امروز : سه شنبه ۳۰ آبان ۱۳۹۶ - 2017 November 21
۱۴:۲۲
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 14827
تاریخ انتشار: ۲۸ خرداد ۱۳۹۲ - ساعت ۰۴:۲۹
تعداد بازدید: 75
به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس به نقل از پایگاه خبری البدیع، اعتراض‌های پارک «گزی» و یورش خشونت‌آمیز پلیس ترکیه به تظاهرات ...

به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس به نقل از پایگاه خبری البدیع، اعتراض‌های پارک «گزی» و یورش خشونت‌آمیز پلیس ترکیه به تظاهرات مردمی در این کشور تنها اعتبار ترکیه را به عنوان نمونه یک دولت دمکراتیک که از آن به عنوان «نمونه ترکی» یاد شده، زیر سوال نمی‌برد، بلکه نگاه ترکیه از روی تغییر و تحولات مهم جاری در منطقه خاورمیانه را معطوف به تحولات جاری در داخل خود کرد و این خشنودی رقبای منطقه‌ای ترکیه را فراهم آورد.

در واقع این اعتراض‌های مردمی «رجب طیب اردوغان»، نخست وزیر ترکیه را وادار کرد تا اوضاع سوریه را به فراموشی بسپارد و تلاش‌های خود را بر آرام کردن اوضاع داخلی در ترکیه متمرکز کند و این فرصتی به نظام سوریه داد تا در عرصه میدانی پیشروی‌های چشمگیری را علیه نیروهای معارض سوری مورد حمایت ترکیه احراز کند.

این درحالی است که گفته می‌شود، این نیروها یا همان نیروهای معارض سوری هم اکنون در شرایط سخت و آشفته‌ای به سر می‌برند که موجبات ناامیدی و یاس بسیاری برای آنکارا آن هم پس از شکست القصیر به وجود ‌آورد، شهر استراتژیکی که دمشق، پایتخت سوریه را از سواحل دریای مدیترانه که کانون تمرکز علوی‌ها در سوریه به شمار می‌آید، جدا می‌کند.

در زمانی‌که نظام سوریه هم اکنون ارتش خود را راهی حلب کرده و تلاش خود را بر آزادی این شهر و پاکسازی آن از گروه‌های مسلح متمرکز کرده و احتمال از بین رفتن زمینه برگزاری کنفرانس «ژنو 2» نیز مطرح است، تنها گزینه برجای مانده برای آنکارا اتخاذ موضع دفاعی و تلاش برای حفظ ترکیه از بازتاب‌های منفی بحران سوریه است.

این درحالی است که نمی‌توان انکار کرد، اعتراض‌های مردمی ترکیه در عمل تلاش‌ها و اقدامات آنکارا برای جلب حمایت جامعه بین المللی از معارضان سوری به ویژه گروه‌های معارض مسلح را از بین می‌برد، در همان حال‌که برخی از رسانه‌ها آشکارا و علنی ترکیه را مهمترین حامی گروه‌های مسلحی می‌دانند که با نظام سوریه هم اکنون درحال مبارزه است و بسیاری از ترک‌ها سیاست‌های اردوغان در قبال سوریه را محکوم می‌کنند.

«یوسف فرناندز» از جمله خبرنگارانی است که در بطن اعتراض‌های مردمی ترکیه حضور داشته است. وی می‌گوید، اگرچه تظاهرات کنندگان ترک شعارهایی همچون «اردوغان شیمیایی» را سر می‌دادند و به این ترتیب به گازهای اشک‌آور مورد استفاده پلیس ترکیه اشاره می‌کردند، اما در عین حال از سیاست اردوغان در حمایت از ادعاهای دروغین آمریکا مبنی بر استفاده دمشق از سلاح‌های شیمیایی انتقاد می‌کردند که می‌تواند، بهانه‌ای برای حمله آمریکا به سوریه باشد.

به این ترتیب باید گفت، اردوغان و «احمد داوود اوغلو»، وزیر خارجه‌اش هم اکنون با یک کابوس بزرگ مواجه هستند و آن ادامه بقای نظام سوریه و «بشار اسد»، رئیس جمهوری این کشور در قدرت است که ترکیه به او به عنوان یک دشمن نگاه می‌کند.

بدون تردید این آن چیزی نبود که اردوغان و داوود اوغلو هنگامی‌که حمله تند و آتشین خود علیه نظام سوریه و بشار اسد و ارائه کمک‌های مالی به معارضان سوری را آغاز کردند، آن را پیش بینی کرده باشند. به عبارت دیگر ترکیه هم اکنون با دو گزینه مواجه است، یکی دخالت در سوریه تا به حساب خود مانع پیروزی‌ها و پیشروی بیش از پیش شیعیان علوی و گزینه دوم کاستن از میزان سیاست‌های تند و گزنده‌ خود علیه نظام سوریه.

درباره گزینه اول و دخالت نظامی و یک جانبه ترکیه در سوریه باید گفت که صرف نظر از تمام اظهارات مسئولان و مقامات اروپایی و آمریکایی درباره مسلح کردن گروه‌های مسلح فعال در سوریه به نظر می‌رسد که نه غرب و نه آمریکا در عمل دست به چنین کاری نخواهد زد و اگر هم کمک‌هایی ارسال شود، محدود خواهد بود. همانگونه که آشکار است که دولت اردوغان که هم اکنون با شدت با بحران از دست دادن مشروعیت مردمی مواجه است، یک جانبه دست به دخالت نظامی در سوریه بزند، به ویژه آنکه به خوبی می‌داند، چنین اقدامی به معنای تشدید اعتراض‌ها و افزایش خشوت‌ها در کشور است که به نظر نمی‌رسد، اردوغان خواهان آن باشد.

به همین دلیل تنها گزینه‌هایی که برای اردوغان برجای می‌ماند، گزینه‌های دفاعی به ویژه پس از انفجارهای ریحانلی است که در 11 اوت گذشته در روستای مزری ریحانلی ترکیه روی داد و 52 شهروند ترک را قربانی کرد و موجب شد تا این بیم و هراس در مردم ترکیه تشدید شود که در قبال گسترش دامنه خشونت‌ها از سوریه به ترکیه چه باید بکنند و این شکستی تلخ و ضربه‌ای بزرگ برای آنکارا و سیاست‌هایش در خاورمیانه به شمار می‌آید.

در واقع تمرکز نگاه اردوغان به داخل ترکیه تنها برای طرف‌هایی همچون سوریه و حزب الله خوشایند نخواهد بود، بلکه برای روسیه نیز مسرت‌بخش است که همچنان به حمایت‌های خود از نظام سوریه ادامه می‌دهد. همچنین این موضوع برای تندروهای اسرائیل نیز خوشایند است، چون بر این باورند که اردوغان اسلامگرای بنیادینی است که تنها در صدد برافروختن آتش فتنه‌ها علیه یهودیان است و آنها از جمله طرف‌های بسیار خرسندی هستند که ملاحظه می‌کنند، اردوغان با مشکلات و چالش‌های سیاسی در داخل مواجه است.

در همان حال تعامل بسیار خشونت‌آمیزی که حکومت اردوغان با تظاهرات کنندگان پارک گزی در استانبول و دیگر معترضان ترک در دیگر شهرهای این کشور داشت، به دقت زیر نظر دمکرات‌های سکولار در منطقه به ویژه ترکیه است.

«محسن عریشی»، نویسنده یکی از روزنامه‌های رسمی و حکومتی مصر در مقاله‌ای که روز 8 ژوئن چاپ و منتشر کرد، نوشت که ترکیه نیز همچون دیگر کشورهایی که شاهد اعتراض‌های مردمی بوده و حکومت‌هایشان اقدام به بازداشت و به زندان افکندن معترضان کردند، عمل کرد و اردوغان مردمی را که از سیاست‌هایش انتقاد می‌کردند، «خرابکار» توصیف کرد و این سوال بزرگی را درباره ماهیت و ساختار واقعی دولت اردوغان به وجود می‌آورد که مدعی دمکراسی و آزادی در منطقه است و این اعتبار منطقه‌ای اردوغان را به شدت زیر سوال برد.
انتهای پیام/ر
برچسب ها:
آخرین اخبار