امروز : سه شنبه ۲۵ مهر ۱۳۹۶ - 2017 October 17
۰۹:۵۹
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 145130
تاریخ انتشار: ۱۹ بهمن ۱۳۹۳ - ساعت ۰۶:۰۰
تعداد بازدید: 55
به گزارش پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، اکبر نبوی، منتقد سینما در چهارمین هم‌اندیشی سینما انقلاب سخنانی در خصوص سینمای خصوصی، سینمای ...

به گزارش پایگاه خبری ، مهدوی پیروان موعود ; ، اکبر نبوی، منتقد سینما در چهارمین هم‌اندیشی سینما انقلاب سخنانی در خصوص سینمای خصوصی، سینمای مردمی، اکران& zwnj;های مردمی، فروش فیلم در سینمای ایران و ... ابراز کرده که در ادامه مشروح آن آمده است.

*سینما بدون مردم تحقق پیدا نمی‌کند

وی در این نشست در پاسخ به سوال مجری برنامه مبنی با فاصله مدرم با سینما ایران گفت: در سنجش نسبت بین مردم و سینمای انقلاب توجه به یک نکته مهم است؛ سینما به اعتبار رسانه بودنش یک نهاد اجتماعی است و این ویژگی جایگاه سینما را در حوزه مربوط به افکار عمومی و رفع نیازهای افراد جامعه بیشتر می‌کند.

نبوی اضافه کرد: به صورت طبیعی سینما به عنوان یک نهاد اجتماعی بدون مردم تحقق پیدا نمی‌کند. بدون مردم یعنی مرگ سینما و این مسئله ربطی به جغرافیای خاصی از دنیا ندارد و در همه جا همین است. البته نگاه‌ها و دیدگاه‌ها درباره واژه مردم نیز متفاوت است. واقعیت این است که سینمای کشور ما همچون سینمای سایر کشورها فراز و فرودهای بسیاری داشته است. در کشوری مانند آمریکا هم این طور نیست که همیشه فیلم‌ها فروش داشته باشد. زمانی در این کشور، صنعت سینما بالاتر از صنعت خودرو قرار گرفت و در دوره‌ای دیگر فروش فیلم در آن کاهش پیدا کرد.

*مردم با سینما قهر نمی‌کنند

این کارشناس فرهنگی در ادامه تاکید کرد: نکته مهم این است که مردم هیچگاه با سینما قهر نمی‌کنند بلکه در واقع، نسبت به آن چه بر روی پرده است و ترجمه‌ای از زندگی و دغدغه‌ها، امیدها و تمناهای زندگی آنان نیست، واکنش منفی نشان می‌دهند. تقریباً در تمام دنیا هم همین منوال است.

نبوی گفت: در هر جامعه‌ای مردمی بودن متناسب با بستر تاریخی و فرهنگ ملی هر کشور تعریف خاص خود را دارد و در کشور ما نیز تمنا و آرزوها و امیدهای مردم در همین جغرافیا و فرهنگ تعریف می‌شود. اگر این مسئله در سینما بروز پیدا نکند، مردم واکنش نشان می‌دهند. گاهی مردم از برخی فیلم‌های سطحی نیز استقبال می‌کنند که این را نیز می‌توان روانکاوی کرد. چنین استقبالی یک طنز تلخ از سوی مردم است. در فراز و فرود سینمای ایران، سال‌های 40 تا 55، سینما فروش بالایی دارد. اما سال‌های بعد از آن با حضور فیلم‌های بسیار بد هندی و آمریکایی این فروش افول می‌کند و میزان اکران فیلم از 90 فیلم به 12 فیلم می‌رسد.

*تحلیل عوامل کاهش فروش فیلم‌ها ضروری است

وی ادامه داد: دهه 60 و 70 هم شرایط تاریخی خودش را داشت. ما نمی‌توانیم دهه 60 را بدون در نظر گرفتن دل مشغولی‌های مردم در آن برهه تاریخی با سینمای دهه 80 یا 70 مقایسه کنیم. در سال 74-75، میزان فروش بلیط در کشور 52 میلیون تومان بود و این رقم در سال 81-82 به 17 میلیون می‌رسد و این یعنی با وجود افزایش جمعیت، فروش یک سوم شده است. باید بررسی کرد چه عواملی باعث این اتفاق شده است؛ ضعف و قوت فرم در روایت، یا در نمایش یا .... باید فهمید کدام یک باعث کاهش فروش شده است. تحلیل عوامل موثر بر این کاهش ضروری است.

*سینمای ایران نسبت خود با زمان را فراموش کرده است

نبوی در ادامه این نشست و در پاسخ به سوالی مبنی بر رابطه بحرانی میان مردم و سینما گفت: من در وضعیت موجود قایل به بحران در نسبت بین مردم و رسانه نیستم. سینمای ایران نزدیک به مرگ نیست اما نوعی سرگشتگی و عدم پیوند با افکار عمومی بین مخاطین و سینما در سینمای ما اتفاق افتاده است. سال‌هاست که سینمای ایران نسبت خود را با زمان فراموش کرده است و اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، این سرگشتگی همچنان ادامه خواهد داشت و این اصلا برای سینمای ما خوب نیست.

*دهه 70 را قله تولیدات سینمایی کشور می‌دانم

وی در ادامه این نشست گفت: در دهه 60، اقدامات فوق‌العاده موثر و سازنده‌ای توسط آقای بهشتی و انوار صورت گرفت که تا زمانی که سینما در این کشور وجود دارد، باید سینما سپاسگذار آن‌ها باشد. با این وجود در این سال‌ها یک دروغی گفته شده است. چند دوره از جشنواره در فیلم‌هایی مانند نقش عشق و نارانه و اثرهایی از آقای پارسی پور و سینایی و ... بود که قصه بود اما این که چند فیلم را مترادف با این ببینیم که می‌خواستند سینما را به سمت داستان ببرند، واقعیت ندارد. خیلی‌ها سینمای دهه 60 را به عنوان قله تولیدات سینمایی کشور نگاه می‌کنند. من موافق این نیستم و دهه هفتاد را با همه ضعف‌هایی که هر دو داشتند، قله می‌دانم.

*سینمای ما مشکل داستان دارد

نبوی یادآور شد: این که گفته می‌شود ما در فیلمنامه مشکل داریم اصلاً قبول ندارم. چون فیلمنامه نوشتن یک تکنیک است. سینمای ما مشکل داستان دارد. ما در زمینه داستان برای سینما حتماً مشکلات جدی داریم. فرم تجلی تشخص شخصیت اثر هنری است و فرم و محتوا در هم تنیده است و از هم جدا نیستند. با تعریفی که اهل معرفت و بینش و دانش از فرم دارد بله سینمای ایران از جهت فرمیک مشکلات بسیاری دارد اما اگر فرم را به معنی ریخت و ظاهر بگیریم نمی‌توان گفت چنین مشکلی وجود دارد.

این کارشناس سینمایی در ادامه در خصوص تقسیم‌بندی مخاطبان سینما صحبت کرد و گفت: 20 سال پیش، مقاله‌ای نوشتم که در آن مخاطب را به سه دسته تقسیم کرده‌ام؛ من معتقد به سه دسته هستم؛ سینمای خواص، سینمای عوام زده و سینمای مردمی. سینمای خواص مخاطب خود را در نخبگان و بخش خاصی از جامعه جستجو می‌کند. طبیعت فرآیند زیست جمعی، جامعه است که در میان آن گونه‌ای از افراد، به گونه‌ای خاص صحبت می‌کنند و ما این خواص را در ادبیات نیز داریم. مثلاً مخاطب اشعار خاقانی خواص است.

*گفت‌وگو با زبان فطرت، رکن سینمای مردمی

وی اضافه کرد: سینمای عوام زده هم سینمایی مانند سینما و فیلم‌های هندی است. من این سینما را مبتذل به لحاظ محتوا و فرم می‌دانم. سینمای مردمی لایه لایه است و هر کس به اندازه ذوق و دریافتش با لایه‌های مختلف آن ارتباط برقرار می‌کند و هر کسی به اندازه خود حظی از آن می‌برد. حجم قابل قبولی از هالیوود سینمای مردمی است و به همین دلیل است که می‌تواند با افکار عمومی دنیا صحبت کند. مهم‌ترین رکن سینمای مردمی، گفت‌وگو با مردم با زبان فطرت است. زبان فطرت مقابل زبان طبیعت است و میان همه انسان ها مشترک است. اگر سینما به زبان فطرت نزدیک شود، سینمای مردمی محقق می‌شود. مشکل سینمای ایران، سرگردانی بین زبان فطرت و طبیعت است.

نبویدر ادامه گفت: حوزه فرهنگ، حوزه کیفیت‌هاست نه کمیت‌ها. ارزیابی اقتصادی در حوزه فرهنگ غلط است و در ارزیابی در حوزه فرهنگ باید با شاخصه‌های فرهنگی ارزیابی صورت بگیرد. در بحث مفصلی که با دکتر حسن حبیبی در سال 83 داشتم، گفتم که متخصصان و مسئولین نباید به حوزه فرهنگ با عدد و رقم اقتصادی نگاه کنند. در حوزه فرهنگ باید پول هزینه کرد. نباید بگویند وزارت آموزش و پروش در آمدزا نیست و این مسئله منفی باشد.

*طرفداران سینمای خصوصی بدون پول دولت، نمی‌توانند فیلم بسازند

وی افزود: برای فرهنگ باید هزینه کرد. طنز ماجرا این است که وقتی شما به سخن عده‌ای که دنبال خصوصی‌سازی و مخالف هزینه کردن از سوی دولت در فرهنگ هستند، توجه می‌کنید می‌بینید، 50 درصدشان، اگر دولت به آن‌ها پول ندهد اصلاً نمی‌توانند فیلم بسازند. اکثر ساخته‌های این افراد با کمک‌های نهادهای حکومتی و دولتی بوده و با این وجود این‌ها می‌گویند سینما باید خصوصی باشد.

نبوی در ادام توضیح داد: بخش دیگری از این افراد که این گونه صحبت‌ها را می‌کنند، افرادی هستند که با حضور اقتصادی دولت مشکلی ندارند اما می‌خواهند دولت پول را به آن‌ها بدهد و آن‌ها خودشان پول را مدیریت کنند و هر کاری خواستند بکنند در حالی که در هیچ جای دنیا چنین اتفاقی هرگز نمی‌افتد. این کنترل از سوی دولت‌ها در همه کشورها وجود دارد. اما این کنترل‌ها گاهی زبر و ناخوشایند است و گاهی نیز نرم و متناسب با هنر تعریف شده است. بنده سخنگوی هیچ نهاد دولتی در سینما نیستم اما بعید می‌دانم هیچ مدیر عاقلی با حضور بخش خصوصی در سینما مشکلی داشته باشد.

سازی که صدایش فردا صبح به گوش خواهد رسید

وی اضافه کرد: من به شدت نگران حضور بخش خصوصی در سینمای امروز هستم زیرا سرمایه‌هایی دارد وارد سینمای کشور می‌شود که ریشه ندارد و کسی که دارد سرمایه خود را وارد سینما می‌کند، مطلقاً دغدغه فرهنگی و هنری ندارد. بخشی از این سرمایه گذاران، انگیزه اقتصادی هم ندارند. من به شدت از حضور این سرمایه گذاران نگران هستم و این جریان، سازی است که صدایش فردا صبح به گوش ما خواهد رسید و این فردا صبح، چند سال دیگر است.

این منتقد سینما گفت: شما حتی در فیلم‌های هالیوودی هم نمی‌توانید نظارت حاکمیتی را نبینید. آن جا هم این کنترل و نظارت وجود دارد. البته مثل ایران نیست. در آمریکا یک اصل وجود دارد و آن مسئله امنیت و منافع ملی است و پذیرفته اند سینما در پیشانی امنیت و منافع ملی قرار گرفته است. به همین دلیل است که CIA در ساخت بیش از 2000 فیلم مشارکت داشته است اما ظاهر ماجرا این است که سینمای آمریکا سینمای خصوصی است.

*پخش فیلم در هیأت و مسجد، سینما نیست

نبوی در پایان در پاسخ به سوال مجری مبنی بر ،«در این میان، عده‌ای که نگران فضای دولتی شدن هستند می‌گویند برای مردمی کردن سینما باید به بچه‌های شهرستان عرصه و میدان بیشتری بدهیم و از تهران‌گرایی گریزی به شهرستان گرایی داشته باشیم و شهرستان‌ها را نیز فعال کنیم. این‌ها می‌گویند که باید اکران را به هیأت، مسجد و مهمانی‌های خانگی ببریم و جنس و شکل اکران را تغییر دهیم و جشنواره مردمی راه بیاندازیم.» گفت: این که سینما نیست. پخش در هیئات و خانه‌ها، پخش نمایش ویدئویی است نه سینما. البته سال‌های اول انقلاب نمایش فیلم با پروژکتورهای 16 میلی‌متری در سطح گسترده‌ای در مساجد انجام می‌شد و جهاد به این گونه کارها کمک هم می‌کرد. اما این نوع پخش امروزی فیلم در هیئت‌ها و مساجد که دیگر سینما نیست بلکه پخش ویدئویی و نمایش خانگی است.

*سینمای ایران یک بیمار است

وی افزود: درباره توسعه سینمای شهرستان، من منکر وجود مشکلاتی همچون تمرکز بیش از اندازه بر تهران و تهران‌زدگی در سینما نیستم اما این‌ها صورت ماجراست. باطن مشکلات سینمای ما این است که داستان در سینما مشکل دارد. متاسفانه هم بخش دولتی اعم از حکومتی و حاکمیتی و هم بخش خصوصی نسبت به این مسئله به شکلی که شایسته است توجه نمی‌کنند، باید به متن توجه کرد. سیاست تهران‌زدایی و توسعه سینمای شهرستان‌ها با یک راه‌حل، حل خواهد شد. اما تهران‌زدایی یک مسکن است و سینمای بیمار ما را درمان نمی‌کند. سینمای ایران دچار بیماری‌های بسیاری است که باید آن را به پزشک بسپاریم تا درمان کند.

انتهای پیام/و

منبع : فارس

برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها