امروز : شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 10
۱۰:۲۵
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 27238
تاریخ انتشار: ۲۹ تیر ۱۳۹۲ - ساعت ۱۰:۳۰
تعداد بازدید: 40
به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، این روزها با انتخاب حسن روحانی، به عنوان رئیس جمهور جدید ایران، حال و هوای حوزه های ...

به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، این روزها با انتخاب حسن روحانی، به عنوان رئیس جمهور جدید ایران، حال و هوای حوزه های مختلف مدیریتی کشور برای انتخاب وزیران از سوی رئیس جمهور منتخب مورد توجه شهروندان ایرانی قرار گرفته است.

در میان اهالی ورزش نیز انتخاب وزیر ورزش یکی از مهم ترین بحث ها است و هر روز گزینه های جدیدی از سوی طیف خاصی به جامعه ورزش معرفی می شود.

علاوه بر انتخاب وزیر ورزش جدید، یک نکته حیاتی و اساسی در دل این ماجرا مطرح شده است و موضوع اصلی این است که وزیر ورزش آینده چه ویژگی هایی باید داشته باشد و شاخص‌ها برای معرفی شخص اول ورزش ایران باید چه شاخص هایی داشته باشد.

در همین زمینه خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس به سراغ امیر واعظ آشتیانی،‌ مدیرعامل سابق باشگاه استقلال و رئیس سابق فدراسیون دوچرخه سواری و همچنین حسن غفوری فرد، رئیس سابق سازما تربیت بدنی رفته و با دعوت از آنها زوایای پنهان انتخاب وزیر ورزش را مورد کنکاش قرار داده که در زیر اظهارات کارشناسان را می خوانیم:
 
فارس: با توجه به حساسیت موضوع دوست داریم بدانیم که وزیر ورزش آینده چه ویژگی هایی باید داشته باشد؟

غفوری‌فرد: بنده انتخاب دکتر حسن روحانی را هم به عنوان رئیس جمهور منتخب تبریک می‌گویم. خوشبختانه این انتخاب باعث شد یک موج شادی و نشاط خوبی در کشور برقرار شود. شادی که شاید در چند سال اخیر کمتر بود، فضا فضای شاد و پرنشاطی است حتماً انشاءالله نتایج خوبی هم در پی خواهد داشت.

در مورد انتخاب وزیر ورزش باید بگویم که اولاً رئیس جمهور مسئولیت اول را دارد و اولین نقش را باید در انتخاب داشته باشد، طبیعتاً کسی باید انتخاب شود که با رئیس جمهور هماهنگ باشد. قبلاً رئیس جمهور ورزش گرچه معاون رئیس جمهور بود اما در هیأت دولت حق رأی نداشت، در دنیا معاون رئیس جمهور معمولاً و عرفاً بالاتر از وزیر است، اما در ایران طبق قانون اساسی تنها رئیس جمهور و وزرا حق رأی دارند بنابراین در آن سال ها وقتی که قرار بود بودجه ورزش هم مطرح و تعیین شود رئیس ورزش می‌توانست صحبت کند ولی حق رأی نداشت. جالب که وقتی من رئیس سازمان تربیت بدنی بودم آقای هاشمی رفسنجانی(رئیس جمهور وقت) یک کمیته 3 نفره را تعیین کرد. من بودم، رئیس سازمان برنامه بودجه و یکی از وزرا، که در مورد بودجه ورزش تصمیم بگیرند. در این داستان رای من یکی بود و رای آن آقای معاون رئیس جمهور هم یکی بود اما در رأی‌گیری من رأی ندادم، از آن کمیته 3 نفره، دو نفر رأی دادند. قبل از اینکه من رئیس سازمان تربیت بدنی شوم اوضاع بدتر بود و قرار نبود رئیس سازمان تربیت بدنی، معاون رئیس جمهور شود، وقتی که به من پیشنهاد دادند رئیس سازمان تربیت بدنی شوم برای پذیرش این پست 2 شرط گذاشتم، شرط اولی این بود که رئیس ورزش باید معاون رئیس جمهور بشود، درست آن زمان همزمان شد با تغییر قانون اساسی و حذف نخست‌وزیر. قبلاً رئیس ورزش معاون نخست‌وزیر بود، چون نخست‌وزیر حذف شد معاونش هم حذف شد و بنابراین قرار نبود رئیس ورزش معاون رئیس جمهور شود، یکی از شرط‌های من برای پذیرش ریاست سازمان تربیت بدنی این بود رئیس ورزش معاون رئیس جمهور هم بشود که این شرط قبول شد و خوشبختانه برای برخی از سازمان‌های دیگر هم مهم بود، به همین دلیل رئیس سازمان انرژی اتمی هم معاون رئیس جمهور شد، رئیس محیط زیست هم معاون رئیس جمهور شد. یعنی این کمکی بود که ورزش به سازمان‌های دیگر کرد شرط دوم هم این بود که رئیس ورزش باید در جلسات هیأت دولت شرکت کند. حداقل بتواند صحبت‌هایش در آنجا بیان کند که این هم برای اولین بار انجام شد. من از همان موقع هم که در مجلس پنجم نماینده بودم، پیگیر بودم که اگر ورزش می‌خواهد ارتقا پیدا کند رئیس ورزش باید در هیأت دولت حق رأی داشته باشد.

طبق قانون اساسی وقت وزیر می‌تواند حق رأی داشته باشد، این را ما در مجلس پنجم هم پیگیری کردیم، ولی به نتیجه نرسیدیم. بالاخره در مجلس هشتم تصویب شد که سازمان تربیت بدنی به وزارتخانه تغییر کند. الان وزیر ورزش طبق قانون اساسی نه تنها در خصوص مسائل ورزش بلکه در تمامی مسائل مملکت  هم حق دخالت دارد و هم مسئولیت دارد، یعنی هر تصمیمی که در هیأت دولت گرفته می‌شود تمام وزرا در مورد آن مسئولیت و نقش دارند. بنابراین وزیر ورزش در همه مسائل می‌تواند نظر و رأی بدهد.

 پس اولین شرطش این است که با کابینه شخص رئیس جمهور هماهنگ باشد، یک شرایط کلی هم دارد که بالاخره در قانون اساسی مشخص است، از جمله اعتقاد به قانون اساسی، تابعیت ولایت فقیه و ... که شرایط کلی است. اما دستگاه وزارت ورزش که به خصوص امور جوانان هم به آن اضافه شده یک دستگاه بسیار تخصصی است. اولین شرط این است شخصی که می‌خواهد وزیر ورزش شود باید با ورزش آ‌شنا باشد، اینکه می‌گویم باید با ورزش آشنا باشد، الزاماً به این معنی نیست که حتماً باید قهرمان ملی باشد، ممکن است یک نفر در یک رشته ورزشب قهرمان ملی باشد ولی از ورزش‌های دیگر اطلاعاتی نداشته باشد، من برای نمونه عرض بکنم که چند سال پیش اعلام شد که یک قهرمان ملی کاراته در دریاچه آزادی غرق شد. یک قهرمان ملی بود و مدال جهانی کاراته را هم داشت، ولی در شنا مهارت نداشت و نتوانسته بود در یک دریاچه کم عمق خودش را نجات دهد، پس باید یک نفر وزیر ورزش شود که با کلیت ورزش آشنا باشد.

عرض کردم الزاماً به این معنی نیست که حتماً قهرمان رشته ورزشی باشد، ممکن است اصلاً قهرمان ملی نباشد اما در کل با امور ورزش آشنا باشد و بعد هم با مسئله جوانان که مشکلاتی است. به هر حال کشور ما کشور جوانی است و رسیدگی به امور جوانان بسیار مهم است و جدا از ورزش، مسائل جوانان بخش‌های مختلفی دارد، که حالا با وزارت ورزش ادغام شده و اینکه این موضوع خوب است یا بد؛ من نمی‌دانم. مسئله آنها با هم خیلی فرق دارد، بنابراین یکی از شرایط مهم این است که علاوه بر مدیریت، با ورزش مملکت و ورزش جهانی هم کاملاً آشنا باشد. این هم نکته دوم.

نکته سوم هم اینکه انگیزه کار داشته باشد، ما زمانی در مدیریت ورزش مان مدیر کلی داشتیم که حتی می ترسید برود سالن ورزشی و مسابقات را تماشا کند، در اتاقش یک دریچه درست کرده بود و از دریچه اتاقش ایستاده مسابقات را می‌دید. باید انگیزه داشته باشد، بعد بتواند با جوانان جوش بخورد.

فارس: این انگیزه دوپهلو است.آیا وزیر ورزش باید هم جوان و هم با انگیزه باشد، پس بحث تجربه چه می شود؟

غفوری‌فرد: من نه با جوانگرایی مخالفم، نه با استفاده از افراد باتجربه. معمولاً در کارهای معمولی هم ترکیبی از این دو را مدنظر می‌گیرند، یعنی یک کشور را نمی‌شود فقط با جوانان اداره کرد و نه می‌شود فقط با تجربه بزرگان.

بالاخره تجربه بزرگان همراه با شور، نشاط، توان، عزم، اراده و انگیزه‌های جوانان کارساز است. بنابراین بایستی که دولت جدید ترکیبی از این دو باشد؛ هم جوانان بتوانند نماینده خودشان را داشته باشند، هم بالاخره افرادی که صاحب تجربه هستند.

علاوه بر یک وزیر به عنوان یکی از اعضای کابینه باید به مسائل سیاسی، مسائل داخلی و خارجی آشنا باشد و در تصمیم گیری ها همه موارد را لحاظ قرار دهد.

فارس: آقای واعظ آشتیانی نظر شما در مورد شاخص ها برای وزیر ورزش آینده وزارت ورزش و جوانان چیست؟

واعظ آشتیانی: نکته‌ای را که بنده می‌خواهم خدمتتان عرض کنم، مدیر، مدبر و تعهد شاخص اصلی است. وقتی ما می‌گوییم مدیر و مدبر، چه بسا خیلی‌ها این شعار را می‌دهند و در حین حال خودشان را هم در همین چارچوب مدیر و مدبر می‌دانند! یعنی شما کمتر کسی را پیدا می‌کنید که بگوید من مدیر یا احیا مدبر نیستم، لذا مدیر و مدبر بودن یک فاکتور اصلی است برای تمامی مسئولینی که در تمامی رده‌های کشور از جمله مسئولیت وزارت ورزش را می‌خواهند بگیرند.

فاکتور بعدی تعهد است؛ من فکر می‌کنم که در قالب مدیر و مدبر بودن تعهد یک نفش اساسی را ایفا می‌کند، یعنی این تعهد که مدیر را به سمت سویی حرکت می‌دهد، با توجه به داشته‌های مدیر بودن و مدبر بودنش که برود به سمت سازندگی، برود به سمت اینکه نامطلوب را به مطلوب تبدیل بکند و خود بحث تعهد می‌تواند در کنار مدیر و مدبر بودن بسیار اثربخش باشد اما توانایی و شجاعت هم می‌تواند بسیار مهم باشد.

امروزه ما شاهد هستیم نه تنها در عرصه ورزش، بلکه در عرصه‌های دیگر هم بده و بستان‌های پشت پرده و لابی‌ها صورت می‌گیرد، دو ماندگاری برخی مدیران، چه در سطوح بالا، چه در سطوح پایین، در لابی و در بده و بستان‌ کردن است و این لابی‌ها یا گروهی یا فردی است و همین‌ها ضربه می‌زد و اجازه نمی‌دهد یک تشکیلات در مسیر صحیح خودش حرکت بکند، پس شجاعت برای یک مدیر در کنار تعهد فاکتور بسیار اثربخش خواهد بود و این شجاعت به معنی این نیست که ما پرده دری کنیم یا از خط قرمز‌های مدیریتی را عبور کنیم؛ نخیر. شجاعت در حقیقت سلامت کار کردن است، ما می‌توانیم شجاعت را در سلامت تعریف بهتری برایش داشته باشیم، از این رو وزیر ورزش آینده ضمن داشتن چنین فاکتورهایی می‌تواند مشاوران آگاه و شجاع را برای خود انتخاب کند که بسیار هم حائز اهمیت است.

وقتی یک وزیری خودش از شجاعت لازم برخوردار باشد قطعاً باید کسانی در کنار خودش به عنوان مشاور انتخاب می کند که در مشورت در کارها هم آگاهی خوبی نسبت به آن تشکیلات داشته باشد و هم اینکه سعی بکند مشاوره‌هایی بدهند که خودشان یا اطرافیانشان از آن مشورت سود ببرند و در این زمینه امام علی (ع) فرمایشات وسیعی دارند.

هیچ دلیلی ندارد وزیر ورزش ورزشی باشد، وقتی می‌گوییم مدیر، مدبر، متعهد و در حین حال شجاعت و انتخاب مشاورین صادق و شجاع تمام این مشکلات را حل می‌کند. ضمن اینکه در اصول مدیریتی علما که امروز در دنیا از آن استفاده می‌کنند و ما با وجود آنکه که مدیریت‌هایمان سلیقه‌ای است ولی در عین حال هرازگاهی برخی از مدیران از این مدیریت علما بهره می‌برند. آن چیزی که وجود دارد این مدیران پایه هستند که باید از تخصص بیشتری برخوردار باشند و قدرت برنامه‌ریزی‌شان طبق یک جدولی که وجود دارد کمتر است، یعنی وظیفه برنامه‌ریزی در مدیران پایه کمتر است، ولی سطح تخصص‌شان بالا است. مدیران عالی و مدیران ارشد سطح تخصص‌شان پایین است، اما فضا و برنامه‌ریزی‌شان بالا است. یعنی کارهای تخصصی‌شان را همه مدیران پایه انجام می‌دهند و باید انجام بدهند و این مدیران ارشد هستند که یافته‌ها و برنامه‌هایی که از پایین براساس آن سیاست کلانی که وجود دارد بر آن وزارتخانه حالا وزارت ورزش یا هر وزارتخانه‌ای دیگر، قدرت برنامه‌ریزی در سطح بالا با کمک مشاورین و کارشناس هست که این مدیر را تبدیل به یک مدیر مدبر و توانا می‌کند.

در هیچ جای دنیا شما نمی‌بینید که وزیر یک رشته‌ای متخصص آن را داشته باشد، البته می‌گویم هیچ جای دنیا دیده نمی‌شود به طور قطع نه، ولی اصول امروز در دنیا کار مدیریتی را مدیران انجام می‌دهند. این بحث‌هایی که رایج است در برخی افراد که مطرح می‌کنند ورزش را دست ورزشی‌ها بسپارید این بزرگ‌ترین خطا است و این حرفی که به اعتقاد من در پس‌ آن یک منافع بزرگ برای گروهی خوابیده و در نظر گرفته شده است، چرا که اگر اعتقاد داریم ورزش امروز علم است، ورزش امروز اقتصاد است، فرهنگ است، اجتماع است، نشاط و شادابی است، سلامتی جامعه است و حتی از فرصت ورزش به عنوان یک ابزار استفاده سیاسی می‌شود. دیگر معنی ندارد ما بگوییم ورزش را به دست ورزشی‌ها بسپاریم، مگر الان ورزش دست ورزشی‌ها نیست؟!

من می‌خواهم سؤال کنم مگر الان ورزش دست ورزشی‌ها نیست؟! مگر مربی یک باشگاه یا مربی یک تیم ملی را مثلاً فرض بفرمایید کارگر سوپر مارکت را می‌گذارند؟ یا پسرخاله فلان مدیر را می‌گذارند؟ این حرف‌ها، حرف‌های انحرافی است. اینها یک حرف‌هایی است که عده‌ای احساس می‌کنند اگر افراد مدیر و مدبر به فضای ورزش اضافه بشوند به راحتی تشخیص می‌دهند که اتفاقات و پیرامون‌هایی که در ورزش ایجاد شده تحت عنوان مافیا! اینها شناسایی می‌شود، این افراد برای اینکه جایشان در ورزش تنگ نشود و منافعشان مخدوش نشود یا به تعبیری منافعشان به خطر نیفتد می‌آیند حرف‌های اینگونه‌ای که مربوط به 4 دهه قبل گذشته است مطرح می‌کنند.

بله، 4 دهه قبل در این مملکت مردم ورزش را برای ورزش انجام می‌دادند، ولی امروزی که تو دنیا از بابت ورزش 400 میلیارد یورو گردش پول دارد که یک بخش اعظم اقتصاد دنیا به این قضیه اختصاص پیدا کرده و از کنار ورزش اشتغال فراوان ایجاد شده، از کنار ورزش کمپانی‌های بزرگی فعال شده‌اند، کارخانجات بزرگی ایجاد شده، دیگر نمی‌توان گفت ورزش را به دست ورزشی‌ها سپرد. البته من همیشه تأکید کرده‌ام از ورود بی‌لیاقت‌ها به ورزش جلوگیری کنید، از ورود آدم‌های سیاسی کار و سیاسی‌باز باید جلوگیری کنید، نه تنها ورزش، در هر عرصه‌ای، تنها این ورزش نیست که ما این حرف را بزنیم. در هر عرصه‌ای که شما بخواهید ورود کنید، مثل اینکه یک فردی آگاهی به مسائل تولید و صنعت ندارد به این عرصه ورود پیدا کند، بعد باند درست کند، باند غیرتخصصی و آن صنعت و آن تولید موردنظر را تخریب کند، طبیعتاً این مضر است.

