امروز : شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 3
۲۳:۳۰
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 148238
تاریخ انتشار: ۲۲ اسفند ۱۳۹۳ - ساعت ۱۰:۳۶
تعداد بازدید: 239
به گزارش گروه بین‌الملل پیروان مــوعـــود، نامه سناتورهای آمریکایی مخالف توافق هسته‌ای افزون بر اثبات دوباره غیرقابل اعتماد بودن واشنگتن، ...

به گزارش گروه بین‌الملل پیروان مــوعـــود، نامه سناتورهای آمریکایی مخالف توافق هسته‌ای افزون بر اثبات دوباره غیرقابل اعتماد بودن واشنگتن، تهران را به سوی نگاه هوشیارانه به واقعیت‌های کنونی و احتمال‌های آتی، برای اتخاذ تصمیم‌های پیشگیرانه سوق می‌دهد.

47 نفر از سناتورهای جمهوریخواه آمریکا طی نامه‌ای سرگشاده به مقامات بلندپایه ایرانی اعلام کردند با توجه به در پیش بودن پایان دوران ریاست جمهوری «باراک اوباما»، رییس‌جمهوری بعدی آمریکا براحتی می‌تواند با حرکت خودکار این توافق را به کلی لغو کند.

آنان گفته‌اند کنگره نیز می‌تواند مفاد این توافق را در زمان دلخواه تغییر دهد؛ موضوعی که تاکنون با واکنش منفی اوباما روبرو شده است. البته رییس‌جمهوری آمریکا گفته است در صورت رسیدن به آنچه «توافق خوب» می‌خواند، می‌تواند همه بویژه سناتورهای مخالف از حزب جمهوریخواه را درباره «خوب بودن» این توافق قانع کند. به عبارت دیگر، فقط در آن هنگام است که اگر کنگره بخواهد اقدامی علیه توافق انجام دهد وی از حق وتو خود بهره خواهد برد.

گرچه وزیر امورخارجه جمهوری اسلامی ایران که طی 2 سال گذشته با انتقال موضوع هسته‌ای از شورای‌عالی امنیت ملی به وزارتخانه تحت امر خود، سکاندار گفت‌وگوهای هسته‌ای شده است، به این نامه پاسخ داده و امضاکنندگان را بیگانه با حقوق بین‌المللی و قانون اساسی آمریکا خوانده است، اما در ماجرای اخیر نکات ریزی نهفته است.

1- اقدام سناتورهای آمریکایی پیش از همه، پیام غیرقابل اعتماد بودن کاخ سفید را به جهان مخابره می‌کند.

2 سال زمان، انرژی و هزینه‌های هنگفت برای برگزاری نشست‌های هسته‌ای میان جمهوری اسلامی ایران و گروه 1+5 شامل انگلیس، فرانسه، آمریکا، روسیه و چین به همراه آلمان صرف شده است.

طی این دوره، یک سند ژنو (برنامه اقدام مشترک) امضا شد که بر پایه آن غنی‌سازی 20 درصد ایران متوقف شد و ذخایر 20 درصد یا اکسید یا به اورانیوم با غنای کم تبدیل شد. محدودیت‌هایی نیز در استفاده از سانتریفیوژهای نسل جدید، تکمیل نیروگاه آب سنگین و راکتور آب سنگین، غنی سازی و... صورت گرفت و تمام اینها را آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تایید کرد.

البته آژانس در گیر و دار سیاسی‌بازی‌های خود، از رسیدگی به مواردی مانند پرونده خرابکاری در تاسیسات ایران یا جعلی بودن اسناد ارایه شده از سوی سرویس‌های جاسوسی و امنیتی آمریکا و رژیم صهیونیستی طفره می‌رود- امری که طی چند سال گذشته در رسیدگی به اتهام‌های «جفری الکساندر استرلینگ» کارمند پیشین سیا، مطرح شد و چند هفته پیش در جلسه آخر دادگاه او مورد تایید قرار گرفت. آژانس در همین راستا است که در پاسخ به 18 گام داوطلبانه و اعتمادساز جمهوری اسلامی ایران برای پاسخگویی به ادعاهای مطرح شده، بهانه‌تراشی می‌کند و از این رو، دوباره سفر مقام‌های این نهاد به تهران در هجدهم اسفندماه به جایی نرسیده است.

با این همه، شفافیت تهران از خلال اعتراف‌های آژانس به بازرسی تاسیسات هسته‌ای ایران و ارایه آمارهای جزیی درباره تغییرات مواد اتمی روشن است.

در این میان، سناتورهای جمهوریخواه که بسیاری از آنان بارها بر طبل «بی‌اعتماد بودن ایران برای جهان»، «خطرآفرین بودن ایران هسته‌ای»، «لزوم توقف کامل همه فعالیت‌های هسته ای در تهران» و... سخن رانده‌اند، نامه‌ای می‌نویسند تا ماندگاری توافقی را زیر سوال برند که حتی نخست وزیر کودک‌کش رژیم صهیونیستی از لزوم «خوب بودن» آن سخن می‌راند؛ توافقی که هنوز صورت نگرفته است و 2 بار تمدید گفت‌وگوها برای دستیابی به آن روشن کرد گرچه تهران زیر میز نشست نمی‌زند و خواهان تعامل است اما نمی‌توان تهران را به عبور از خطوط قرمز و منافع ملی و دستاوردهای ملت ایران وادار کرد.

2- بروز چنین نشانه‌های بی‌اعتمادی میان سیاستمداران آمریکایی سبب می‌شود موضوع قرار گرفتن توافق نهایی احتمالی زیر فصل هفتم منشور ملل متحد مطرح شود تا از هر گونه سنگ‌اندازی‌های بعدی جلوگیری شود.

با این همه، نباید فراموش کرد آمریکا پیش از این نشان داده است به ساختار سازمان ملل متحد همانند بازیچه‌‌ای برای رسیدن به اهداف خود می‌نگرد و هر جا مجموعه کشورهای دیگر گامی هر چند کوچک مخالف خواست واشنگتن برمی دارند (مانند آنچه درباره عضویت فلسطین در یونسکو دیدیم) با ابزارهای خود، پیش روی اراده عمومی قد علم می‌کند.

اعتماد دوباره به چنین کشوری که طی همه دوره‌های تاریخی خود برای استعمار و استثمار ملت‌های دیگر نقشه ریخته و حتی وارد جنگ در کشورهای دیگر شده است. اشتباهی جبران‌ناپذیر خواهد بود.

آمریکا حتی در برخورد با ابرقدرت پیشین یعنی اتحاد جماهیر شوروی نیز با همین ترفند پیش آمد. پیمان‌های ناتمامی مانند استارت در تاریخ روابط واشنگتن- مسکو کم نیستند. با این همه، هر بار آمریکا به بهانه‌ای از زیر بار تعهدات خود شانه خالی کرد.

در چنین شرایطی، هیات مذاکره‌کننده اگر بداند با چه گروهی طرف است در برابر آن با هوشیاری و احتیاط بیشتری گام برخواهد داشت. بازی‌های آمریکا بر سر برنامه اقدام مشترک از ارایه تفسیرهای نادرست خود و همچنین حرکت‌های کنونی آن درباره اعلام جزییات مذاکره (زمان اجرای توافق، شمار سانتریفیوژها و...) را در نظر داشته باشیم.

همه اینها ما را فقط به یک جمله رهنمون می‌سازد؛ تهران باید با نگاه هوشیارانه به واقعیت‌های کنونی و احتمال‌های آتی، خود را برای اقدام‌های پیشگیرانه آماده سازد.

انتهای پیام/ق

منبع:فارس

برچسب ها:
آخرین اخبار