امروز : یکشنبه ۲۱ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 11
۱۶:۱۳
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 151804
تاریخ انتشار: ۱۵ مرداد ۱۳۹۴ - ساعت ۱۳:۰۳
تعداد بازدید: 487
گروه تاریخ پیروان مــوعــود- ابولفضل ولایتی،  بررسی تاریخ ملل مختلف جهان حکایت از فراز و فرود ملت ها و دولت مردان سیاسی دارد و چه بسیاری از ...

گروه تاریخ پیروان مــوعــود- ابولفضل ولایتی،  بررسی تاریخ ملل مختلف جهان حکایت از فراز و فرود ملت ها و دولت مردان سیاسی دارد و چه بسیاری از دولت ها بوده اند که با گذشت زمانی دچار دگرگونی بنیادین شده و از اصول و مواضع پیشینیان شان دست کشیده اند، تغییراتی که گاه پر فایده بوده و گاه به قیمت دست کشیدن از آرمان هایی بوده که با تاریخ یک ملت دهه ها عجین شده است.

امروز ششم اوت است، درست 55 سال پیش (1960) در چنین زمانی فيدل كاسترو جوان رهبر انقلابی کوبا همه منافع ايالات متحده در كوبا را ملی اعلام كرد كه به تحريم و محاصره همه جانبه كوبا انجاميد، روندی که بیش از پنج دهه پس از آن نیز تداوم یافت.

در مقطع زمانی فوق فيدل كاسترو كه اول ژانويه 1959 زمام امور كوبا را به دست گرفته بود مدعی بود كه بدون لغو همه امتيازات دولت واشنگتن در كوبا، اين جزيره 111 هزار كيلومتر مربعی استقلال كامل و حاكميت ملی نخواهد داشت.

كوبا واقع در آنتيل بزرگ از نخستين سرزمين هايی است كه اسپانيا در قاره آمريكا تصاحب كرده بود. رهبران واشنگتن از زمان استقلال فدراسيون ايالات متحده مايل به ضميمه شدن كوبا به قلمرو خود بودند كه فاصله چندانی از آن فدراسيون ندارد ولی دولت اسپانيا حاضر به از دست دادن آن نبود. اسپانيا در جنگ 1898 از ايالات متحده (دولت واشنگتن) شكست خورد و كوبا را از دست داد و كوبا تحت قيمومت واشنگتن درآمد.

 قانون اساسی سال 1902 كوبا با دادن امتياز كنترل اقتصاد اين کشور به آمريكا و سپردن اين تعهد كه با دولت ديگری هم عهد نشود و پايگاه دريايی گوانتانامو در اجاره آمريكا بماند خود را تا حدی از اين قيموميت نجات داد. اصول مندرج در قانون اساسی كوبا كه حق نظارت بر برخی از امور اين كشور را به ايالات متحده داده بود باعث شد كه كمپانی های آمريكايی منافع متعدد در كوبا به دست آورند و فيدل كاسترو در اوت 1960 همين منافع را ملی كرد و به نظارت دولت واشنگتن پايان داد و خصومت میان طرفین آغاز شد.

فيدل کاسترو که از اوت 2006 و پس انجام يک عمل حراجی روی روده هایش تحت درمان بود، يک سال و نيم بعد خود را بازنشسته کرد و رهبری کوبا را به برادرش د رائول کاسترو سپرد. باوجود اين، فيدل با دادن اندرز به دولت و نوشتن مقاله در روزنامه ارگان حزب کمونيست کوبا (که توسط خبرگزاری ها به سراسر جهان ارسال مي شود) به حیات سیاسی اش ادامه می دهد.

رخدادهای اخیر کوبا و دیدار دور از انتظار رائول کاسترو با باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا را می توان سرآغازی جدید برای کوبا دانست، فرآیند که مخفیانه پیشتر و با میانجی گری واتیکاه آغاز شده و طرفین پس از دستیابی به توافقاتی آن را علنی نمودند. اهمیت مسئله فوق و سالروز آن واقعه خطیر (ملی کردن منافع ایالات متحده در کوبا) ما را بر آن داشت رد یک گزارش تصویری توام با توضیحات لازم به فراز و فرود کوبای انقلابی بپردازیم.

در 26 ژوئیه 1953 گروهی انقلابی در کوبا جهت سرنگونی نظام وابسته به ایالات متحده به یک سرباز خانه در سانتیاگو حمله نمودند، عملیاتی که در دست یابی به اهدافش ناکام ماند. در سال 1955، 81 تن از انقلابیون در تبعید کوبا من جمله فیدل کاسترو، ارنست چه گوارای آرژانتینی و رائول کاسترو که در مکزیک حضور داشتند جنبشی جدید تاسیس نمودند، جنبشی که بر مبنای آن عملیات ناموفق پیشین اسم خود را 26 ژوئیه نام نهادند.

هدف جنبش تشکیل دادن قدرتی تعلیم‌یافته برای سرنگونی باتیستا دیکتاتور وقت کوبا بود. بعضی از اعضای این جنبش که در کوبا اقامت داشتند با ایجاد کردن آشوب‌های مختلف سعی در ابراز نارضایتی خود به وضعیت سیاسی کوبا نمودند. تصویر فوق رائول کاسترو ( رئیس جمهور کنونی کوبا ) در کنار برادرش فیدل را پیش از انقلاب 1959 نشان می دهد.

فولخنثیو باتیستا ثالدیوار که هشت سال ریاست جمهوری کوبا را بر عهده داشت در سال 1952 با کودتایی برای هفت سال دیگر زمام امور را در دست گرفت. وی به نزدیکی بیش از اندازه به ایالات متحده آمریکا شهره بود.

در  دوم دسامبر 1956 ، این گروه پس از سفری طولانی با قایقی کوچک به نام گرانما، به قصد برپائی و رهبری انقلاب برای سرنگونی رژیم باتیستا، پا به خاک کوبا گذاشتند. ورود آن‌ها به کوبا در روز روشن صورت گرفته بود و به همین دلیل توسط نیروی هوایی کوبا شناسایی شدند. علاوه بر این، افراد گروه به دو قسمت تقسیم شده و دو روز در سرگردانی و گمشدگی به‌سر بردند. این باعث شد که بیشتر آذوقه و تدارکات‌شان در همان‌جایی که وارد خاک کوبا شده بودند باقی بماند.

پس از دو روز آن‌ها دوباره به‌هم پیوستند و به‌سوی کوه‌های سیه رامائسترا به راه افتادند. در آن‌جا با ارتش کوبا درگیر شدند و این سرآغاز جنگ انقلاب کوبا بود. این جنگ دو سال بعد، پس از این که باتیستا در روز سال نو کوبا را ترک کرد، در ژانویه ی 1959 پایان یافت. پس از پایان انقلاب، از ۸۱ نفری که در دوم دسامبر ۱۹۵۶ وارد کوبا شده بودند فقط ۱۲ نفر باقی‌مانده بودند که در سیه‌را مائسترا دوباره به‌هم بپیوندند.

فیدل کاسترو جوان رهبری انقلاب را بر عهده داشت.

کاسترو رهبر انقلاب کوبا در سال 1953م در مبارزه علیه حکومت دیکتاتوری باتیستا دستگیر و زندانی شد. وی پس از آزادی از زندان در سال 1955م راهی امریکا و مکزیک شد و همراه با چه گوآرا به آموزش ناراضیان فراری از چنگ باتیستا پرداخت. هرچند کاسترو در اولین حمله خود در نوامبر 1956م با شکست مواجه شد اما با تربیت چندین هزار نیروی چریک ورزنده، توانست در سال 1958م حمله وسیعی به کوبا را سازماندهی کند و حکومت باتیستا را سرنگون سازد. تصویر فوق فیدل کاسترو را در کنار چه گوارا نشان می دهد.

فیدل کاسترو پس از به دست گرفتن حکومت در کوبا مخالفت با سیاست‌های آمریکا در کوبا و آمریکای جنوبی را سرلوحه سیاست‌های خود قرار داد.

تصویری از انقلابیون ارشد کوبایی.

افکار چپ گرایانه و انقلابی کوبایی ها به نزدیکی هرچه بیشتر انقلابیون این کشور به اتحاد جماهیر شوروی منجر شد. پس از پیروزی انقلاب کوبا، افراد دیگری به جنبش ۲۶ ژوئیه پیوستند و حزب متحد انقلاب سوسیالیستی کوبا را تشکیل دادند که نهایتاً در سال ۱۹۶۵ به حزب کمونیست کوبا تبدیل شد. تصویر فوق فیدل کاسترو را در آغوش خروشف رهبر وقت اتحاد جماهیر شوروی نمایش می دهد.

سیگار برگ کوبایی در سراسر جهان شناخته شده است. در عمده تصاویر منتشر شده از سوی فیدل کاسترو او سیگاری برگ در دست دارد.

کوبا جزیره‌ای است که در میان دریای کارائیب و اقیانوس آتلانتیک شمالی قرار گرفته‌است و دارای مساحتی برابر ۱۱۰٬۸۶۱ کیلومتر مربع می‌باشد. مرز زمینی آن تنها با پایگاه دریائی ایالات متحده‌است که خلیج گوانتانامو نام دارد. نزدیکی فزاینده به آمریکا موجب شده که این کشور همواره کوبا جزئی از حیات خلوت خویش پنداشته و از هرگونه مداخله در امور آن اجتناب نورزد.

حمایت از آرمان فلسطین و نزدیکی با کشورهای عربی در کنار ضدیت با رژیم صهیونیستی همواره از اصول خدشه ناپذیر کوبا در عرصه بین المللی به ویژه در طول چهار دهه اول حضور انقلابیون و پیش از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی محسوب می شد. تصویر فوق یاسر عرفات رهبر فقید فلسطینی ها را در کنار فیدل کاسترو نشان می دهد.

  آمریکایی هاکه منافع خود را در کوبا در خطر می‌دیدند،  تلاش کردند وی را با انجام توطئه‌هایی حمایت شده از سوی سازمان سیا (سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا)، به قتل برسانند، دولت مردان واشنگتن حتی با حمایت از چریک‌های ضد انقلاب کوبا، در سال 1961 به فرمان جان اف کندی رییس جمهوری وقت آمریکا حمله‌ای به خلیج خوک‌ها در کوبا انجام دادند که در این حمله نیرو‌های وفادار به فیدل کاسترو ، چریک‌های ضد انقلاب کوبایی را شکست دادند.

در زمان زمامداری کندی بر کاخ سفید همچنین بحران استقرار موشک‌های شوروی در کوبا پیش آمد، که آن بحران از طریق دیپلماتیک و با خروج موشک‌های شوروی از کوبا به طور مسالمت آمیز به پایان رسید، در حالی که احتمال آن نیز می‌رفت که بر سراستقرار موشک‌های شوروی در کوبا جنگی عالم گیر میان دو قدرت بزرگ آن زمان در گیرد. تصویر فوق معمر قذافی را در کنار فیدل کاسترو نشان می دهد.

فیدل کاسترو در دیدار با حافظ اسد رهبر فقید جمهوری عربی سوریه.

برنامه فیدل کاسترو برای آینده کوبا از همان ابتدای آغاز انقلاب مدام از سوی او بیان می شد. کاسترو می‌خواست پس از پیروزی، در قالب یک حکومت دموکراتیک اراضی کشاورزی را در جزیره کوبا عادلانه تقسیم کند، کشور را به سمت صنعتی شدن پیش ببرد، از میزان بیکاری بکاهد و آموزش و درمان را برای همه قابل دسترسی کند.

چه گوارا پارتیزان و پزشک آرژانتینی الاصلی که در سال 1954 به انقلابیون کوبایی پیوسته بود، در ابتدای پیروزی انقلاب پست هایی نظیر سفیر، رئیس بانک مرکزی و وزیر صنایع را بر عهده داشت و پس از آن با امید برانگیختن انقلاب در دیگر کشورها کوبا را ترک کرد.

از چه گوارا همواره به عنوان یک قهرمان نزد توده های مردمی و به ویژه چپ گرایان یاد می شود. چه پس از پیروزی در کوبا عازم جمهوری دموکراتیک کنگو شده و به مبارزه بر علیه فرانسوی ها پرداخت. چه گوارا سپس به بولیوی رفته و به مقابله با استعمار آمریکا در آن کشور می پردازد و سرانجام به دست نظامیان آمریکایی کشته می شود.

حکومت حاکم بر کوبا هم چنان از چه گوارا به عنوان یک قهرمان ملی نام برده و به مناسبت های مختلف مراسم هایی را در تقدیر از او برگزار می نماید. درو دیوار هاوانا پایتخت کوبا ملمو از تصاویر چه گوارا می باشد.

فیدل کاسترو در رابطه با مرگ چه گوارا می گوید: «در زندگی از دو خبر خیلی ناراحت شدم، یکی خبر مرگ مادرم و دیگری خبر مرگ چه‌گوارا.» پس از مرگ چه‌گوارا، او به‌عنوان یک تئوریسین، متخصص در فنون جنگی، و جنگ‌آور تبدیل به قهرمان جنبش‌های انقلابی سوسیالیستی در سراسر جهان شد. آلیدا، دختر چه‌گوارا مدعی‌ست که پدرش کمونیست بود.

پدرو کامپوس مورخ کوبائی می‌نویسد: «برنامه مونکادا (برنامه اقتصادی مد نظر کاسترو) از برنامه حزب کمونیست قدیم هم سوسیالیستی‌تر بود. کمونیست‌ها خواستار یک حزب واحد، سرمایه‌داری دولتی نظارت شده و تعاونی‌های کشاورزی بودند. درست همان طور که استالینسیم آن را موعظه می‌کرد. اما کاسترو می‌خواست در برنامه مونکادای خود به شهروندان حقوق بیشتری بدهد، کارگران را در ارزش شرکت‌ها سهیم سازد، شبکه‌های خودگردان کشاورزی را تقویت کند و به تقویت روند دموکراسی برای مشارکت بیشتر شهروندان بپردازد.»

به‌عقیده این مورخ کوبائی، با گذشت بیش از ۵۰ سال، بیشتر این وعده‌ها به درستی تحقق نیافته‌اند. به‌نظر کارملو مسالگو  استاد اقتصاد و امور آمریکای لاتین دانشگاه پیتسبورگ، این ناکامی‌ها می‌تواند نتیجه انزوای کوبا باشد. او می‌گوید:«کوبا در واقع توانست استقلال خود را به دست بیاورد و حفظ کند، اما این یک استقلال محدود است. کوبا به‌لحاظ اقتصادی مستقل نیست و همیشه به بازیگران خارجی وابستگی داشته است: اول اسپانیا، بعد آمریکا و اتحاد شوروی، حالا هم ونزوئلا.»

از زمان وقوع انقلاب اسلامی در ایران، کوبا به حمایت از آن پرداخته و در طول 37 سال سپری شده همواره روابط حسنه ای با تهران داشته است. دیدار فوق متعلق به دوران ریاست جمهوری حضرت آیت الله خامنه ای بوده که در خلال اجلاس عدم تعهد صورت پذیرفته است.

کاسترو همچنین سفری به تهران داشته و به سخنانی به شدت به تمجید از امام خمینی می پردازد، او در بازدید از محل سکونت امام راحل در جماران گفت: « انسان های بزرگ (امام) در خانه های کوچک زندگی می کنند.


علی رغم حاکمیت حزب کمونیست در کوبا، کاسترو همواره کشورش را عضوی فعال در سازمان عدم تعهد دانسته و با کشورهای این سازمان روابط حسنه ای برقرار نموده است. تصویر فوق به دیدار وی با جمال عبدالناصر رهبر فقید مصر اشاره داشته که رهبری اعراب در دهه های پنجاه و شصت میلادی را بر علیه اسرائیل را بر عهده داشت.

فیدل کاسترو در دوران زمامداری اش خطیبی بسیار بلیغ و توانا بود به طوری که در چندین ساعت تمام بدون مراجعه به یادداشتی سخنرانی می نمود. لباس مورد علاقه او، جامه رزم است که به یاد ایام پیکار و مبارزه، پیوسته آن را در کوبا و خارج از کوبا، در هر مکان و محفلی بر تن دارد.

کوبا در پایان دهه هشتاد قرن بیستم میلادی به بهترین شاخص‌های اجتماعی و اقتصادی تاریخ خود دست یافت. اما با متلاشی شدن اتحاد جماهیر شوروی در آستانه دهه نود، این وضعیت تغییر بنیادین یافت. این کشور، در نتیجه برنامه ‌اصلاحات اقتصادی ‌که رائول کاسترو برادر فیدل اکنون دنبال می‌کند، با مشکلات بزرگی روبرو است. تصویر فوق فیدل را در کنار برژنف رهبر وقت اتحاد جماهیر شوروی نشان می دهد.

برآوردها نشان می‌دهد که یازده میلیون نفر جمعیت کوبا به یک میلیون مسکن تازه نیاز دارند. کاهش صادرات نسبت به واردات و بدهی‌های خارجی کوبا رکورد شکسته‌اند. فاصله درآمد طبقات اجتماعی، فقر و فحشا افزایش می‌یابد. از سوی دیگر اما تعداد دریافت‌کنندگان کمک‌های اجتماعی ۷۰ درصد کاهش یافته و تولید کشاورزی، به خاطر اعمال اقتصاد برنامه‌ریزی شده، دستخوش رکود شده است: نزدیک به همه زمین‌های کشاورزی به دولت تعلق دارند و تنها ده درصد کشاورزان مستقل هستند.

با این وجود کوبا در حوزه هایی به ویژه در امور بهداشتی موفقیت های چشمگیری را پشت سر گذارده است: 99.8 درصد از کوبایی ها با سواد هستند، در کوبا میزان مرگ و میر نوزادان در واحد جمعیت، از برخی جوامع جهان اول و توسعه یافته نیز کمتر است. امید به زندگی در کوبا برای مردان ۷۶٫۰ و برای زنان ۸۰٫۰ است. (میانگین جهانی ۶۸ سال)

با تمام کم و کاستی های موجود در کوبا، جهان احترام ویژه ای برای شخص کاسترو به عنوان یک انقلابی اصیل قائل است. تصویر دیدار مارادونا اسطوره فوتبال جهان با کاسترو را نشان می دهد.

 با وجود گذشت بیش از 5 دهه از انقلاب کوبا، این کشور همچنان به وسیله یک رژیم تک حزبی اداره می‌شود. آزادی عقیده در کوبا محدود بوده و سانسور دولتی و خودسانسوری از نفوذ رسانه‌ها کاسته است، مردم حق تظاهرات و اعتصاب ندارند و سندیکاها تنها نقش بازوی دولت را ایفا می‌کنند. تمامی موارد فوق به مرور زمینه انسداد سیاسی را کوبا فراهم آورده است. تصویر فوق صدام حسین دیکتاتور مخلوع عراق را در میان برادران کاسترو نشان می دهد.

در سال‌های اخیر کوبا به یک منبع جدید حمایت کننده به نام جمهوری خلق چین دست یافته است و همچنین اتحادهای جدیدی را با روسای جمهور پیشین و کنونی ونزوئلا ( هوگو چاوز و مادرو) و همینطور اوو مورالس، رئیس جمهور بولیوی که هر دو از صادرکننده‌های نفت و گاز هستند ایجاد کرده است. کاسترو و انقلابش محبوبیت بالایی میان سران چپ گرای آمریکای لاتین دارد.

دیدار نلسون ماندلا رهبر فقید آفریقای جنوبی با فیدل کاسترو رهبر انقلابیون کوبا.

در 24 فوریه 2008 و با کناره گیری فیدل کاسترو از قدرت، مجمع ملی کوبا رائول کاسترو از انقلابیون با سابقه این کشور و برادر فیدل کاسترو را به عنوان رهبر و رئیس جمهور این کشور انتخاب نمود. بسیاری انتخاب رائول را آغاز گر شروع تغییراتی در سیاست های کلان کوبا ارزیابی نمودند.

حرف و حدیث ها پیرامون زندگی طولانی فیدل کاسترو بی شمار است، در حالی که برخی او را هم چنان فردی انقلابی و سازده زیست می نامند برخی دیگر نسبت هایی به وی داده اند. کتاب «زندگی پنهان فیدل کاسترو» نوشته سانچز، یکی از بادیگارد های ویژه رهبر کوبا به مدت ۱۷ سال است که در آن تصریح کرده زندگی کاسترو شبیه زندگی لوئی پانزدهم (پادشاه فرانسه ۱۷۱۰-۱۷۷۴) است. یکی از مواردی که سانچز در کتابش آورده، شهوت‌ر‌انی فیدل کاسترو است و اینکه ۹ فرزند داشته و البته رسانه ها حق نداشته اند در این باره در روزنامه های خود بنویسند. وی همیشه یک کلت در پای خود حمل کرده و هرگز جایی بدون ۱۰ بادیگارد و محافظ نرفته است و دو اهدا کننده خون همیشه در سفرها همراه وی بوده اند تا در مواقع ضروری کمک کنند. به نوشته سانچز فیلم جنگ و صلح ساخته شده از روی کتاب تولستوی را بسیار دوست دارد و صدها بار آنرا دیده است (۵ ساعت دست کم). با این حال ایگناسیو رامونت روزنامه نگار فرانسوی که با کاسترو اخیرا مصاحبه کرده، وضع زندگی وی را ساده توصیف کرده و وعده های غذایی وی را ساده، در کنار ورزش و خواندن بیان کرده است و اما سانچز ۶۵ ساله که اینک در امریکا زندگی می کند صحبت از جزیره خصوصی کاسترو بنام Cayo piedra در جنوب خلیج خوک ها کرده و آن را شبیه بهشت عدن وصف می کند که مهمانانی مانند خوزه گارسیا مارکز پیش کاسترو رفته و در آنجا با هم ماهیگیری کردند.

 

محمود احمدی نژاد آخرین مقام برجسته ایرانی است که موفق شده است با فیدل کاسترو در سنین بازنشستگی وی دیدار کند.

دهه ها پافشاری بر اجرای سیاست های ناکارآمد و پوسیده برگرفته از کمونیسم و سوسیالیسم را می توان بزرگترین عامل مشکلات داخلی و بین المللی جامعه کوبا دانست. عدم وجود مالکیت خصوصی عملا حس رقابت را در جامعه از میان برده و فعالیت یک حزب در طول دهه ها موجب ایجاد فضایی بسته در سطح جامعه کوبا شده است. بنا بر آمار سال 2002 قریب به 1میلیون و 200 هزار کوبایی هم اکنون در آمریکا زندگی می کنند.

روی کارآمدن رائل کاسته آغاز دور جدیدی از دگرگونی ها در کوبا بود که از ایجاد فضای نسبتا باز اقتصادی آغاز شده و تا کنون ادامه یافته است.

