امروز : چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 6
۰۰:۳۰
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 20425
تاریخ انتشار: ۱۳ تیر ۱۳۹۲ - ساعت ۱۰:۵۴
تعداد بازدید: 71
خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس - گروه ادبیات انقلاب اسلامی؛ برای شناخت بیشتر «نصرت‌الله محمودزاده» به سراغ نویسنده شیرازی «اکبر ...

خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس - گروه ادبیات انقلاب اسلامی؛ برای شناخت بیشتر «نصرت‌الله محمودزاده» به سراغ نویسنده شیرازی «اکبر صحرایی» رفتیم. روایت او از صاحب کتاب «مسیح کردستان» روایت ادیبانه‌ای است که کمتر کسی به آن اشاره داشته است. صحرایی «محمودزاده» را جزو اولین نویسنده‌‌های موفق حوزه ادبیات دفاع مقدس می‌داند. توجه «صحرایی» در این مصاحبه بیشتر روی کتاب «شب‌های قدر کربلای پنج» است که البته این توجه باعث نشده تا او به کتاب‌های دیگر محمودزاده ارادتی علمی - ادبی نشان ندهد.

مصاحبه مفصل ما با «اکبر صحرایی» نویسنده موفق دفاع مقدس در مورد آثار ارزشمند «نصرت‌الله محمودزاده» را بخوانید؛

- آقای صحرایی! اولین دیدار شما با آقای محمودزاده کجا بود؟

اولین دیدار ما دو سال پیش در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران بود که من ایشان را با آقای عاکف دیدم.

- فکر می‌کنم شما زودتر از خود آقای محمودزاده، با آثار ایشان اخت شده باشید؟

بله، من می‌خواستم همین نکته را بگویم. چون من عمدتاً شیراز هستم و از مرکز دورم. پیش از این که دوستان نویسنده را ببینم با آثار ایشان آشنا می شوم. یکی از این افرادی که شاید ده - پانزده سال پیش با آثار ایشان آشنا شدم آقای «نصرت‌الله محمودزاده» بودند که یادم هست آن کتاب زیبای «شب‌های قدر کربلای پنج» را خواندم. یکی از تأثیرگذارترین کتاب‌هایی بود که در زمان خودش خوب به آن توجه شد.

* گام اول برای آموزش نسل جوان در حوزه تاریخ شفاهی را محمودزاده برداشت
- اولین کتابی را که از آقای محمودزاده خواندید کتاب «شب‌های قدر کربلای 5» بود؟

- بله، کتاب قطوری بود که برای من جالب بود. تاریخ شفاهی با استفاده از عناصر تا حدودی داستانی را به تحریر درآورده بود. فکر کنم چهار پنج سال از جنگ گذشته بود و یکی از معدود کتاب‌هایی بود که از آن‌ها استقبال شد. این آشنایی من را جذب ایشان کرد. نثر این کتاب هم کاملاً سلیس و روان و تأثیرگذار بود. در لحظات ناب کربلای 5 رخ داده بود و عملیاتی بود که چهل و پنج روز ادامه داشت و یکی از عجیب‌ترین عملیات‌های جنگ بود که در نوع خودش تعداد زیادی از لشگرها و تیپ‌ها به طرف جنگ آمده بودند و در یک مکانی خیلی محدود با دشمن می‌جنگیدند. این لحظات خیلی خوب در کتاب «شب‌های قدر کربلای 5» توسط آقای محمودزاده به تصویر کشیده شده است و واقعیت این است که گام اول را نصرت‌الله محمودزاده، برای آموزش نسل جوان در حوزه تاریخ شفاهی برداشت.

- یک ویژگی‌ای که کارهای آقای محمودزاده دارد مستند است؛ مثل «سفر سرخ» که در مورد شهید حسین علم‌الهدی نوشته است. کتاب‌های محمودزاده در این عرصه را چگونه ارزیابی می‌کنید. (البته می‌توانیم کتاب‌های دیگر ایشان مثل «مسیح کردستان»، «عقیق» و ... را هم نام ببریم.)

- من فکر می‌کنم یکی از نویسندگان تأثیرگذاری است که گام اول را در این حوزه برداشتند. یعنی اول بودن در حوزه دفاع مقدس خیلی مهم است. همین جوری که گفتید در مستندنامه‌ نویسی یا بهتر بگویم «تاریخ شفاهی» محمودزاده شاید نفر اول بود که در این حوزه کار را شروع کرد. اگر لازم شد دلیلش را کامل می‌گویم. چون ایشان حضور جدی و ملموسی در جنگ داشت که این یک نعمت بزرگی برای نویسنده‌ای مثل محمودزاده می‌تواند باشد.

* عمده کارهای اثرگذار در حوزه تاریخ شفاهی و زندگی‌نامه از آن کسانی است که خودشان در جنگ حضور داشتند
- خیلی دوست دارم با توجه به اشرافی که جنابعالی بر موضوع دارید پاسخ تفصیلی شما را نیز بشنوم.

در حوزه دفاع مقدس، نویسندگانی که تا امروز موفق بودند، نویسندگانی بودند که خودشان در معرکه بودند. این یک بحث طبیعی است. شما در ادبیات جهان هم می‌بینید یک چنین اتفاقی افتاده است. «سلاخ‌خانه شماره 5» یکی از رمان‌های تأثیرگذار جهان است. هنگامی که مناطق بمباران می‌شود خودش حضور داشته است. یا «وداع با اسلحه» اثر «همینگوی» و کارهای دیگری را می‌توانیم نام ببریم و اگر به زمان جنگ خودمان بیاییم، می‌بینیم عمده کارهای اثرگذار در حوزه تاریخ شفاهی و زندگی‌نامه از آن کسانی است که خودشان در جنگ حضور داشتند، من اعتقاد دارم همان‌طور که جنگ فرزندان بسیجی و داوطلب خودش را شناخت، حوزه ادبیات دفاع مقدس در تربیت نسل جوان تأثیر خودش را داشت. یعنی جنگ توانست افرادی را به جهان معرفی کند. بحث من این است که «محمودزاده» در جنگ به عنوان یک نیروی داوطلب رشد می‌کند. مثلاً در هویزه همراه دانشجویان پیرو خط امام (ره) شرکت می‌کند و خودش جزو بسیجی‌هایی است که دارد می‌جنگد.
* محمودزاده ویژگی‌ اصلی نویسندگی‌اش، تجربه حضور در جنگ است
- بله! خودش در کنار حسین علم‌الهدی است.

- این تجربه کمی نیست. من اشاره کردم به همینگوی که خودش "وداع با اسلحه" را می‌نویسد و خاطرات خودش است که به عنوان یکی از آثار خوب ادبیات است. «محمود‌زاده» هم در این اتفاقات جنگ حضور داشته. این ویژگی‌ به او کمک می‌کند که جنگ را با گوشت و پوست و استخوان خودش لمس کند و به خواننده منتقل کند و اتفاقاً در این قضیه موفق بوده است. چه با «مسیح کردستان» و چه با «شب‌های قدر کربلای 5» و یا کتاب‌هایی دیگر که در رابطه با شهدا نوشتند. من بحثم این است که محمودزاده ویژگی‌ اصلی نویسندگی‌اش، «تجربه حضور در جنگ» است که اولین سرمایه‌ ایشان است. و قطعاً دومین ویژگی‌اش نثر و قلم ساده و سلیس و صمیمی‌اش که ایشان ایجاد می‌کند و مسایل را با این زبان انتقال می‌دهد. فرهنگ دفاع مقدس ما یک فرهنگ فراگیر مردمی بود. انتقال این فرهنگ هم باید سلیس و ساده و راحت باشد که «محمودزاده» این ویژگی را داشته است. در کارهای بعد از «شب‌های قدر کربلای 5» زبان محمودزاده پخته‌تر می‌شود و به مرحله‌ای می‌رسد که الان می‌توانیم بگوییم که ایشان یکی از نویسنده‌های تأثیرگذار ما، در عرصه ادبیات دفاع مقدس است.

- در حوزه نقد، آقای محمودزاده راحت‌ حرف خودش را در مورد آثار می‌زند و در ارائه نکته‌هایش هیچ پروایی ندارد. در این حوزه، فعالیت‌های ایشان را چگونه می‌بیند؟

من خودم این موضوع را لمس کردم. دو جلد کتاب توسط «قاسم فروغی» گردآوری شد.

* او هم در حوزه نویسندگی موفق بوده و هم در حوزه نقد
- کتاب «مقاله‌ها و مقوله‌ها» را می‌فرمایید؟

احسنت! در آن کتاب یک مقاله‌ای از من هست. بعد از این که مقاله‌ها در جلسات کارشناسی بررسی می‌شد در کتاب می‌آمد، اتفاقاً مقاله من در جلسه‌ای بررسی می‌شود که آقای محمودزاده هم در آن جلسه حضور داشتند. برای آن نقد عالمانه‌ای می‌نویسند که به خود ایشان هم اشاره کردم. منتهی محمودزاده از معدود نویسندگانی است که هم در حوزه نویسندگی موفق بوده و هم در حوزه نقد.

- پس ما می‌توانیم در مورد آقای محمودزاده لقب «منتقد فکور» را به کار ببریم؟

قطعاً، چون هم مطالعه این کار دارند و هم تجربه دارند. فکر می‌کنم آقای محمودزاده استثنایی است که در دو حوزه نقد و نویسندگی موفق بوده است.

- اگر بخواهید یک عنوانی برای آقای محمودزاده انتخاب کنید چه عنوانی برایشان برمی‌گزینید؟

- تلاش وافری که ایشان در تألیف دارند، و ایشان از معدود نویسندگان حوزه دفاع مقدس است که کارشان در دو سه دهه اخیر مقطعی نبوده است. یعنی ایشان در چند دهه فعال بوده است. کوشا بودن ایشان یکی از دلایل موفقیت وی است، چه بسا نویسندگان خوبی بودند که به دلیل تنبلی کنار زده شدند ولی محمودزاده‌ها به دلیل تلاش و سخت‌کوشی ماندگار اند. و به قول دوستان، آهسته و پیوسته جلو می‌رود.

- غیر از کتاب «شب‌های قدر کربلای 5» که نامش را ذکر کردید، هرگاه نام «نصرت‌الله محمودزاده»‌در ذهن شما می‌آید، بیشتر کدام اثر ایشان جلوی دیدگان شما قد می‌کشد؟

- من «مسیح کردستان» ایشان را هم دوست دارم، این کتاب هم با نثر خاص خود محمودزاده نوشته شده است و نثر کتاب پخته‌تر و کامل‌تر است و همین عنوان «مسیح کردستان» که ما را یاد مظلومیت شهید بروجردی می‌اندازد. البته محمودزاده خودش هم آدم مظلومی است یعنی کم سروصداست و یکی از کارهای خوب شما همین است که دارید یک نویسنده خوب را به جامعه معرفی می‌کنید. او در حوزه نویسندگی، پشت خاکریز است و کار خودش را به نحو احسنت دارد انجام می‌دهد. محمودزاده اهل «منیّت» هم نیست. و هیچ وقت خودش را مطرح نکرده است. شاید اگر محمودزاده بیشتر سروصدا می‌کرد بیشتر شناخته می‌شد. اما این مظلومیت را در خود ایشان می‌بینیم. از خصوصیات اخلاقی ایشان هم بگویم که ایشان خیلی مهمان‌نواز هستند، وقتی ما در نمایشگاه کتاب بودیم می‌خواست ما را با دعوا حتی به خانه‌شان مهمان کند و پذیرایی کند! برای ما یک مشکلی پیش آمد که نمی‌توانستیم حضور پیدا کنیم و من یاد مهمان‌نوازی‌های شیرازی‌ها افتادم. خلاصه ایشان شخصیت فاخری دارد.
نکته آخری که باید عرض کنم این است که آثار ایشان آن‌چنان که باید و شاید خوب توزیع و معرفی نشده است.
انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار