امروز : دوشنبه ۴ بهمن ۱۳۹۵ - 2017 January 22
۰۳:۲۱
ادموند
کمک مالی
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 19168
تاریخ انتشار: ۱۰ تیر ۱۳۹۲ - ساعت ۱۳:۰۵
تعداد بازدید: 99
به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، این مطلب گوشه‌هایی از یادداشت یک روزنامه نگار ایرانی از کن امسال است. «حسین معززی نیا» در سفر ...

به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، این مطلب گوشه‌هایی از یادداشت یک روزنامه نگار ایرانی از کن امسال است. «حسین معززی نیا» در سفر به فرانسه حواشی این جشنواره را یادداشت و در نشریه «۲۴» منتشر کرده است. در ادامه بخشی از این یادداشت را می‌خوانیم:

به سالن دبوسی می‌رویم تا در بخش نوعی نگاه، فیلم جدید محمد رسول‌اف را ببینیم به نام دستنوشته‌ها نمی‌سوزند. چیزی درباره فیلم و داستانش نمی‌دانم. ابتدا از فیلمساز و چند نفر از بازیگران فیلم دعوت می‌شود که بروند روی سن، میکروفن را می‌دهند دست رسول‌اف.

او هم می‌گوید: «حتماً کسانی در این سالن هستند که بعد از دیدن فیلم می‌روند و می‌نویسند این فیلم ارزش هنری نداشت. اشکالی ندارد. من درک می‌کنم. اینها باید برگردند ایران و می‌خواهند زندگی کنند.» جملات او ترجمه می‌شود، جماعت حاضر در سالن هر هر می‌خندند. به چه می‌خندند؟

قاعدتاً به موقعیت دشوار و ریاکارانه ما ایرانی‌های حاضر در سالن! رسول‌اف ادامه می‌دهد:« من الان احساس دوگانه‌ای دارم، چون تعدادی از همکارانم به خاطر شرایطی که وجود دارد نتوانستند اینجا حاضر شوند.»

در پایان هم می‌گویند:« من نسبت به جشنواره کن یکجور احساس خودمانی دارم.» بعد در حال خوش و بش با تیری فرمو از روی سن پایین می‌آید تا فیلمش نمایش داده شود. همه این مقدمات برایم یادآور وضعیتی است که هر سال در کن تکرار می‌شود.

دو سال پیش، نمایش فیلم «به امید دیدار» ساخته همین حضرت آقا با این آداب و مراسم انجام شد و همسرش به روی سن آمد و گفت در همین لحظه که شما اینجا نشسته‌اید، محمد [رسول‌اف] توسط مأموران امنیتی ایران دارد بازجویی می‌شود! سال گذشته هم فیلم «یک خانواده محترم» را با همین مقدمات و با حضور فیلمساز روی سن و ادای جملاتی که دل فرانسوی‌های حاضر در سالن را ببرد، نمایش دادند.

فعلاً چند سالی است سهم سینمای ایران از کن شده نمایش فیلم‌هایی که خارج از قواعد و ضوابط فیلمسازی در کشور ما ساخته می‌شوند و مضمون مشترکشان هم ارائه تصویری مبالغه‌آمیز که چه عرض کنم، ‌تصویری علناً‌ دروغین از شرایط سیاسی ـ اجتماعی ایران امروز است. «دستنوشته‌ها نمی‌سوزند» هم در ادامه این موج با طرح این ادعا در تیتراژ ابتدایی که «برگرفته از واقعیت» است، نشان می‌دهد که وزارت اطلاعات یا تشکیلات امنیتی دیگری در کشور ما شبانه‌روز کار گذاشته شده در خانه یک پیرمرد زهوار در رفته است که نویسنده است و چیزی نوشته و در خانه‌اش قایم کرده!

مأموران نگران انتشار نوشته او هستند چون ممکن است «امنیت ملی» کشور را به خطر بیندازد! بنابراین خودش و کسانی را که به خانه او رفت و آمد می‌کنند تحت نظر دارند. سرانجام هم پیرمرد و تمام مرتبطان با او توسط مأموران کشته می‌شوند.

آقای رسول‌اف مدعی است این قصه «برگرفته از واقعیت» کشور ماست. فرض کنیم که ما هم پذیرفتیم. حالا سؤال این است که این دستگاه امنیتی پیچیده و فوق‌هوشمند که با این دقت همه چیز را زیر نظر دارد، زندگی همه روشنفکران را تحت کنترل دارد و چنین بگیر و ببندی در کشور درست کرده، تا آن حد که لازم می‌داند دستنوشته‌های کتاب منتشر نشده یک پیرمرد ویلچرنشین را معدوم کند، چرا نفهمیده محمد رسول‌اف دارد فیلمی دقیقاً درباره همین موضوع در ایران می‌سازد و قرار است آن را بفرستد به جشنواره کن؟ چرا در طول فیلمبرداری، او را کنترل نکرده‌اند و مانعش نشده‌اند که این فیلم را نسازد؟ آن کتاب فرضی مهم‌تر بوده یا این فیلم «افشاگرانه»؟!

درباره کیفیت فیلم ایشان و «ارزش هنری‌»اش هم اینقدر می‌توانم بگویم که کنار دستم یک جوان فرانسوی نشسته بود که بعد از ۲۰ دقیقه آنقدر وول خورد و خودش را کشید و روی صندلی جابه‌جا شد که به نظر می‌رسید ممکن است تلف شود. دو صندلی آن طرف‌تر یک نفر چرت می‌زد، کمی‌ آن‌طرف‌تر یک آقایی داشت با موبایلش ور می‌رفت... به تدریج کنار دست من از دو طرف خالی از تماشاگر شد و همچنین چند صندلی هم در ردیف‌های عقب و جلو. من فرصت داشتم هم به این وضعیت نگاه کنم و هم به پرده و همچنان چیزی را از دست ندهم. اما از همه اینها ناگوارتر، تاکتیک ابتدایی جناب رسول‌اف است که هنوز فیلمش را نمایش نداده، می‌رود روی سن و پیشاپیش، مخالف فیلمش و کسی را که منکر ارزش‌های هنری آن است، جیره‌خوار معرفی می‌کند که چاره‌ای جز مزدوری ندارد!

چنین رفتاری دست کمی از روش‌های ضدقهرمان‌های فیلمی که ساخته، ندارد و حتی می‌شود گفت شرم‌آورتر است، چون آن ضدقهرمان‌ها حداقل ادای آزاداندیشی ندارند و مشغول کار خودشان هستند. نمی‌دانم جریان تولید و نمایش این دست فیلم‌ها در جشنواره‌های خارجی تا کی مشتری خواهد داشت، اما این را می‌دانم که «هنرمند»ی که فقط بلد است بیانیه صادر کند، سینماگری که فیلم می‌سازد تا اطلاعیه سیاسی منتشر کند، ‌فیلمسازی که نهایت دلاوری‌اش این است که شخصیت‌های فیلمش، بطری عرقشان را بپیچند لای روزنامه کیهان، خودش دارد به وضوح می‌گوید که از خدا می‌خواهد یکی دستگیرش کند تا بتواند فیلم بعدی‌اش را بسازد وگرنه بیکار می‌شود و امیدوارم کسی کاری به کار امثال اینها نداشته باشد، بلکه کاسبی‌شان کساد شود.
انتهای پیام/ی
برچسب ها:
آخرین اخبار