امروز : شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 9
۰۳:۲۶
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 162572
تاریخ انتشار: ۲۰ تیر ۱۳۹۵ - ساعت ۰۷:۳۷
تعداد بازدید: 148
به گزارش پیروان مـوعـود،شهاب حسینی با دریافت جایزه بازیگری از جشنواره کن معیارهای بازیگری سینمای ایران را تغییر داد و سطح جوایز را به بالاترین سطح ...

به گزارش پیروان مـوعـود،شهاب حسینی با دریافت جایزه بازیگری از جشنواره کن معیارهای بازیگری سینمای ایران را تغییر داد و سطح جوایز را به بالاترین سطح همه این 106 ساله سینمای ایران رساند. او با جایزه‌اش علاوه بر خوشحالی مردم توانست معیار دیگری را هم در سینمای ایران ماندگار کند، معیار پیشرفت پله پله که با اتکا بر توانایی‌اش و توجه به سخنان کارگردانان مهم سینمای ایران به دست آورده بود.

شهاب حسینی راهی طولانی را برای رسیدن به حایزه جشنواره کن طی کرده است، هر چند او خودش را گاهی خوش‌شانس و زیر سایه خداوند می‌داند.به گزارش تجربه، شهاب حسینی از آغاز ساخته شدن رخساره که در کنار میترا حجار و محمدعلی سپانلو روی پرده سینما ظاهر شد تا دریافت اولین سیمرغ مکمل خود تنها سه سال صبر کرد و حالا در کارنامه‌اش بیش از 20 فیلم موفق دارد و همکاری با بهترین کارگردانان سینمای ایران. 

کارگردانی فیلم «ساکن طبقه وسط» که در 37 نقش متعدد حضور داشت و البته چندان مورد استقبال قرار نگرفت. اتفاقی که اکنون و پس از دریافت نخل طلا انگار ستاره بخت این فیلم نیز ظهور کرده است. در آن شب متفاوت سینمای ایران که جشنواره کن وجهه دیگری از سینمای ایران را به جهانیان معرفی کرد، زمانی که نام «شهاب حسینی»‌ از ایران برای دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد خوانده شد، زمانی که او با مشایعت اصغر فرهادی و ترانه علیدوستی و در میان فریادهای خوشحال کننده ایرانیان حاضر در سالن دوبوسی به روی صحنه رفت.

 زمانی که کاغذ روبان زده و نخل طلای کوچک را دریافت و از ته دل آن را به مردم ایران تقدیم کرد، تا امروز اتفاقات زیادی افتاده است. سرعت اتفاقات در این چند روز شاید بیش از آن که به سینمای ایران برگردد به حال و هوای مردم ایران بازمی‌گردد که در تناقص‌های آشکار فضاهای مدرن کنونی قرار دارند. 


شهاب حسینی: هیچ گاه از شهرت لذت نبرده‌ام

*نزدیک به دو دهه از شروع فعالیت‌ حرفه‌ای شما در سینما و تلویزیون می‌گذرد. اما در دو، سه سال اخیر شهاب حسینی متفاوتی را دیده‌ایم. بیشتر از گذشته علاوه بر بازیگری، در بخش‌های مختلف هنر نمایش فعال هستید و انگار دغدغه‌های شما فراتر از سینما است. چه اتفاقی برای شهاب حسینی افتاده که او را امروز صاحب معتبرترین جایزه بازیگری جهان کرده است؟

من فکر می‌کنم تلاش برای اینکه آدم مراحل مختلف زندگی‌اش را اصطلاحاً پاس کند همیشه وجود دارد اما زمانی که این تلاش پایه‌های زندگی را به استحکام برساند مجال خواهد داد تا فکر بیشتر کار کند چون فکری که دغدغه‌مند مسائل روزمره زندگی است زیاد فرصت گسترش و پرواز پیدا نمی‌کند. در زندگی من تا امروز چهار عنصر اصلی نقش داشته است. تمام آنچه امروز به عنوان پیشرفت، ترقی و موفقیت شناخته می‌شود را پیروی وجود این چهار عنصر به دست آورده‌ام. این چهار عنصر به ترتیب: توکل و توسل و در مرحله بعد تأمل و تفکر است. 

شروع فعالیت هنری من با توکل همراه بود. بنابراین سعی می‌کردم از موقعیت‌هایی که در زندگی برایم پیش می‌آید استفاده کنم. مرامنامه خودم در زندگی مبنی برا این بود هر کسی به من برای اجرا، بازی یا هر کار دیگری اعتماد کرده از انتخاب خودش پشیمان نشود و احساس کند در این سرمایه‌گذاری سود کرده است. همیشه سعی من بر این بود که هر کاری در سطحی که دارد در آن ساخته می‌شود حداقل به درجه ایده‌آلی که برایش در نظر گرفته شده است، نزدیک باشد. با توکل کارم را شروع کردم و بعد به توسل رسیدم. البته توسل چیزی نبود که من با آگاهی و علم آن را انتخاب کنم بلکه برایم پیش آمد. به طور واقعی و ملموس هر وقت در زندگی‌ام با خطر مواجه شدم و از عنصر توسل بهره جسته‌ام.

شهاب حسینی: هیچ گاه از شهرت لذت نبرده‌ام

*در دوره‌ای که شما حضور در عرضه هنر نمایش را انتخاب کردید، سن و سالی کمتر از سن امروزتان داشتید و طبیعی است که خیلی بیشتر از امروز مورد قضاوت قرار می‌گرفتید. ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که برای خیلی از افراد گاهی پیش آمده که به خاطر ترس از واکنش اطرافیان، اعتقادات خود را سانسور کنند. شما ماه گذشته در کنفرانس مطبوعاتی فیلم سینمایی فروشنده پس از بازگشت از کن، اعتقادتان را بیان کردید. آیا تا به حال پیش آمده که خودتان را در چنین شرایطی و با ترس از بازخوردها سانسور کرده باشید؟

من در خانواده‌ای بزرگ شدم که در آن به خصوص خانواده پدری‌ام به واسطه یدک کشیدن پیشوند سید مرام‌نامه‌ای داشتند که همیشه آن را رعایت می‌کردند. مؤمن بودند. من در خانواده‌ای به دنیا آمدم که پدربزرگ و مادربزرگ برایمان قصه‌های قرآنی می‌گفتند. مادربزرگم سواد قرآنی داشت و همیشه برای نوه‌ها قصه‌های قرآنی تعریف می‌کرد. از زمانی که به یاد دارم پدرم نماز می‌خواند هیچ وقت نمازش ترک نمی‌شد. پدرم بنا به اتفاقاتی که در کودکی‌اش پیش آمده بود از هفت سالگی احساس می‌کرد که دیگر تنها شده است. با اینکه خانواده دور و برش بودند اما احساس تنهایی می‌کرد و از همان هفت سالگی نماز خواندن را شروع کردم با شناختی که از پدرم دارم و با این توضیح که احساس می‌کنم به هیچ عنوان جزء‌ آدم‌های درنده‌خوی جامعه خودش نبوده، اگر ارتباطش با خدا نبود، به نظر من واقعاً زندگی‌اش امکان حفظ شدن را نداشت. او آدم بسیار خود ساخته‌ای بود. او از معجزاتی که در دوران کودکی‌اش برایش پیش آمده بود تعریف می‌کرد و من از همان سن و سال کم نسبت به آن ماجراها ایمان پیدا کردم.

*پس پدرتان اولین قهرمان زندگی شما بود؟ و این شد که در مراسم اختتامیه جشنواره کن از اولین شخصی که یاد کردید ایشان بود؟

بله. به همین خاطر فقدانش برای من خیلی سنگین تمام شد. من الان به او احتیاج دارم. امروز به کسی احتیاج دارم که مرا پرورده باشد و همه ناتوانی‌های من را از بچگی دیده باشد؛ که بدانم اگر به من حرفی می‌زند مبنی بر هیچ پیش فرضی قضاوت و چیزهایی از این دست نیست بلکه براساس شناختی که از من دارد درباره من حرف می‌زند. نیاز دارم راه و چاه را به من نشان دهد چون پدر من است. من هنوز به دنبال این می‌گردم که یک نفر گوشم را بپیچاند و بگوید پسر اینجا را داری اشتباه می‌کنی. اگر روی استیج کن از او یاد کردم به این دلیل بود که در روزهای پایانی که مریض احوال بود، به خاطر شرایط کاری خیلی کم توانستم به او سر بزنم. می‌خواستم به او بگویم که اگر کنارت نبودم، حداقل سعی کردم که اسمت ماندگار شود. 

شهاب حسینی: هیچ گاه از شهرت لذت نبرده‌ام

*اما شما بیش از این هم در ایران موفقیت‌ها و محبوبیت زیادی را به دست آورده بودید که قاعدتاً باعث افتخار هر پدری می‌َشود. ظاهراً‌ وقتی جایزه کن را دریافت کردید فکر کردید که پدرتان هم حالا راضی است. به نظر می‌رسد این اولین بار بود که خودتان هم از عملکرد خودتان راضی بودید که به چنین درکی از رضایت پدر که بالاخره اتفاق افتاد رسیدید.

تمام جوایزی که در داخل کشور داده می‌شود بیشتر موجب سرافرازی طیفی از افراد است. اول موجب سرافرازی شخص جایزه گیرنده می‌شود و بعد از آن سرافرازی را برای اطرافیانش، دوستانش و همشهری‌هایش دارد. بقیه هم صرفاً به عنوان یکی از هم وطنان البته اگر سخاوتمند باشند، درباره جایزه‌ای که در داخل ایران به هنرمندی داده شده است، خوشحال خواهند شد؛ جوایزی مثل سیمرغ و یا جایزه انجمن منتقدان اما جایزه‌ای که در سطح جهانی به یک نفر داده می‌شود باعث غرور یک ملت خواهد شد. کدام پدر است که از دریافت چنین جایزه‌ای از سوی فرزندش راضی نباشد؟‌او معلم بود و همیشه دغدغه سربلندی این سرزمین را داشت و به همین دلیل در کن از او یاد کردم.

*داشتید از تفاوت سال‌های اخیر شهاب حسینی نسبت به گذشته در میزان حضور فعال در عرصه هنر می‌گفتید. صرفاً «توسل» باعث این موفقیت شده است؟

اگر از نظر عده‌ای اشکالی ندارد، این فرمول زندگی من بوده است! در جایی از زندگی متوجه شدم که توکل و توسل اگر تأمل را به همراه نداشته باشد،‌ نمی‌تواند چندان کار کرد داشته باشد. تو وقتی توکل می‌کنی در واقع داری سیگنال را می‌فرستی اما تو باید همزمان گیرنده‌ای را در خودت تقویت کنی چون سیگنال‌ها به تو باز خواهد گشت یعنی جواب خواهی گرفت. بنابراین اگر گیرنده وجودت تقویت نشود، نمی‌توانی نشانه‌هایی را که نتیجه توکلت هست،‌ تشخیص دهی و با این توضیح فرصت را از دست خواهی داد. بعد از آن به خدا بی‌اعتماد می‌شوی و می‌گویی خدایا من این همه از تو کمک خواستم اما تو به من کمک نکردی. به نظر من برای هر سوال، خدا یک میلیون جواب داده است. بهترین دعایی که من برای خودم و بقیه می‌کننم این است که خدایا کمک‌مان کن تا بفهمیم باید از تو چه بخواهیم و کی بخواهیم.

 اگر این را بفهمیم زندگی تا حدود زیادی با آرامش توام خواهد شد. به نظر من وقتی شما پیروی یک باور زندگی می‌کنی زندگی آسان‌تر خواهد شد. اگر به یک چشم ناظر بینا و شنوای متعالی اعتقاد داشته باشی،‌ از نظر امیدواری حال بهتری خواهی داشت. این سبک زندگی نگاه امیدوارانه و هدفمندی را دنبال می‌کند. من به این جا رسیدم که کنجکاوی نکنم تا ببینم پشت پیچ بعدی زندگی جه خبر است. می‌دانم فعلا موظفم بپیچم. بعد از این قرار است با چه چیزی مواجه شوم، معلوم نیست. فکر می‌کنم این نگاه آدم را به تسلیم و رضا می‌ رساند. اما وقتی به تأمل رسیدم، دیدم تأمل بی‌مایه که فایده‌ای ندارد. پس تفکر هم به سه رکن قبلی اضافه شد. یکی از نشانه‌های این مرحله این است که آدم حرف بی دلیل نزند. تمام این مراحل را در طول این سال‌ها طی کردم و همیشه فکرم این بود که در کاری  حضور پیدا کنم که تماشاگر خوشش بیاید. همیشه از خودم ای سوال را پرسیدم که یعنی تماشاگر دوست خواهد داشت؟ پس نکته غیر حسن بیاید تا کسی / مقبول طبع مردم صاحب نظر شود. در سال‌های اول دیدم چهره خوب است و ممکن است کار کند اما کافی نیست. از همان موقع شروع کردم به کسب دانش و تجربه، امروز ممکن است از آن صد نکته‌ای که غیر از حسن لازم است 10 تای آن را آموخته باشم بنابراین هنوز 90 نکته دیگر مانده.

شهاب حسینی: هیچ گاه از شهرت لذت نبرده‌ام

*به هر حال فرمول تو توکل + توسل + تفکر = موفقیت شما به همراه داشته. این شهرت چقدر به موفقیت‌تان کمک کرده است؟

من اساساً آدم خجالتی و معذبی هستم. برای همین هیچگاه از شهرت لذت نبرده‌ام، چون معذب می‌شوم، تپش قلب می‌گیرم، عرق می‌کنم و دست و پایم را گم می‌کنم. در جمعی که هر کسی به طریقی می‌خواهد ارتباطی را برقرار کند، نمی‌توانم خودم را مدیریت کنم. بنابراین اتفاقاً برای من شهرت در حرکت به سمت مسیر خلاقیت نقش بازدارنده داشته است.


*با این حساب می‌توان حدس زد زمان گرفتن جایزه کن چه تلاشی برای کنترل خودتان داشتید. اما روی سن شمرده و آرام صحبت کردید؟

به هر شکل دریافت این جایزه مسئولیت‌هایی را با خود برای من می‌آورد. یک وظیفه سفارت فرهنگی بر دوش هر ایرانی است که در جامعه جهانی اتفاقی را رقم می‌زند. آدم باید برای این وظیفه آماده باشد. به خصوص اینکه من همیشه به دنبال ارائه درستی از رفتارهای زیبای فرهنگ سرزمین خودم بوده‌ام تا در برخورهایی که در خارج از ایران اتفاق می‌افتد بتوانم به عنوان یک ایرانی چهره‌ای از رفتار خوب موجود در فرهنگ ایرانی را در سطح جامعه جهانی نشان دهم.

*چقدر از جایزه بهترین بازیگر جشنواره کن را، ورای فرمول موفقیت، حاصل استعداد و تجربه و دانش بازیگری خود می‌دانید؟ 

من همیشه به دوستانم گفته‌ام که اگر حکمت الهی بخواهد در حالی تعداد زیادی بازیگر هر سال دارند کار می‌کنند، آقای رضا ناجی با یک کار می‌رود و جایزه خرس برلین را می‌گیرد و با خود به ایران می آورد. به نظر من این جایزه، جایزه‌ای نیست که فقط به تکنیک آدم‌ها داده شود چون خیلی‌ها تکنیک‌ها را بلدند. چیزهایی هست که در دل برخی آدم‌ها در زمان بازی جلوی دوربین از درونشان می‌جوشد و از خودش عطری پراکنده می‌کند و رنگی دارد که مشخص است، تماشاگر این رنگ را می بیند و این عطر را استشمام می‌کند.

 من در فیلم «من و زیبا» با آقای ناجی برای مدت کوتاهی هم‌بازی بودم،‌آن قدر این آدم مهربان و با اخلاق و دوست داشتنی است که دیدم بیش از خرس برلین باید جایزه مرام و انسانیت را بگیرد. من هیچ وقت طمع نداشته‌ام. البته رفته‌ام و دستمزدم را گرفته‌ام اما سعی کردم تمام توانم را برای اجرای آن کار بگذارم. برایم مهم بوده که مالک فیلم با رضایت پول را به من بدهد. من با پولی که می‌گیرم،‌ ارتزاق می‌کنم و بچه‌هایم را پرورش می‌دهم. بهترین نوع معامله این است که تو با دیگران، آدم خوش حسابی باشی و برای کار دیگران ایجاد مشکل نکنی، همراه باشی و پروژه را درک کنی. به همین دلیل است که هیچ وقت سر کار موبایلم را جواب نمی دهم و معمولاً در کیفم هست. چون سر کار، زمان مال من نیست و از آنجا که تحت قرار داد هستم باید تمام حواسم را برای انجام دادن کارم جمع کنم. دارم از پازلی صحبت می‌کنم که به طور ناباورانه‌ برای خودم جایزه‌‌ای جهانی به دنبال داشته است.

*صحبت‌های شما بعد از دریافت جایزه کن با حواشی بسیاری همراه شد. خوب است در این‌‌باره، مرگ مهرداد اولادی، فوتبالیست ایرانی را که حدود دو ماه پیش اتفاق افتاد یادآوری کنم. دو هفته قبل از مرگ او در صفحه اینستاگرامش به او فحاشی کرده بودند و پس از فوت او همان افرادی که الفاظ بسیار رکیکی را در مواجهه با او به کار برده بودند، عکس صفحات خودشان را به عکس مهرداد اولادی تغییر دادن و برای او پست گذاشتند. هنوز هم در آخرین پست اینستاگرام اولادی وجود دارد. شما که تا پنج ماه پیش هیچ فعالیتی در فضای مجازی نداشتید و کالا از این فضا و فرهنگ مجازی مردم دور بوده‌اید، نگاه‌تان به این شیوه برخورد چیست؟

ما به عنوان کسانی که صاحب یک فرهنگ چند هزار ساله هستیم خوب است که یک بار خودمان را مرور کنیم و با خود بگوییم چرا باید چنین کاری انجام دهیم؟ مگر اتفاقی را که قبل از بازی ایران و آرژانتین در جام جهانی برزیل افتاد را فراموش کرده‌اید؟‌برخی از هموطنان ما به صفحه مسی در اینستاگرام رفته بودند و به مادرش فحاشی کرده بودند. آدم در مورد این اتفاق چه چیزی می تواند بگوید؟ مطمئناً مسی اگر قرار باشد به ایران بیاید، همان آدم‌هایی که به او فحش داده‌اند، صف می‌کشند تا بتوانند با او عکس بگیرند ... خداوند همیشه طرف حق است. توهین آدم‌ها را اذیت می‌کند. کسی مثل مسی اصلاً‌ انتظار ندارد جامعه ایرانی که شاید آن‌ها را نمی شناسد، حرفی در موردشان نزده و احتمالاً هیج وقت بدی هم به آن‌ها نکرده، چنین رفتاری را با او داشته باشند. 

شهاب حسینی: هیچ گاه از شهرت لذت نبرده‌ام

او جوابی به مردم ما نداد اما در بازی مقابل ایران گلی زد که انگار به فرهنگ ایرانی زده، نه به دروازه تیم فوتبال کشور. ما باید جامعه‌تراپی کنیم و علت‌ها را بیابیم. باید علت این خشم فروخورده، غضب و آتش حسد مشخص شود. من خشم را بیش از همه چیز در زندگی‌ام تجربه کرده‌ام و می‌دانم که اثر مخربش جز خود آدم به کس دیگری چندان برنمی‌گردد. بنابراین توصیه می‌کنم این کار را نکنند. اگر از  من بپرسند که تراژیک‌ترین قسمت سریال شهرزاد کجاست‌؟‌ برخلاف تصور عمومی که ممکن است لحظه طلاق شهرزاد را مدنظر  داشته باشند، من می‌گویم تراژیک‌ترین قسمت شهرزاد آنجایی است که مردم صبح می‌گفتند درود بر مصدق و عصر فریاد می‌زدند مرگ بر مصدق. 

در همه جوامع مردم به دو دسته تقسیم می‌شوند. پایه و پیرو. علت پیشرفت کشورهای پیشرفته این است که در سطح آن جوامع تعداد مردمان پایه از پیرو خیلی بیشتر است و درست به همین دلیل موج ایجاد شده در آن کشورها به زودی به قانون تبدیل می‌شود اما ما برعکس آن‌ها هستیم و مردمان پیروی ما خیلی بیشتر از مردمان پایه است. اگر مصلحت ایجاد کند می‌گویند درود بر مصدق و اگر مصلحت ایجاد نکند می‌گویند مرگ بر مصدق.

*شما به جشنواره‌های برلین و گلدن گلاب و آکادمی اسکار نرفتید، این بار به کن رفتید و جایزه هم گرفتید. چطور شد که بالاخره با تیم اصغر فرهادی همراه شدید؟

سریال شهرزاد حجم کاری زیادی داشت و ما حدود یک سال و چند ماه درگیر کار بودیم. همزمان من داشتم برای تهیه کردن یک کار تلاش می‌کردم. این دو اتفاق زمانی با هم جفت و جور شد که در مراحل پایانی فیلم شهرزاد بودیم و من تهیه کننده فیلمی شدم که کارگردانش شبیر شیرازی بود. او علاقه داشت که ما با هم صحنه‌ها را کشف و شهود و دکوپاژ کنیم. انرژی زیادی هم آنجا صرف شد. بعد از آن بلافاصله سر فیلم‌برداری «برادرم خسرو» رفتم. نقش پرفشاری را در آن کار بر عهده داشتم که به هر صورت باید از کار در می‌آمد. آقای فرهادی کلید زدن فروشنده را به خاطر ما ده روز به تعویق انداخت. وقتی کار تمام شد فردا صبحش من سر فیلمبرداری فروشنده بودم و با خستگی و کوفتگی وارد کار شدم، حتی یک جاهایی غر زدم چون واقعاً خسته بودم و به خودم می‌گفتم کاش عذرخواهی کرده بودم برای این که واقعاً خوابم می‌آید. 

نیاز به خوابیدنی به مدت یک هفته کامل داشتم. اما فضای کار خیلی خوب بود. کلاً فضای کارهای اصغر فرهادی خیلی خوب است. منهای فوت آقای یدالله نجفی-که خدا او را رحمت کند- بقیه اتفاقات در فروشنده خیلی خوب بود. اصلاً فکر نمی‌کردم فیلم قرار است در جشنواره شرکت کند. یک نفر گفت فهمیدی که قرار است فیلم به جشنواره کن برود؟ گفتم انشاءالله موفق باشد. گفت فهمیدی اسمش در لیست جشنواره بوده اما نمی‌تواند در جشنواره حاضر شود؟ گفتم حتماً‌ حکمتی داشته است. گفتند:‌شد. گفتم پس نعمت و رحمت است. نمی‌خواستم به جشنواره بروم. به هر صورت مثلاً‌ در فیلمی مثل درباره الی بازیگران کار زیاد بودند و از این تعداد اگر دو یا سه نفر هم نمی‌رفتند. خیلی به چشم نمی‌آمد. یا مثلاً در جدایی نادر از سیمین چهار پرسوناژ اصلی وجود داشت اما در فروشنده فقط دو پرسوناژ اصلی وجود داشت. 

به هر حال رفتم و انصافاً آنجا جز نظم و مهمان‌نوازی و روی گشاده  چیزی ندیدم. رئیس جشنواره وقتی به استقبال مدعوین می‌آمد معمولاً در مواجهه با آدم‌ها دست می‌دهد و خوشامد می‌گوید، اما اصغر فرهادی را که دید گل از گلش شکفت و آغوشش را برای او باز کرد و مهربانانه یکدیگر را بغل کردند. آن لحظه برای من باشکوه بود. در واقع یکی از لحظات درخشانی بود که از حضور در کن به یادم خواهد ماند. اما برای من نهایت تعالی در جشنواره کن شب اکران فیلم بود که بعد از آن تماشاگرها یک ربع دست زدند. اینکه جایزه را بگیریم یا نگیریم را نمی‌دانم اما همیشه به اصغر فرهادی می‌گفتم که ان‌شاءالله کلکسیونت با نخل زرین کن تکمیل می‌شود و منتظر بودم که حتماً در یک بخش جایزه بگیرد. خودم تصور نمی‌کردم که جایزه را به من بدهند.


شهاب حسینی: هیچ گاه از شهرت لذت نبرده‌ام

*چطور در جریان آداب و رسوم حضور در یک جشنواره بین المللی قرار گرفتید؟


شاید عده‌ای فکر کنند که ما در کن مدام در حال خوش گذرانی بودیم در حالی که درست نیست. ما در جشنواره کن در اردویی به مربیگری اصغر فرهادی بودیم و مثل شرایط فیلم‌برداری نوع رفتار، منش‌مان را تمرین می‌کردیم. چون می‌دانستیم که در جهان بازتاب پیدا خواهد کرد. ما در قالب یک تیم به کن رفته بودیم. البته خدا را شکر به واسطه مصاحبان خوب به ما خوش گذشت. تیم دیگر ایران هم مربوط به فیلم وارونگی آنجا حضور داشتند، آقای بهزادی و آقاخانی و مصفا و خانم دولتشاهی آنجا بودند.

 به هر حال ما عضو یک تیم بودیم و ما را صدا می‌کردند، ما هم برایشان دست تکان می‌دادیم. مردم از ما می‌خواستند که به سمتشان برویم اما طبق قوانین گفته بودند بهتر است کسی در کن به سمت جمعیت نرود با این وجود من و آقای فرهادی به سمت مردم رفتیم و با آن‌ها عکس گرفتیم. در حالی که کسی در جشنواره این کارها را انجام نمی‌دهد. در یکی از گفت‌گوها رئیس جشنواره گفت:‌ شما به طرف مردم رفتید و با آن‌ها عکس گرفتید. ما فکر کردیم می‌خواهد از ما ایراد بگیرد. او گفت من نکته جالبی را در این ماجرا فهمیدم. گفت اگر ما اینجا کسی را نمی‌شناسیم اشکال از ماست. 

ممکن است آن‌ها در کشورهای خودشان اشخاص محبوبی باشند. البته در مورد آقای فرهادی که می‌دانست اما از من پرسید که تو در کشور خودت آدم محبوبی هستی؟‌ گفتم: اگر خدا بخواهد، بله، احترامی که در جشنواره داشتیم و البته احترامی که گذاشتیم برای من بسیار جالب بود. البته کسانی بودند که روی فرش قرمز کارهای عجیب و غریب انجام می‌دادند اما ترجیح ما این بود که به عنوان نمادی از منش ایرانی روی فرش قرمز جشنواره کن حاضر شویم.

*زمان فیلمبرداری فروشنده شما با اصغر فرهادی پیش بینی می‌کردید که ممکن است جایزه‌ای از جشنواره کن بگیرید؟

واقعاً فکرش را هم نمی‌کردم ولی رؤیا که هزینه‌ای ندارد. من حتی قبل از رفتن به کن جمله انگلیسی را برای خودم تمرین کرده بودم که اگر بالا رفتم انگلیسی صحبت کنم. تا اینکه قرار شد ما در مراسم اختتامیه حضور داشته باشیم و فهمیدیم برای فیلم‌مان جایزه‌ای در نظر گرفته شده است. 
وقتی اسمم را صدا زدند کمی گیج شدم، شاید چون با لهجه گفت متوجه نشدم. به صورت آقای فرهادی و خانم علیدوستی نگاه کردم و از اشکی که در چشم جفتشان حلقه زده بود باورم شد مثل اینکه نام من را صدا زده‌اند و باید بلند شوم و بالا بروم. در تمام مدت می‌گفتم: الهی به امید تو و مدام آرامش به سمتم می‌آمد. قدم‌هایم با آرامش برداشته شد. 

*حرف‌هایی که زمان گرفتن جایزه روی سن زدید را بیشتر مشخص کرده بودید؟

من می‌دانستم که چهل ثانیه بیشتر فرصت نیست و بیش از آن دیگر ادامه دادن صحبت خوب نیست. تمام  تمرکزم این بود که باید یک سری تشکر کنم. در آن لحظه که از پدرم یاد کردم حسم را گفتم. اگر پدرم را حس نمی‌کردم، نمی‌گفتم. اما چهره‌اش جلوی چشمانم آمد. دیگر فرصت نداشتم که از مادرم و خانواده‌ام تشکر کنم. من از فیلتر اندیشه تعدادی گذشتم که ما را دیده‌اند. می‌توانستند نبینند. من این جایزه را طلبکار نبودم که حالا سرافراز بیایم و طوری رفتار کنم که انگار حقم بوده. به نظر من این جایزه یک انتخاب خالی از ملاحظات بود. جایزه را به مردمم تقدیم کردم به این دلیل که اگر آنجا بودم به خاطر مردمم بودم. در یک هفته‌ای که آنجا بودیم، برای آن‌ها زندگی کردیم و سعی کردیم نمایش خوبی از زندگی نماینده ایران داشته باشیم. چه چایزه می‌گرفتیم و چه نمی‌گرفتیم ما نماینده مردم بودیم و باید خودمان را برای همه چیز آماده می‌کردیم.

*وقتی با جایزه‌تان از سن پایین رفتید و روی صندلی نشستید، چه اتفاقی افتاد؟ ما که از این قسمت به بعد را ندیدیم ...

جالب است. به پشت صحنه رفتم. جایی که هر کس جایزه می‌گرفت به آنجا می‌بردند تا طبق برنامه مشخص و منظمی برویم و مصاحبه‌هایمان را انجام دهیم، لحظه‌ای که به پشت صحنه رفتم مانده بودم که حالا باید چه کار کنم. به خودم گفتم هر کسی هر جا رفت، من هم می‌روم. 


شهاب حسینی: هیچ گاه از شهرت لذت نبرده‌ام

*آنجا دیگر اصغر فرهادی نبود که راهنمایی‌تان کند؟


بله. او دیگر در آن لحظه پشت صحنه نبود، داخل سالن نشسته بود. اتفاق خیلی جالبی افتاد. وقتی اسم اصغر فرهادی را خواندند جایزه‌ام را روی زمین گذاشتم و شروع کردم به شادی کردن. دوستان دیگری که آنجا بودند، از شادی من تعجب کردند چون با توجه به جایزه من فکر می‌کردند ما که دیگر جایزه خودمان را گرفته‌ایم، پس من دارم برای جایزه گرفتن یک رقیب شادی می‌کنم. با خودم گفتم اصغر بیا که خدا تو را رساند. من واقعاً نمی‌دانستم بعد از آن باید چه کار کنم. بعد از آن با هم رفتیم و مصاحبه های تلویزیونی را انجام دادیم و کار تمام شد. 

*بعد از اتمام شدن مراسم‌ها و جشن‌ها و تبریک‌ها، اولین باری که در هتل با جایزه‌ای که برایش تلاش کرده بودید تنها شدید،‌ چه کردید؟


نگاهش کردم و به خاطر  دریافتش خدا را شکر کردم. بعد از آن درش را بستم و آن را در چمدانم گذاشتم. تا روزی که باید بازمی‌گشتیم تهران.

*تا روز آخر دیگر به آن نگاه نکردید؟

نه.

می‌ترسیدید؟

اتفاقاً این سوال را یکی از تلویزیون‌های آن جا از من پرسید که حست از دریافت این جایزه چیست؟‌ گفتم‌: برای خودم ترس و برای مردمی که به خاطر دریافت این جایزه خوشحال&z

آخرین اخبار