این لحظه را می توان آغاز دور جدیدی سیاست های منطقه ای و بین المللی کوبا دانست. در مراسم یادبود نلسون ماندلا در آفریقای جنوبی، باراک اوباما و رائول کاسترو ضمن دست دادن به یکدیگر خوش و بش نمودند.

در طول سال های فوق و با بالا رفتن سن فیدل، ظاهرا او دیگر در اتخاذ رویکردها در کوبا نقشی ایفا نکرده و عملا سیاست گذاری ها را به رائول کاسترو سپرده است. فیدل کاسترو اکنون 88 سال داشته و گوشه عزلت گزیده است. هر از گاهی و با سفر یکی از سیاست مداران برجسته جهان به هاوانا، ممکن است زمینه ایجاد دیدار میان این سیاست مدار و فیدل مهیا گردد.

ملاقات اخیر و علنی اوباما با رائول کاسترو و تعهد طرفین جهت برقرار روابط دیپلماتیک را می توان آغاز تحول در روابط فی مابین دانست. گفته می شود که پاپ فرانسیس رهبر کاتولیک های جهان در طول دوسال گذشته و مخفیانه مبادرت به میانجی گری میان هاوانا و واشنگتن نموده و زمینه آشتی دو طرف را فراهم نموده است.

باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا اخیرا ضمن کاهش تحریم ها بر علیه کوبا گفت: علاقه ای به ادامه مناقشاتی که پیش از تولد او آغاز شده، ندارد و تغییر سیاست دولتش نسبت به کوبا، نقطه عطفی است. رائول کاسترو نیز در دیدار با اوباما او را انسانی صادق نامید! حال بایستی منتظر ماند و مشاهده نمود با گذر زمان این کوبا است که از مواضع انقلابی خود عقب نشسته و یا آمریکا خوی امپریالیستی خود را از دست داده که زمینه آغاز گفتگوها میان دو طرف فراهم شده است. تصویر متعلق به سال 1959 (سال انقلاب کوبا) می باشد که در آن چه گوارا و رائول کاسترو در کنار یکدیگر نشسته اند.

در روز 20 ژوئیه 2015 و با اعتبار رسمی توافقی که با امضای آن در سال گذشته سال ها خصومت میان دو کشور پایان یافت اکنون پرچم کوبا در سفارت این کشور در آمریکا افراشته شده است. سفارت آمریکا در کوبا هم به زودی بازگشایی خواهد شد.

اقدام کوبا در زمینه بازگشایی سفارت آمریکا با استقبال جریان هایی آمریکا گرا در سطح ایران نیز روبرو شد. جناح هایی که آمال و آرزوی خود را در ارتباط با آمریکا می یابند. تصویر فوق توئیتر ابراهیم اصغرزاده را نشان می دهد که زمانی جزو دانشجویان پیرو خط امام در اشغال سفارت آمریکا بوده و اکنون از آن رخداد احساس شرمساری می نماید!

گذشت 55 سال از انقلاب کوبا و ناموفق بودن ایدئولوژی کمونیستی حاکم بر این کشور نهایتا رژیم کاسترو را که زمانی نمود انقلابی گری در جهان محسوب می شد به پای میز مذاکره با آمریکا کشانده است. تجربه نظام های پیشین که در این مسیر گام گذارده اند چیزی جز عدول از مواضع بنیادین شان نبوده است چرا که ایالات متحده آمریکا نشان داده که خوی سرمایه داری و امپریالیستی اش تغییر نیافته است. تصویر فوق جوانی فیدل کاسترو و زمانی که وی مواضع ضد آمریکایی و غربی را در سخنرانی هایش اتخاذ می نمود نشان می دهد.

با وجود کاهش خصومت ها، هستند مخالفینی در درون آمریکا که با اقدام اخیر دولت آمریکا در زمینه برقراری روابط دیپلماتیک با کوبا مخالفت نموده و خواهان ساقط نمودن دولت کاسترو هستند.

منبع:فرهنگ

برچسب ها:
آخرین اخبار