امروز : یکشنبه ۱۴ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 4
۲۱:۲۸
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 16244
تاریخ انتشار: ۲ تیر ۱۳۹۲ - ساعت ۱۹:۴۷
تعداد بازدید: 77
سلیم غفوری مستندساز و مدیر مرکز مستندسازی میثاق در گفت‌وگو با خبرنگار سینمایی فارس، در خصوص مستند بحران گفت: مستند بحران اصولاً به مستندهایی گفته ...

سلیم غفوری مستندساز و مدیر مرکز مستندسازی میثاق در گفت‌وگو با خبرنگار سینمایی فارس، در خصوص مستند بحران گفت: مستند بحران اصولاً به مستندهایی گفته می‌شود که درباره بحران‌های مختلف سیاسی، اجتماعی و اقتصادی و هر آنچه در یک کلام از آن بحران یاد می‌شود ساخته می‌شود و مستندساز با یک نگاه کارشناسانه سعی می‌کند دلایل به وجود آمدن این بحران را بازگو و برای آن راه‌حل‌هایی ارائه دهد و در واقع مستندساز بحران به عنوان چشم بیرونی به وقایع آن بحران شناخته می‌شود.

این مستندساز در پاسخ به این سؤال که آیا سینمای مستند ایران توانسته است مستندساز بحران تربیت کند یا خیر اظهار داشت: به واسطه نسلی از مستندسازان که در جنگ حضور داشتند و تجربه 8 سال دفاع مقدس را دارند نسل متبحری از مستندسازان به وجود آمد که در شرایط بحرانی توانستند به تولید مستند بپردازند و پس از پایان جنگ تحمیلی نیز تلاش کردند در نقاط مختلف دنیا حضور پیدا کنند.

وی افزود: حضور گروههای مختلف مستندسازی ایران در افغانستان، جنگ عراق، بحران دوم شبه جزیره بالکان و بسیاری از نقاط دیگر نشان دهنده فعال بودن مستندسازان ما است و همزمان با این اتفاقات سعی کردند نسل دومی را در کنار خود تربیت کنند.

غفوری خاطرنشان کرد: در حال حاضر بسیاری از نسل اول مستندسازان کشور در حال بازنشسته شدن هستند و این سیر طبیعی است که نسل بعدی بخواهد جای آنها را بگیرد ضمن اینکه مستند بحران به عنوان یکی از سخت‌ترین مشاغل دنیا شناخته می‌شود و به همین دلیل نیاز است تا نسلهای بعدی مستندسازان بحران تربیت شود.

این مستندساز ادامه داد: در حال حاضر نسل دوم مستندسازان بحران تا حدودی شکل گرفته و گروهی از مستندسازان جوانتر وارد حوزه مستندسازی بحران شده‌اند اما این تعداد به هیچ عنوان کفایت نمی‌کند چرا که در طی سالیان گذشته با توجه به رشد کمی رسانه‌ها و احتیاج آنها به خوراک رسانه‌ای از قبیل مستند نیاز است تا مستندسازان بیشتری وارد این عرصه شود اما میزان رشد مستندسازان بحران با میزان رشد کمی رسانه‌ها متناسب نیست و از سوی دیگر نیز دنیای ما دائماً با بحران‌های مختلف دست به گریبان است.

مدیر مرکز مستندسازی میثاق در ادامه بیان داشت: در حال حاضر به جرأت می‌توان گفت با کمبود مستندساز بحران مواجه هستیم و به همین جهت بعضی از اتفاقات خاصی که در اطراف کشور ما رخ می‌دهد بیشتر توسط مستندسازان پوشش داده می‌شود و در سایر مواقع و در سایر نقاط دنیا گروه‌های مستند ما حضور ندارند که بخش عمده‌ای از این موضوع به دلیل عدم حمایت از مستندسازان است.

سلیم غفوری در توضیح عدم حضور گروه‌های مستندسازی ایران در نقاط بحران‌خیز در سطح گسترده گفت: به نظر می‌رسد در بین مسئولین برنامه‌ریزی چندانی به عنوان اولویت حضور فرامنطقه مستندسازان ایرانی وجود ندارد و اگر گروه‌های مستند در سایر نقاط جهان مانند ونزوئلا و حتی لیبی حضور پیدا می‌کنند بر اساس دغدغه‌های شخصی خود است و در این شرایط نه تنها حمایت مالی صورت نمی‌گیرد بلکه حمایت لجستیکی نیز از مستندسازان صورت نمی‌گیرد و در بسیاری از مواقع این حمایت لجستیکی و سیاسی حتی از حمایت مالی نیز مهمتر است.

وی در ادامه تأکید کرد: بحث مستندسازی بحران تنها به حمایت مالی محدود نمی‌شود و بخش مهمی از آن حمایت غیرمالی و تضمین حضور در مناطق بحرانی است هر چند تأمین هزینه‌های سنگین مالی بسیار مهم است اما مستندسازان نیاز دارند برای حضور در مناطق بحران‌خیز احساس امنیت کنند و بدانند مسئولان به لحاظ سیاسی و امنیتی آنها را کاملاً حمایت می‌کنند.

غفوری در ادامه با تأکید بر مشکل عدم پخش به عنوان یکی از اساسی‌ترین مشکلات مستند بحران و سیاسی در کشور ما گفت: عدم پخش در واقع بزرگترین و بیشترین مشکل است که مستندسازان با آن مواجه هستند و بزرگترین گلایه که مستندسازان از مسئولان رسانه ملی دارند در حوزه پخش است.

این مستندساز در ادامه تصریح کرد: امروز شاهد هستیم با وجود تمام مشکلات فراوانی که مستندسازان بحران پیش رو دارند اما در مناطق مختلف بحران‌خیز حضور پیدا می‌کنند اما متأسفانه با بی‌مهری شدیدی از سوی رسانه ملی مواجه می‌شوند که آثار آنها یا پخش نمی‌شود و یا کاملاً نامنظم و بی‌برنامه پخش می‌شود و همین موضوع انگیزه را بین مستندسازان ایرانی از بین می‌برد.

غفوری در ادامه بیان داشت: در کشورهای دیگر زمان‌های خوب تلویزیون به مستند اختصاص داده می‌شود اما در کشور ما زمانهای خوب و پربیننده تماماً در اختیار برنامه‌های نمایشی است شاید دلیل این کار این است که مدیران رسانه ملی احساس می‌کنند برنامه‌های مستند کم‌بیننده هستند در حالی که اصلاً این گونه نیست و چون در زمان نامناسبی پخش می‌شود احساس می‌شود که برنامه‌های مستند مخاطب کمی دارند و این طرز تفکر ظلمی است که مسئولان تلویزیون به برنامه‌های مستند و مستندسازان می‌کنند.

مدیر مرکز مستندساز میثاق در ادامه در پاسخ به این سؤال که آیا در حوزه مستندسازی بحران و سیاسی ما با یک فقر استراتژی مواجه هستیم یا خیر گفت: خیلی از کسانی که در حال حاضر در این حوزه فعالیت می‌کنند از صفر شروع کردند و به تدریج به جایی رسیدند که می‌توانند به شکل جدی حرفی برای گفتن داشته باشند اما عدم استراتژیک به این برمی‌گردد که اگر برای یک کاری سه بار به کشوری سفر کرد این امکان وجود ندارد و به همین دلیل مستندسازان ما مجبور هستند تمام تصاویر خود را در همان یک سفر ثبت کنند در حالی که مستندسازان اروپایی برای یک کار این امکان را دارند که چندین بار به کشور موردنظر خود سفر کنند.

وی در ادامه تأکید کرد: در واقع می‌توان گفت ما در حوزه مستندسازی بحران و سیاسی استراتژی مشخص داریم اما مجبور هستیم با امکانات موجود کار کنیم و خودمان را با این امکانات محدود تطبیق دهیم.

غفوری در ادامه بیان داشت: امروز شاهد هستیم در بسیاری از رسانه‌ها معتبر دنیا جدای از اهمیتی که به مستند می‌دهند گاه به اندازه یک پروژه سینمایی برای ساخت یک مستند هزینه می‌کنند اما این را هم باید در نظر گرفت که پول و امکانات همه چیز نیست بلکه بخش مهمتر حمایت غیرمالی و بها دادن به این اثر است اما متأسفانه مستندسازان ایرانی نه از نظر مالی و نه از لجستیکی حمایت نمی‌شوند.

مدیر مرکز مستندسازی میثاق در خاتمه با انتقاد از شبکه مستند و عدم تأثیرگذاری این شبکه در جامعه ایران گفت: راه‌اندازی شبکه مستند اتفاق بسیار مهمی بود اما متأسفانه مسئولان رسانه ملی نتوانستند از این امکان به درستی استفاده کنند و نتوانستند مستندهای به روز دنیا را تهیه و پخش کنند و حتی خودشان نیز در زمینه تولید کاری انجام ندادند و همین موضوع موجب شده شبکه مستند نتواند مخاطب خودش را پیدا کند. در واقع راه‌اندازی یک شبکه یک موضوع مهم است اما موضوع مهمتر توانایی جذب مخاطب است که شبکه مستند در جذب مخاطب موفق نبوده است.

انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار