایز و تحت لوای آزادی بیان تعریف شود، اما من اینطور فکر نمی کنم. این امر منجر به ایجاد خشونت، انتقام گیری، و در نهایت چرخه ای از تقابل خواهد شد. ممکن است که تروریست ها برای این اقدامات مورد سرزنش قرار بگیرند، اما از این امر چه سودی عاید جامعه می شود؟ جامعه چه نفعی از تحریک و تهییج تروریست ها می برد؟

دومین تفاوت نگرش من با دیدگاه حاکم این است که: بله، به طور قطع این اقدامات تروریستی و کشتار محکوم است و جنایات مرتکب شوندگان نیز باید مورد نکوهش قرار گیرد- چنین اقداماتی در یک جامعه متمدن مورد قبول نیست. اما نباید همین جا متوقف شد. غرب و به ویژه آمریکا برای حداقل بیش از سه دهه در حال تهاجم به ملت های مسلمان بوده اند، علاوه بر این پیش از آن هم از طریق اقدامات «معمول» استعمارگرانه مشغول چپاول گری و تهاجم بوده‌اند. من بر این گمانم که اگر الگوی استعمارگری/ و برتری جویی غرب-آمریکا دنبال نمی شد، چه اتفاقی می افتاد؟ آیا هرگز ماشین تروریسم به حرکت می‌افتاد؟ ما اغلب نتایج را می بینیم و کمتر به علت ها و ریشه ها می پردازیم. این مسئله توجیه کننده کشتار، بربریت، سنگدلی و نفرت نیست. بلکه بیانگر آن است که ارزیابی های ما باید بر این پایه استوار باشد که چه اتفاقاتی طی فرآیندهای تاریخی در جریان بوده است. از این رو ما باید به گذشته و جریان‌های تاریخی توجه کنیم. راهپیمایی با شکوه روز یکشنبه در پاریس ادای احترامی بود به آزادی بیان و تفکر، اما در عین حال به دلیل مداخلات، شکنجه ها، و جنگ ها و اقدامات مخرب غرب، بیانگر انتقاد به شرایط داخلی فرانسه، و در نگاهی گسترده‌تر به ناتو، اتحادیه اروپا، و آمریکا نیز است. این انتقادها متوجه اقدامات فرانسه و مشارکت آن در ناتو در عملیات های گذشته در ویتنام، الجزایر و کشورهای دیگر است. علیرغم نمایش پرشور احترام به «آزادی»، دستان فرانسه آلوده است و پاک نیست. باز هم تأکید می کنم که این مسئله توجیه کننده اقدمات تروریست ها و جنایات آن ها نیست، اما این امر ما را وادار می کند تا ریشه و زمینه بروز این رادیکالیسم را مورد بررسی قرار دهیم. 

انتهای پیام/م

منبع : فارس

برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها