امروز : جمعه ۱۹ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 9
۱۹:۲۹
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 14057
تاریخ انتشار: ۲۶ خرداد ۱۳۹۲ - ساعت ۰۸:۴۰
تعداد بازدید: 63
به گزارش خبرنگار دفتر منطقه‌ای خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، اکنون بیش از یک دهه حضور نظامی غرب به سرکردگی آمریکا در افغانستان گذشته ...

به گزارش خبرنگار دفتر منطقه‌ای خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، اکنون بیش از یک دهه حضور نظامی غرب به سرکردگی آمریکا در افغانستان گذشته است، از سال 2001 تاکنون نیروهای حدود 40 کشور دنیا با ارتشی تا بن دندان مسلح در سراسر خاک افغانستان نفوذ و گسترش دارند.

حضوری که به دعوت ملت رنج کشیده افغانستان نبوده و نیست، با این وجود، پس از سپری شدن این سال‌های طولانی ملت افغانستان انتظار دارند به سؤالات اساسی نقش بسته شده در ذهنشان پاسخ روشنی داده شود و در این زمینه نخستین سؤالی که در ذهن هر افغان آگاه نقش می‌بندد است: «نیروهای آمریکایی و ناتو که با هدف اصلی محو پدیده تروریسم و ایجاد امنیت و ثبات در افغانستان و منطقه مبادرت به اشغال افغانستان کردند تا چه حد در این راستا موفق بوده‌اند؟»

چرا پس از 12 سال هنوز هم مردم بی‌گناه از جمله زنان و کودکان این کشور باید قربانی حملات تروریستی و مین‌های کنار جاده‌ای شوند؟

چرا پدیده‌های زیان‌بار اجتماعی فساد اداری، فقر، اعتیاد، قتل و غارت و بی‌کاری در جامعه افغانستان روندی رو به رشد گرفته است؟

چرا نیروهای خارجی در مهار چرخه کشت، تولید و قاچاق مواد مخدر تا این حد ضعیف عمل کرده‌اند؟ و هزاران پرسش بی پاسخ دیگر که در این گفتار مجال پرداختن به آنها نیست.

افزایش بی‌سابقه حملات طالبان با اعلام عملیات بهاری این گروه با نام «خالدبن ولید» بار دیگر توانایی و موفقیت نیروهای خارجی در ا فغانستان را زیر سؤال برد.

اظهارات دمپسی و دانفورد درخصوص اوضاع افغانستان

افزایش ناامنی‌های این اواخر در افغانستان نگرانی بسیاری از مقامات آمریکایی و ناتو در پی داشته و آنان را وادار به اعتراف و اظهار نظرهایی در این خصوص کرده است.

در همین راستا مارتین دمپسی رئیس ستاد کل ارتش آمریکا که چهار روز پیش در مجلس سنای این کشور سخن می‌گفت، هشدار داد که اگر آمریکا در جنگ افغانستان پیروز نشود، علاوه بر مرز افغانستان و پاکستان، منطقه نیز بی‌ثبات خواهد شد.

این مقام نظامی آمریکا با ابراز نگرانی از اوضاع کنونی افغانستان تأکید کرده است در صورت ناکامی آمریکا در افغانستان، ایران نفوذ خود را در منطقه گسترش خواهد داد.

به گفته دمپسى تفاوت بین برد و باخت جنگ این است که آمریکا و ناتو اکنون و تا پایان سال ٢٠١٤ میلادى چه مى‌کند و همچنان این برد بستگی به تعهد هم‌پیمانان آمریکا (ناتو و کشورهای غربی) دارد.

این ژنرال آمریکایی همچنین گفته است که آمریکا پس از سال ٢٠١٤ میلادى، براى حضور در افغانستان به صدها و یا هزاران سرباز نیاز دارد.

همچنین جوزف دانفورد فرمانده کل نیروهای آمریکایی و ناتو در افغانستان نیز در گفت‌وگو با «بی.بی.سی» گفته است که دستاوردهای آمریکا در افغانستان شکننده است.


فرمانده کل نیروهای آمریکایی و ناتو در افغانستان می‌گوید که دستاوردهای افغانستان در زمینه مردم‌سالاری و حقوق زنان امکان دارد از دست برود، مگر این که جامعه جهانی به فشارهای خود پس از مأموریت نظامی‎اش در سال آینده ادامه دهد و نیاز است حضور نظامی آنان تا سال 2018 ادامه داشته باشد.

این اظهارات آن هم توسط این مقام عالی نظامی نشان از عدم موفقیت نیروهای آمریکایی و ناتو در افغانستان است.

نقش ناتو در افغانستان

در این بین نقش ناتو را نمی‌توان نادیده گرفت و همان گونه که دمپسی نیز در اظهارات خود به آن اشاره داشته موفقیت آنان به همراهی هم‌پیمانانشان وابستگی جدی دارد.

اکنون مهم‌ترین عملیات ناتو در افغانستان جریان دارد این عملیات اولین مأموریت نیروهای ناتو خارج از محدوده تعریف شده آن یعنی اروپا تلقی می‌شود و افغانستان اولین کشوری است که ناتو خارج از قلمرو سنتی خود (اروپا و آمریکای شمالی) به آن وارد شد.

در واقع به دنبال حادثه 11 سپتامبر و در پی عدم توجه طالبان به مهلت آمریکا در خصوص تحویل سران القاعده به این کشور، نیروهای نظامی آمریکا به همراه نیروی نظامی 11 کشور دیگر (عمدتاً کشورهای عضو ناتو) با استناد به قطعنامه‌های 1373و 1368 مبارزه با تروریسم شورای امنیت سازمان ملل، در سال 2001 تهاجم گسترده‌ای را به افغانستان آغاز کردند که نتیجه آن، سقوط حکومت طالبان در کابل بود.

پس از سقوط طالبان و برگزاری اجلاس بن موافقتنامه‌ای برای تعیین تکلیف دولت افغانستان به امضا رسید.

موافقتنامه بن دارای 2 ضمیمه بود که یکی به موضوع تأمین امنیت افغانستان در دوران موقت و انتقالی و دیگری به موضوع نقش سازمان ملل متحد در دوره موقت اختصاص داشت.

بر اساس ضمیمه اول مقرر شد تا زمان تشکیل نیروهای نظامی (ارتش ملی) و امنیتی افغانستان، نیروهایی از طرف سازمان ملل متحد مسئولیت حفظ امنیت دولت موقت و انتقالی را بر عهده گیرند. نیرویی که بدین شکل تشکیل شد عنوان نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت افغانستان (آیساف) را به خود گرفت.

ناتو عملاً در اوت 2003 فرماندهی نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت (آیساف) را بر عهده گرفت.

ورود ناتو به افغانستان اگر چه به آرامی و با استقبال نسبی همراه بود اما تداوم حضور آن در افغانستان با چالش‌های متعددی مواجه شد.


از منظر آمریکایی‌ها (طبق گزارش تحقیقاتی کنگره آمریکا) حضور ناتو در افغانستان عملاً آزمونی برای این سازمان است تا توانایی‌های خود را در منطقه‌ای خارج از اروپا محک زده و نقاط ضعف و قوت خود را ارزیابی کند اما از منظر بسیاری از کشورها توفیق و یا عدم کامیابی ناتو در افغانستان با حیثیت آمریکا و مجموعه کشورهای قدرتمند غربی و نظام هژمونی آنها گره خورده است.

حال یک سؤال اساسی مطرح شده در بین کارشناسان این است که آیا آمریکا و همپیمانان او از جمله ناتو می‌توانند ثبات و امنیت را در افغانستان مملو از فقر، به ویژه فقر فرهنگی و سوخته در جنگ‌های داخلی ایجاد کنند؟

گسترش ناامنی در افغانستان و تشدید آن از سال 2007 به بعد

به دنبال شکست طالبان در افغانستان این فرض وجود داشت که وضعیت این کشور به حالت آرامش و ثبات سیاسی سوق پیدا کند، لیکن حوادث بعدی نشان داد که گروه طالبان و القاعده هنوز در افغانستان و حتی در پاکستان فعال هستند و زمینه‌های تروریسم در حال گسترش است.

در چند سال اخیر، یعنی حدوداً از سال 2007 تاکنون حملات طالبان از نظر کمی و تعداد و کیفی و شدت تهاجم افزایش داشته است.

نیروهای طالبان اکنون روش‌های مختلف و نوینی را در افغانستان تجربه می‌کنند که در این بین تله‌های انفجاری، حملات انتحاری و بمب‌های کنار جاده‌ای را شدت بخشیده‌اند.

علاوه بر این موارد حملات به خودی که به حملات سبز-آبی‌ها موسوم شده است نیز در یکی دو سال گذشته رشد چشمگیری داشت.

نقاط قوت طالبان در برابر نیروهای آمریکایی و ناتو

در ادامه باید به نقاط قوت طالبان در برابر آمریکا و ناتو اشاره کرد: در این زمینه می‌‌توان گفت: اولا توانمندی تشکیلاتی و عملیاتی این نیروها در حال افزایش است و وضعیت فقر شدید اقتصادی و فرهنگی حاکم بر افغانستان بستر مناسبی را برای جذب جوانان به گروه‌های تروریستی مهیا کرده است.

نرخ بالای بیکاری در افغانستان رقم 40 درصد را نشان می‌دهد و 53 درصد مردم افغانستان زیر خط فقر قرار دارند این گروه‌ها قدرت مرعوب‌سازی شهروندان را در سطح وسیعی دارند به نحوی که اولا خود را دولت در سایه معرفی می‌کنند و ثانیا مدعی‌اند که حاکم واقعی کسی است که شب‌ها قدرت مانور دارد.
ادامه دارد...
  انتهای پیام/خ
برچسب ها:
آخرین اخبار