امروز : شنبه ۳ تیر ۱۳۹۶ - 2017 June 24
۱۶:۱۸
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 20579
تاریخ انتشار: ۱۳ تیر ۱۳۹۲ - ساعت ۱۶:۴۳
تعداد بازدید: 181
به‌ گزارش خبرنگار دفتر منطقه‌ای فارس در دوشنبه، طی چند هفته اخیر رژیم صهیونیستی در جهت تقویت حضور سیاسی و اقتصادی خود در آسیای مرکزی تلاش‌های جدیدی ...

به‌ گزارش خبرنگار دفتر منطقه‌ای فارس در دوشنبه، طی چند هفته اخیر رژیم صهیونیستی در جهت تقویت حضور سیاسی و اقتصادی خود در آسیای مرکزی تلاش‌های جدیدی را آغاز کرده است که اعزام نخستین سفیر به‌ ترکمنستان و انتصاب سفیر جدید در ازبکستان از جمله این تلاش‌ها دانسته می‌شوند.

در حقیقت در نخستین دهه فروپاشی شوروی، بیشتر مدیران کشورهای منطقه وجود روابط با رژیم صهیونیستی را نوعی فرصت تحکیم مواضع خود در سازمان‌های سیاسی، اقتصادی و مالی بین‌المللی و همچنین جلب حمایت‌های مختلف کشورهای غربی تلقی می‌کردند.

رژیم صهیونیستی نیز حضور در کشورهای مسلمان شوروی سابق و از جمله آسیای مرکزی را زمینه‌ای برای ایجاد وزنه متقابل در برابر نفوذ ایران و سایر کشورهای اسلامی می‌دانست.

هدف تل‌آویو جلب مواقفت کشورهای منطقه برای همسویی با خود و یا حد اقل بی‌طرفی در رابطه به مسایل خاور میانه و به‌خصوص فلسطین بود.

ولی به‌میزان اندوختن تجربه در عرصه بین‌المللی برای نخبگان حاکم منطقه ثابت شد که عامل نزدیکی با رژیم صهیونیستی نمی‌تواند ضامن وجهه مثبت آن‌ها در عرصه بین‌المللی باشد و به‌رفع مشکلات اقتصادی و اجتماعی کشورهایشان کمک کند.

حضور اقتصادی تل‌آویو در منطقه

در حال حاضر رژیم صهیونیستی روابط نسبتا نزدیک با قزاقستان داشته و سرمایه‌گذاری‌های آن نیز اساسا روی پروژه  انرژی متمرکز شده است.

در حالی که در سال 2000 مبادله کالا میان رژیم صهیونیستی و قزاقستان 21 میلیون دلار بود، این رقم در سال گذشته میلادی به 1.5 میلیارد دلار رسید. ظاهر موضوع حاکی از پیشرفت‌های بسیار بزرگ اقتصادی تل‌آویو در این کشور است.

اما خود کارشناسان رژیم صهیونیستی اعتراف می‌کنند که سرمایه‌گذاری شرکت‌های این رژیم در قزاقستان هدف به‌دست آوردن سود سریع مالی را دنبال کرده و به‌هیچ وجهی زمینه حضور ماندگار اقتصادی و اجتماعی تل‌آویو در این کشور را فراهم نمی‌نماید.

البته همکاری تجاری و اقتصادی رژیم صهیونیستی با دیگر کشورهای منطقه در سطح خیلی ابتدایی‌تر می‌باشد. مثلا در سال 2010 مبادله تجاری تاشکند با تل‌آویو 40.5 میلیون دلار بوده و در 2 سال بعدی همواره با افت مواجه شده است.

مبادله تجاری میان رژیم صهیونیستی با ترکمنستان نیز وضعیت مشابهی داشته و عملا هیچ گونه همکاری اقتصادی تاجیکستان و قرقیزستان با تل‌آویو به‌ثبت نرسیده است.

ایجاد سفارت رژیم صهیونیستی در ترکمنستان

رژیم صهیونیستی با وجود عدم تمایل خاص ترکمنستان به‌توسعه سریع همکاری‌های سیاسی همواره پیگیر ایجاد سفارت خود در عشق‌آباد بود که در نهایت در سال 2009 به‌این هدف دست یافت.

اما مرحله انتصاب سفیر نیز برای رژیم صهیونیستی راحت نبود. در ماه دسامبر همان سال وزارت امور خارجه این رژیم «راوین دینیل» را که در گذشته نماینده «موساد» در روسیه و کشورهای هم‌سود بود، به‌عنوان سفیر خود در عشق‌آباد معرفی کرد.

به‌اعتقاد کارشناسان عدم موافقت دولت ترکمنستان با این انتصاب بستگی به‌آن داشت که دینیل در سال 1996 به‌دلیل اقدامات جاسوسی در قلمرو روسیه از این کشور اخراج شده بود. حضور وی در ترکمنستان نیز به‌صورت عمده می‌توانست هدف ایجاد شبکه‌های جاسوسی رژیم صهیونیستی را دنبال کند که با توجه به‌همسایگی عشق‌آباد با تهران این موضوع می‌توانست پیامدهای ناگواری برای طرف ترکمنی را در پی داشته باشد.

سپس در ماه سپتامبر سال 2010 رژیم صهیونیستی «دیپلمات کارکشته» خود «هایم کارین» را برای سفارت در ترکمنستان معرفی کرد. اما به‌نوشته رسانه‌های این رژیم، دلیل عدم موافقت عشق‌آباد با این انتصاب باز هم «تعلق این نامزد به‌نهادهای امنیتی» رژیم صهیونیستی بود. 

در نهایت این موضوع راه حل پیدا کرد و  در کمتر از یک ماه پیش «شیمی تزور» به‌عنوان سفیر ثابت رژیم صهیونیستی استوارنامه خود را به رئیس جمهور ترکمنستان تقدیم کرد.

با توجه به‌موقعیت منحصر به‌فرد ژئوپلیتیکی ترکمنستان، حضور سفیر در این کشور برای رژیم صهیونیستی از اهمیت بسیار بالایی برخوردار می‌باشد. زیرا تل‌آویو معتقد است که وجود فعال نمایندگی‌های سیاسی آن در کشورهای قفقاز (به‌ویژه آذربایجان) و آسیای مرکزی (قزاقستان و ترکمنستان) امکان تاثیرگذاری بر سیاست‌های کلان فضای اوراسیا را فراهم می‌کند.

کارشناسان موافقت عشق‌آباد با حضور سفارت رژیم صهیونیستی در این کشور را یک نوع تلاش برای ایجاد موازنه میان منافع این رژیم و جمهوری اسلامی ایران ارزیابی می‌کنند.

به‌باور «روسلان بابانف» کارشناس مرکز مطالعات راهبردی وابسته به‌دانشگاه قرقیزی- روسی اسلاویانی، این توازن تا زمانی امکان دارد که موضوع (اختلاف میان ایران و رژیم صهیونیستی) جدی‌تر از شرایط فعلی نباشد.

زیرا برای ترکمنستان اجتناب از انتخاب اولویت‌ها با توجه به‌اختلاف میان تهران و تل‌آویو در نهایت غیرممکن خواهد بود.

از نگاه وی، عشق‌آباد با درک اهمیت همکاری با ایران برای کشور خود، باز هم از طریق بهبود روابط با اسرائیل که حمایت‌های آمریکا را به‌همراه خواهد داشت، می‌خواهد در اقتصاد جهانی سهمی بیشتری داشته باشد.

حضور نظامیان غربی در شهرهای «عشق‌آباد» و «مرو» نیز در راستای کمک به‌براورده شدن اهداف یادشده قابل بررسی است.

نگرانی تل‌آویو از کاهش توجه تاشکند به‌روابط

هرچند وزارت امور خارجه رژیم صهیونیستی خانم «کارملا شامیر» را که اخیرا سفیر جدید این رژیم در ازبکستان تعیین شد، «دیپلمات با هوش» خوانده است، ولی رسانه‌های چاپ تل‌آویو نسبت به‌احتمال توسعه روابط با تاشکند ابراز ناامیدی کرده‌اند.

ازجمله پایگاه خبری تحلیلی رژیم صهیونیستی «ایزروس» با موفق ندانستن انتصاب خانم شامیر، نوشته است: وی هیچ گاهی در کشورهای شوروی سابق ماموریت نداشته، بر هیچ یک از زبان‌های ترکی تسلط ندارد و منطقه را هم خوب نمی‌شناسد که مانع انجام ماموریت موفق خانم سفیر خواهد شد.

قرار است در ماه اگوست سفیر جدید رژیم صهیونیستی وارد تاشکند شود و اقدام به‌بهبود روابطی کند که طی بیش از هشت سال اخیر با افت جدی مواجه بوده است.

روابط میان دو طرف موقعی رو به‌سردی نهاد که در ماه می سال 2005 حادثه در شهر «اندیجان» ازبکستان تظاهرات گسترده مخالفین دولت این کشور اتفاق افتاد.

آمریکا و غرب از سرکوبی تظاهرکنندگان ازبک شدیدا انتقاد و یک سری از تحریم‌ها در مورد ازبکستان را اعمال کردند. 

رژیم صهیونیستی نه‌تنها از اقدام کشورهای غربی حمایت کرد بلکه در نخستین روزهای اتفاق افتادن حادثه اندیجان اقدام به‌خروج کارمندان سفارت و خانواده‌هایشان از تاشکند کرد.

این به‌آن معنی بود که دولت ازبکستان حتی قادر به‌تامین امنیت نمایندگی‌های سیاسی در 360 کیلومتری محل حادثه نیز نمی‌باشد.

این موضوع مقامات عالی ازبک و به‌ویژه «اسلام کریم‌اف» رئیس جمهور این کشور را به‌حدی ناراحت کرد که بیشتر برنامه‌های خود برای توسعه روابط با رژیم صهیونیستی را با متوقف کرد و یا بسیار محدود.

رئیس جمهوری دست به‌این اقدام زد که هنوز در سال 1998 ضمن سفر رسمی به‌سرزمین‌های اشغالی اعلام کرده بود: من یهودی‌ها را می‌شناسم و از آن احساس افتخار می‌کنم که رهبر کشوری هستم که هیچ گاهی روحیات ضدیهودی نداشته است...

روندی که بیش از موفقیت ناکامی دارد

رژیم صهیونیستی با فروپاشی شوروی و برقراری ارتباط با کشورهای منطقه، نسبت به‌گسترش مناسبات سیاسی، اقتصادی، تجاری، نظامی و امنیتی خوش‌بینی‌های به‌مراتب بیشتری داشت.

یکی از عرصه‌های مورد توجه تل‌آویو همکاری با دولت‌های آسیای مرکزی برای دست یافتن به‌دیدگاه‌های مشترک و یا به‌هم نزدیک در رابطه به‌مسایل بین‌المللی و از جمله ایران و خاور میانه بود.

در سال 1995 موقعی ازبکستان از تحریم‌های اقتصادی آمریکا علیه ایران حمایت کرد، مقامات رژیم صهیونیستی این اقدام را به‌عنوان دست‌آورد بزرگ خود در منطقه تلقی می‌کردند و روی ادامه این روند نه‌تنها در ازبکستان بلکه سایر کشورهای منطقه حساب باز کرده بودند.

انتظارات رژیم صهیونیستی عملا فراتر از همین یک مورد نرفت و وضعیت به‌تدریج دست‌خوش تغییر شد. در ادامه کشورهای آسیای مرکزی چه در سطح روابط دوجانبه و چه در چهارچوب سازمان‌های بین‌المللی اقدام به‌اتخاذ تصمیماتی کردند که به‌صورت کامل در تقابل با منافع این رژیم قرار می‌گرفت.

به‌عنوان مثال حمایت بیشتر کشورهای منطقه از عضویت فلسطین در سازمان یونسکو و سپس عضویت ناظر آن در سازمان ملل باعث ناراحتی شدید مقامات این رژیم شد.

البته در این وسط حمایت گسترده کشورهای عضو سازمان ملل و از جمله کشورهای آسیای مرکزی از «گزارش گلدستون» در شورای حقوق بشر، تل‌آویو را شوکه کرده بود که از آن به‌عنوان «اقدام ضداسرائیلی» یاد می‌کردند. 

گذشته از آن در 30 می سال 2010 موقعی که رژیم صهیونیستی به‌کشتی حامل کمک‌های بشردوستانه برای مردم مظلوم غزه حمله کرد، دولت‌ها و ملت‌های آسیای مرکزی سیمای این رژیم وحشی را بهتر شناختند. این بود که تقریبا وزارت‌خانه‌های امور خارجه  همه کشورهای منطقه با پخش بیانیه‌های شدیداللحن این اقدام غیربشری را محکوم کردند.‌

حق فلسطین برای استقلال کامل نیز از مسائلی است که طی چند سال اخیر در سطوح مختلف مورد حمایت مقامات عالی آسیای مرکزی بوده است.

از جمله «نورسلطان نظربایف» رئیس جمهور قزاقستان، کشوری که در منطقه و جهان از جایگاه مناسبی برخوردار است، در 21 سپتامبر سال 2011 ضمن سخنرانی در نشست مجمع عمومی سازمان ملل اعلام کرد: بدون استقلال کشور فلسطین به‌صلح پایدار در خاور میانه نمی‌توان دست یافت.

همین‌طور عضویت کشورهای منطقه در سازمان‌های اسلامی و به‌خصوص ریاست آن‌ها در این سازمان‌ها منجر به‌درک بیش از پیش تعلق آن‌ها به‌جهان و تمدن اسلامی شده است که این امر چه در سطح عملی و چه در سطح روانی موانعی برای نزدیکی بدون رویه و توجیه با رژیم صهیونیستی را ایجاد می‌کند.

یعنی طرح این رژیم برای به‌شریک خود تبدیل دادن کشورهای مسلمان آسیای مرکزی در رابطه به‌مسایل برای تل‌آویو «حیاتی» عملا ناکام مانده است.

انتهای پیام
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها