امروز : دوشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۵ - 2017 January 16
۲۳:۵۰
ادموند
کمک مالی
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 151471
تاریخ انتشار: ۱ مرداد ۱۳۹۴ - ساعت ۱۴:۱۲
تعداد بازدید: 352
حمله نظامی؛ «امکانش در تئوری هست اما در عمل نه» یعنی چه؟
اگرچه پس از جمع بندی مذاکرات در وین، طرفداران «توافق به هر قیمتی» از تبدیل شدن «طبل جنگ» به «دهل صلح» سخن می گویند، اما شواهدی وجود دارد که تئوری «جنگ هدفمند» علیه ایران را تقویت می کند.

حمله نظامی؛ «امکانش در تئوری هست اما در عمل نه» یعنی چه؟
 

به گزارش پیروان مــوعــود، یکی از موضوعات اساسی که در مسئله جمع بندی مذاکرات، برجام و قطعنامه 2231شورای امنیت بسیار مورد بحث و تاکید قرار گرفته است، قرار گرفتن پرونده هسته ای ایران در ذیل ماده ۴۲ فصل هفتم منشور ملل متحد و صدور مجوز حمله نظامی از سوی شورای امنیت است.

تیم مذاکره با اشاره به اینکه مفاد خطرناک قطعنامه 2231 را اجرا نمی کنیم، عملا «خطرناک» بودن برخی مفاد این قطعنامه را تایید کرد.

سید عباس عراقچی با استفاده از تعبیر «امکانش در تئوری هست اما در عمل نه» درباره امکان قرار گرفتن پرونده هسته ای ایران ذیل ماده ۴۲ فصل هفتم منشور ملل متحد و مجوز حمله نظامی از سوی شورای امنیت در صورت نقض قطعنامه شورای امنیت از سوی ایران، صحبت کرد. عراقچی در این باره گفت: اگر که ما ضعیف باشیم بله . البته این محدودیت ها و تحریم ها جدید نیست ، تحریم های تسلیحاتی تقریبا ۱۰ سال است که وجود دارد؛ بله از نظر حقوقی امکانش هست (که پس از نقض توافق ازسوی ایران موضوع ایران ذیل ماده ۴۲ مطرح شود) اما از نظر سیاسی و واقعیت های میدانی نه .

این اظهار نظرها از سوی یک دیپلمات از آنجایی عجیب به نظر می رسد که متن قانونی و رسمی قطعنامه 2231شورای امنیت که نماینده ایران در سازمان ملل از آن دفاع کرده است و با 15رای به تصویب رسیده است، تلویحا همان «کاغذپاره» معروف قلمداد می شود که در دوره های قبلی تعبیر می شد.

در واقع اگر قرار بود مسائل صرفا متکی به موضوع غیرقابل انکار «اقتدار ایران» باشد، چرا در متن به آن اشاره شده است، در حالی که بنا به شهادت تاریخ در دوره های قبل شورای امنیت با همین دست مصوبات که به اعتقاد آقای عراقچی از نظر «حقوقی» هم امکان اجرای آن وجود دارد، مجوز حمله به برخی کشورها را صادر کرده است.

ظریف و عراقچی در اظهارات خود بر این مساله تاکید کردند که قطعنامه جدید شورای امنیت ذیل ماده ۲۵ منشور ملل متحد قرار دارد و برخلاف قطعنامه های قبلی ذیل فصل هفتم شورای امنیت نیست. اما نکته قابل تامل اینکه هیچ کدام از قطعنامه های شورای امنیت علیه ایران ذیل فصل هفتم شورای امنیت نبوده است بلکه صرفا ذیل ماده ۴۱ فصل هفتم بوده است و چون این قطعنامه ها از نظر ایران غیرقانونی بوده ، ایران خود را ملزم به اجرای آن نمی دانسته و در صورت نقض مفاد آن موضوع ذیل بند ۴۲  فصل هفتم منشور ملل متحد ، که زمینه ساز حمله نظامی است مطرح نمی شد. اما در شرایط فعلی دولت ایران با پذیرش قطعنامه جدید شورای امنیت و سازوکارهای ارائه شده در آن، عملا خود را متعهد به انجام آن می کند و بر اساس حقوق بین الملل در صورت نقض مفاد قطعنامه مذکور عملا راه برای قرار گرفتن موضوع هسته ای ایران ذیل ماده ۴۲ سازمان ملل (که به اقدامات نظامی مشروعیت بین المللی می دهد)، هموار می کند.

