امروز : شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 3
۱۴:۴۷
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 154138
تاریخ انتشار: ۹ دی ۱۳۹۴ - ساعت ۱۶:۲۲
تعداد بازدید: 168
به گزارش «پیروان مــوعــود»، بیش از هزار و چهارصد سال پیش در چنین روزی ( 17 ربیع‌الاول) صدای قدم مبارك مولودی آمد كه بهانه خلقت است؛ هم او كه جهانی ...

به گزارش «پیروان مــوعــود»، بیش از هزار و چهارصد سال پیش در چنین روزی ( 17 ربیع‌الاول) صدای قدم مبارك مولودی آمد كه بهانه خلقت است؛ هم او كه جهانی را دگرگون می‌كند؛ كسی كه اهل آسمان او را به «احمد» و زمینیان به «محمد» می‌شناسند؛ عرشیان از آمدنش به وجد آمده‌اند و زمینیان رقص‌كنان ورودش را نظاره می‌كنند.

در زمان تاریخ تولد پیامبر رحمت و مهربانی اختلافی است كه شیعیان معتقدند تولد ایشان در روز جمعه هفدهم ربیع‌الاول سال عام‌الفیل است و علمای اهل سنت معتقدند كه تولد ایشان در روز دوشنبه دوازدهم ربیع‌الاول همان سال است.

پدر پیامبر‌(صلی الله علیه و آله)‌، عبدالله فرزند عبدالمطلب و مادرش آمنه دختر وهب و هر دو از قبیله بزرگ قریش بودند؛ قبیله‌ای كه بزرگان آن از نفوذ فراوانی در مكه برخوردار بودند و بیشتر به بازرگانی اشتغال داشتند. عبدالله، پدر پیامبر (صلی الله علیه و آله) اندكی پیش از تولد فرزندش برای تجارت با كاروانی به شام رفت و در بازگشت بیمار شد و درگذشت. بنابر رسمی كه در مكه رایج بود، محمد (صلی الله علیه و آله) را به زنی به نام حلیمه سپردند تا در فضای ساده و پاك بادیه پرورش یابد. وی 6 ساله بود كه همراه مادر برای دیدار خویشان به یثرب (مدینه) رفت‌، اما آمنه نیز در بازگشت، بیمار شد و درگذشت و او را در ابواء نزدیك مدینه به خاك سپردند. محمد (صلی الله علیه و آله) از این پس در كنف حمایت جدش عبدالمطلب قرار گرفت، اما او نیز در 8سالگی وی درگذشت و سرپرستی محمد (صلی الله علیه و آله) بر عهده عمویش ابوطالب گذارده شد. ابوطالب در سرپرستی برادرزاده‌اش كوششی بلیغ می‌كرد.

در سفری تجارتی به شام او را با خود همراه برد و هم در این سفر، راهبی بَحیرا نام، نشانه‌های پیامبری را در او یافت و ابوطالب را از آن امر مطلع ساخت. از وقایع مهم پیش از ازدواج پیامبر (صلی الله علیه وآله)، شركت در پیمانی به نام « حلف الفضول » است كه در آن جمعی از مكیان تعهد كردند « از هر مظلومی حمایت كنند و حق او را بستانند». پیمانی كه پیامبر (صلی الله علیه وآله) بعدها نیز آن را می‌ستود و می‌فرمود اگر بار دیگر او را به چنان پیمانی باز خوانند، به آن می‌پیوندد.

كنیه حضرت؛ ابوالقاسم و ابوابراهیم و القاب ایشان رسول اللّه، نبی اللّه، مصطفی، محمود، امین، امّی، خاتم، مزّمل، مدّثر، نذیر، بشیر، مبین، كریم، نور، رحمت، نعمت، شاهد، مبشّر، منذر، مذكّر، یس، طه‏ و...

مراسم نام‌گذاری حضرت محمد (صلی الله علیه و آله)

روز هفتم فرا رسید. «عبد المطلب‏»، برای عرض سپاسگذاری به درگاه الهی گوسفندی كشت و گروهی را دعوت كرد و در آن جشن با شكوه، كه از عموم قریش ‏دعوت شده بود، نام فرزند خود را«محمد» گذارد. وقتی از او پرسیدند: چرا نام فرزند خود را محمد انتخاب كردید، در صورتی كه این نام در میان اعراب كم سابقه است؟ گفت: خواستم كه در آسمان و زمین ستوده باشد.

آفریدگار، نامی از اسم خود برای پیامبر خود مشتق نمود. از این جهت(خدا) «محمود»(پسندیده) و پیامبر او«محمد»(ستوده) است و هر دو كلمه از یك ماده مشتقند و یك معنی را می‌رسانند. قطعا، الهام غیبی در انتخاب این نام بی ‏دخالت نبوده است. زیرا نام محمد، اگر چه در میان اعراب معروف بود، ولی كمتر كسی تا آن زمان به آن نام نامیده شده بود.

معنای صلوات فرستادن خداوند بر پیامبر(صلی الله علیه و آله) چیست؟

یكی از اعمالی كه شاید برای برخی ایجاد سوال كند این است كه معنای صلوات فرستادن خداوند بر پیامبر(صلی الله علیه و آله) چیست؟ یعنی وقتی ما می‌گوئیم: «اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ و َآلِ مُحَمَّدٍ»، از خداوند خواسته‌ایم كه چه كاری بكند؟ مگر آنها در كمال مطلق نیستند؟

خداوند در قرآن كریم به مؤمنان دستور می‌دهد كه به پیامبر درود و سلام بفرستند: « إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ یصَلُّونَ عَلَی النَّبِی یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَیهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِیمًا; خداوند و فرشتگان بر پیامبر درود می‌فرستند ای كسانی كه ایمان آورده‌اید بر او درود بفرستید و سلام گویید و تسلیم فرمانش باشید » (احزاب , آیه 56).

مقام پیامبر آن قدر والا است كه خدای سبحان و تمام فرشتگان برای او درود و سلام می‌فرستند و بهتر است مؤمنین هم در این آهنگ كلی هم نوا و هماهنگ شوند.

علاوه بر آن صلوات خدا به معنی فرستادن رحمت است و این گسترش دادن مقام معنوی پیامبر و آل پیامبر است و صلوات فرشتگان و مؤمنان به معنی طلب رحمت و مغفرت است و این هم نشانگر مقام و عظمت معنوی آنهاست.

طلب كردن رحمت برای بندگان

ناگفته نماند فرستادن صلوات و سلام بر پیامبر و آل پیامبر(علیه السلام) از طرف مؤمنین در حقیقت طلب كردن رحمت بر خودشان نیز است: زیرا در واقع پیامبر(صلی الله علیه و آله) و ائمه (علیه السلام) واسطه فیض الهی هستند. اگر بر آنها صلوات نفرستیم در واقع خود را از رحمت الهی محروم كرده‌ایم. درود بر پیامبر سبب پاكی اعمال و نیز قبولی آنها می‌شود، همچنین باعث اجابت دعاها و كفاره گناهان و نورانی شدن در قیامت و راه پیدا كردن به بهشت می‌شود.

تاریخ و سبب رحلت حضرت محمد (صلی الله علیه و آله)

دوشنبه 28 صفر، بنا به روایت بیشتر علمای شیعه و دوازدهم ربیع‌الاول بنا به قول اكثر علمای اهل سنّت، در سال یازدهم هجری، در سن 63 سالگی، در مدینه بر اثر زهری كه زنی یهودی به نام زینب در جریان نبرد خیبر به آن حضرت خورانیده بود. معروف است كه پیامبر اسلام(ص) در بیماری وفاتش می‏‌فرمود: این بیماری از آثار غذای مسمومی است كه آن زن یهودی پس از فتح خیبر برای من آورده بود. مدینه مشرفه، در سرزمین حجاز (عربستان سعودی كنونی) در همان خانه‏‌ای كه وفات یافته بود. هم اكنون مرقد مطهر آن حضرت، در مسجد النبی قرار دارد.

احادیثی از پیامبر رحمت و مهربانی

شخصی از پیامبر پرسید: صلوات فرستادن امت، ارسال تحفه‌ای است به نزد شما، آیا از جانب شما تحفه‌ای برای ایشان خواهد بود؟ آن حضرت فرمود:«امروز، صلوات امت بر من، تحفه‌ای است از ایشان برای من، و فردا، تحفه من برای ایشان، در بهشت خواهد بود.»

حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) فرموده‌اند: هر كس هر روز از روی شوق و محبت به من سه مرتبه صلوات بفرستد، بر خدا لازم می‌شود كه گناهان او را بیامرزد، در همان روز یا همان شب.

در میزان(عمل آدمی) چیزی سنگین‌تر از حسن خلق نیست.

پیوند با خویشان حساب (قیامت) را سبك و آسان كرده و از مرگ بد نگاه می‌دارد.

مدارا كردن رأس خردمندی است.

علم ‌آموختن در كودكی مانند نقش كندن در سنگ است.

انتهای پیام/ 852

منبع: شیعه نیوز

برچسب ها:
آخرین اخبار