از سوی دیگر به فاصله چند روز پس از توافق جاش ارنست سخنگوی کاخ سفید مسئله «حمله نظامی هدفمند» به ایران را مطرح کرد و گفت:  بازرسی‌ها به آمریکا اجازه خواهد داد تا در صورت نیاز به اقدام نظامی، با اطلاعات بیشتری دست به حمله به اهداف داخل ایران بزند. نکته کلیدی این است که (پس از توافق) گزینه نظامی تقویت هم می‌شود، چراکه طی این سال‌ها ما جزئیات بیشتری از برنامه هسته‌ای ایران جمع‌آوری خواهیم کرد. بنابراین، زمانی که وقت تصمیم‌گیری فرماندهان نظامی آمریکا و اسرائیل درباره هدف‌گیری می‌رسد، به دلیل اطلاعاتی که طی این سال‌ها به لطف رژیم بازرسی‌ها جمع‌آوری کرده‌ایم، آن تصمیمات به طرز چشمگیری مبتنی بر اطلاعات بوده و توانمندی‌های ما ارتقا یافته‌اند»

برخی از خبرگزاری‌ها و پایگاه‌های تحلیلی غربی نیز تاکید کردند که توافق احتمالی هسته‌ای به دلیل آنکه مختصات برنامه هسته‌ای ایران را فاش می‌کند، یک برگ برنده بزرگ در اختیار نتانیاهو خواهد بود و احتمال جنگ افروزی او علیه ایران بشدت افزایش خواهد یافت. به اعتقاد کارشناسان غربی به عنوان نمونه در رآکتور اراک، به دلیل آنکه پس از توافق، قلب این رآکتور بازطراحی شده و پلوتونیوم موجود در پسماند آن بشدت کاهش خواهد یافت، احتمال انهدام آن توسط آمریکا یا اسرائیل بیشتر خواهد شد چراکه پیش از این، ترس از تبعات انسانی و زیست‌محیطی این حمله، مانع انهدام این تاسیسات می‌شد.

دکتر فواد ایزدی، کارشناس مسائل بین‌الملل ضمن «خطرناک» و «ضدامنیتی» دانستن پیش‌نویس قطعنامه شورای امنیت درباره توافق هسته‌ای، این قطعنامه را «شمشیری بلند» بر سر ایران توصیف کرد.  وی گفت: مثلا بعد از اینکه ایران به تعهدات خود عمل کرد و آژانس هم راستی‌آزمایی کرد و برای مدتی نیز برخی از تحریم‌ها تعلیق شد؛ اگر دولت جدیدی در آمریکا روی کار آید و مثلا جمهوری‌خواهان قوه مجریه را در این کشور در دست بگیرند یا اتفاق دیگری بیفتد که مجموعه‌ای در درون سیستم حاکمیتی آمریکا بگوید مثلا ما به اهداف خود رسیده‌ایم و ایران به تعهدات خود عمل کرد - قلب رآکتور اراک را درآورد و درباره نظنز هم فلان کار را انجام داد و ما دیگر برای‌مان ادامه این روند صرف نمی‌کند - می‌تواند تحریم‌ها را بازگرداند. متن پیش‌نویس قطعنامه این اجازه را به آمریکا یا هرکدام از آن 5 کشور دیگر می‌دهد که کل سیستم را متوقف کنند و به همان سبک قبلی برگردند، یعنی مکانیسمی که تهیه شده این است که باید یکی از آن 5 کشور  اعتراض یا مشکلی «complaint» داشته باشند -لازم هم نیست که مدرک بیاورند و در متن قطعنامه هم نیامده که باید مدرک یا شواهدی بیاورند و همان اعتراض کافی است - در این شرایط ایران 30 روز فرصت دارد به این اعتراض توجه کند و اگر تمکین کرد که هیچ و اگر تمکین نکرد باید در شورای امنیت رای‌گیری شود که آیا ما این روند را ادامه دهیم یا به حالت قبلی برگردیم که تحریم‌ها وجود داشت و بعد فرض کنید از این 5 کشور دائم شورای امنیت 4 کشور بگویند بهانه‌ای که کشور پنجم داشته درست نبوده و هر 4 کشور بگویند ادامه دهیم اما اگر یک کشور از آن 5 کشور رای منفی دهد، این رای منفی در ساختار شورای امنیت به معنای وتو است و در این حالت به این شکل اتوماتیک شما به حالت قبل که به آن «snapback» به معنای بازگشت ماشه‌ای می‌گویند، برمی‌گردید و شرایط به حالت قبلی باز می‌گردد. اتفاقی که در اینجا افتاده این است که براساس این قطعنامه 5 کشور می‌توانند هم طرف دعوا و هم قاضی ما باشند.

منبع:خبرنامه دانشجویان

 

برچسب ها:
آخرین اخبار