ما اتفاقاً باید بگویم که ورزش امروز چه در دنیا و چه در ایران که داریم دنبال می‌کنیم ماحصل یک کار فرهنگی است، یک کار اقتصادی است، یک کار اجتماعی است، یک کار سیاسی است. شما می‌بینید والیبال ما می‌آید یک موفقیتی‌هایی را به دست می‌آورد شور و شعفی را در جامعه ایجاد می‌کند، این شور شعف تبعات سیاسی و بین‌المللی هم دارد. این شور و شعف فقط برای داخل کشور نیست بلکه این موفقیت می‌تواند رئیس فدراسیون ما را در انتخابات جهانی به موفقیت‌هایی برساند. پس ببینید خیلی مهم است که یک وزیر ورزش که می‌خواهد انتخاب شود حتماً نباید ورزشی باشد حالا یک فردی است ورزشی است، تحصیل کرده است، آگاهی بسیار خوبی دارد، توانمندی دارد، سوابقش نشان داده در کارش موفق بوده است، این هم در یک کف ترازو قرار می‌گیرد. من مخالف این نیستم که احیاناً بگویم ورزشی‌ها نباید باشند، بله، ولی این دیوارکشی کردند و این حرف‌ها را مطرح کردند که ورزش را به دست ورزشی بدهید، من حتی در چند مصاحبه‌ام گفتم برخی از سیاسیون ما هم تحت تأثیر قرار گرفته بودند و مصاحبه‌هایشان می‌گفتند بله ورزش را بدهیم به دست ورزشی‌ها. ولی امروز خوشحالم می‌بینم برخی سیاسی‌ها موضع‌شان تغییر کرده است. متوجه شدند که ورزش را باید به دست مدیر، مدبر و متعهد باشد.
 


 

فارس: آقای غفوری‌فرد چرا این روزها شاخص ها برای انتخاب وزیر ورزش به یک دغدغه مهم تبدیل شده و همه نگران انتخابی مدیری بعدی ورزش هستند؟

غفوری‌فرد: بحث شاخص ها همیشه بوده و هست، هر موقع انتخابی هست این بحث‌ها هم پیش ‌می‌آید.

راجع به انتخاب وزرا هم طبیعی است که چنین ملاک هایی به وجود آید، راجع‌ به نمایندگان مجلس و نمایندگان شورای شهر هم است. من یادم هست وقتی آقای محمد خاتمی رئیس جمهور شدند ایشان گفتند من یک تیم داشتم 35 شاخص تعریف کردند و 400-300 نفر را بر اساس این 35 شاخص می‌سنجیم، اما سنسور به این بزرگی را هیچ کامپیوتری جواب نمی‌دهد، ضمن اینکه شاخص‌ها هم تا حد خیلی زیادی مشخص هستند. همان‌طور که آقای واعظ آشتیانی گفتند، بالاخره آن فردی که می‌خواهد بیاید وزیر ورزش شود باید مدیر، مدبر باشد. سابقه مدیریت داشته باشد، می‌خواهم بگویم شاخص‌ها مشخص است مشکل اینجا نیست، مشکل معمولاً اینجاست که وقتی می‌خواهند این شاخص‌ها را منطبق کنند با مصادیق آن وقت از درونش خیلی حرف در می‌آید.

 مثلا برای تطبیق شاخص این سوال ها پیدا می شود که این شاخص‌ها که گفتید آیا این مدیر دارا است یا نه؟

این آقا که گفتید باید در مدیریت قبلی خود موفق باشد آیا در مدیریت قبلی خود موفق بوده یا نه؟ الان خودتان آیا می‌توانید به این نتیجه برسید که این همه مدیر که در ورزش بوده‌اند کدامشان موفق بوده‌اند کدامشان موفق نبودند؟ اصلاً می‌شود چنین جمع‌بندی کرد؟

به طور نمونه الان دوره ریاست جمهوری آقای احمدی‌نژاد تمام شده الان توافق است که ایشان موفق بوده یا نبوده؟

اصلاً اتفاق نظری وجود ندارد، بعضی‌ها معتقدند ایشان (احمدی‌نژاد) بسیار بسیار موفق بوده، خودش معتقد است به اندازه 60 سال یا 120 سال گذشته کار کرده و گزارشاتی هم در این ارتباط می‌دهند، بعضی‌ها هم برعکس.

شما می‌توانید بگویید دوره ریاست جمهوری خاتمی او موفق بوده یا نه؟ اتفاق‌نظر است دوره آقای هاشمی او موفق بوده یا نبوده؟

فارس: اتفاق نظری وجود ندارد،‌ ولی یک بحثی در ورزش است؛ همان طور که آقای واعظ آشتیانی اشاره داشتند آنقدر این بحث لابی‌گری زیاد است یا سیاسی‌بازی بوده که این روزها امید کمی در مدیریت صحیح ورزش دیده می شود.

غفوری‌فرد: بنده در وهله نخست یک موضوع را بیان کنم تا بحث عامل شود، الان در دانشگاه‌ها مثلاً وزیر علوم است، آیا وزیر علوم موفق بوده یا نبوده؟

حتی در خود دانشگاه امیرکبیر بپرسید آیا این رئیس دانشگاه موفق بوده یا نبوده کسی به جمع بندی واحدی نمیرسد.

به همین دلیل اگر بخواهیم شجاعت و شاخص‌ها را با مصادیق تطبیق کنیم کار بسیار مشکلی است. بحث دیگر اینکه در ورزش منافع بسیار بسیار بالایی وجود دارد. پول‌های کلانی ردوبدل می‌شود. در هیچ دستگاه دیگری اینطور نیست.

یادم هست زمانی یک مربی تیم ملی به من گفت اگر اسم فلان آقا را فقط یک بار جزو دعوت شده‌ها قرار دهم فقط 200 میلیون تومان قیمتش بالا می‌رود. فقط یک بار نامش را جزو 30 نفر قرار بدهم؛ این برای چند سال پیش است و هیچ کار هم نکنم و او را بازی هم ندهم 200 میلیون قیمتش بالا می‌رود. هیچ دستگاهی دیگر تا این اندازه امکانات، چه پول، چه موقعیت، چه پست جهانی ندارد. تا به این راحتی و به این بی‌حساب و کتابی پول درونش هزینه شود.

شما الان دلالی فوتبال را می‌بینید چه آشوبی شده است یا بحث مربیان منشوری که مطرح شده، اینها در هیچ کجای دیگر نیست. من به یکی از فدراسیون‌های ورزشی رفتم یک لیست شاید 100 نفره دادند که اینها خبرنگاران روزنامه‌ها هستند که از فدراسیون حقوق می‌گیرند، به اسم کار فرهنگی. حالا رئیس فدراسیون بیاید اسم 5 نفر را خط بزند، شمر بن‌ذوالجوشن خواهد بود ولی به 10 تا روزنامه دیگر پول بدهد همه چیز در شرایط ایده‌آل خواهد بود. زمانی که خود من رئیس سازمان تربیت بدنی بودم یک آقایی بود اسمش را نمی‌برم بعدها برای همین کارهایش به زندان افتاد یک مقاله می‌نوشت مثلاً در تعریف آقای واعظ آشتیانی، که چقدر به‌به و چه‌چه در آن بود بعد از آن با مراجعه به آقای واعظ آشتیانی از او حق‌الحساب می‌خواست.

دکتر واعظ آشتیانی حق‌الحساب را می‌داد این کار ادامه داشت اما نمی‌داد هفته بعد ایشان بدترین مدیر می‌شد.

در هیچ دستگاهی اینطوری نیست. دستگاه ورزش اولا که خواننده اخبارش و علاقمندانش از سایر حوزه‌ها بیشتر است. یک موقع و حتی من رئیس سازمان تربیت بدنی بودم خدمت مقام معظم رهبری بودیم به ایشان گفتم من رشته‌ام هسته‌ای با این همه تخصص یا مقاله می‌نویسم حداکثر 500 نفر در ایران را می خوانند ولی یک آقای دیپلمه است یک مطلب در مورد علی دایی یا علی پروین می‌نویسد چند میلیون نفر آن را می‌خوانند، به طوری که عقاید جامعه را می‌تواند با همین یک مقاله شکل بدهد.

این در مورد تأثیر‌گذاری،‌ تأثیرگذاری سیاسی و تأثیرگذاری اقتصادی هم دارد. عرض کردم پول‌هایی که در فوتبال هزینه می‌شود همین دلالی فوتبال، ما به یک نفر در اروپا گفتیم چه کار می‌کنی؟ گفت من بازیکن ترانسفر می‌کنم، گفتم ترانسفر یعنی چی؟ گفت بازیکن از تیمی به تیم دیگر جابه‌جا می‌کنم اگر یک بازیکن جابه‌جا کنم 200 میلیون تومان سود می‌کنم، بنابراین مافیای که واعظ آشتیانی گفتند هست. این مسئله در ورزش بالاترین جایگاه را دارد و در هیچ جا هم اینطور نیست. به همین علت هم می‌ترسند اگر وزیر ورزش یک فرد شجاع، آدم تصمیم‌گیر باشد. از تهدید نترسد، باج ندهد نان یک عده‌ای بریده شود این واقعیت است، بنابراین ترجیح می‌دهد حالا در راستای منافع خودش کار کنند. در غیر این‌صورت همان طور که آقای واعظ آشتیانی گفت مگر الان ورزش‌ها دست ورزشی‌ها نیست؟ الان تیم ملی والیبال سرمربی‌ اش یک مربی مشهور والیبال جهان بر عهده دارد. در کادر مربی‌گری نمی‌شود فرد غیرمتخصص به کار برد اما در رأس دستگاه ورزش همانطور که عرض کردم الزاماً اگر یک قهرمان ملی، رشته تربیت بدنی تحصیل‌کرده باشد و مدیریت هم بلد باشد چه بهتر از او در مدیریت ورزش استفاده شود اما نه اینکه به فرمی داشتن فوق‌لیسانس تربیت بدنی یا قهرمان ملی بودن او دستگاه ورزش را با این تشکیلات که امور جوانان هم جزوش است این کار بسیار بسیار سختی است. برای همین است که واقعاً در این جاها الان منافع غیرمشروع یک عده زیادی در خطر است و آنها می‌خواهند خود تصمیم گیرنده امور باشند.
 
فارس: این روزها بسیاری از اهالی ورزش به همین خاطر نگران هستند. چه کار کنیم وزیر ورزش بعدی با لابی‌ و سیاست بازی انتخاب نشود؟
 
غفوری‌فرد: اگر یک نفر باشد که بتواند این منابع را تأمین بکند خوب خواهد بود؛ اگر نباشد اتفاقات دیگری رخ می‌دهد. من نمی‌خواهم همه رسانه‌ها را مورد خطاب قرار دهم بسیاری از رسانه‌ها پاک هستند اما چند نفر در دستگاه هستند با اقدامات غیرمعقول خود دستگاه را خراب می‌کنند. من به هیچ کدام از رسانه‌ها از جمله نوشتاری، گفتاری و ... نمی‌خواهم تهمت بزنم، در ورزش آدم‌های سالم بسیار زیاد هستند منتها عرض کردم بالاخره یک عده داروغه صفت‌هایی هستند که در ورزش وجود دارند، هر جا هم پول بیشتر است آنجا بیشترند. الان فوتبال بودند، چند روز دیگر به والیبال هم می‌آیند چرا که این رشته هم رونق می‌گیرد و امکانات زیاد دارد. بسکتبال همین‌طور خواهد بود. در کل هر جا ببینند امکانات بیشتر است افراد سودجو هم اضافه می‌شوند، اما این منافع نامشروع خودشان هستند و بسیاری از ناهنجاری‌ از اینها است. البته یک عده هم هستند صادقانه دارند کار می‌کنند و یک عده هم نظرشان صادقانه است و نظرشان شاید این باشد کسی که می‌خواهد در پست مدیریت ورزشی کار کند.

بالاخره انتخاب وزیر ورزش یک بحث علمی خواهد بود و هستند افرادی که با حرف های صادقانه به انتخاب وزیر ورزش می توانند کمک کنند.

فارس: آقای آشتیانی برای مقابله با اینکه وزیر بعدی با لابی یا همان سیاست بازی یا خیلی دیگر از مسائل انتخاب نشود، راهکاری دارید؟

واعظ آشتیانی: یک واقعیت وجود دارد که نمی تواند در چنین انتخاباتی بحث لابی‌گری را نادیده گرفت.منتها لابی از بُعد مثبت می‌شود نگاه کرد و هم از بُعد منفی. بُعد مثبتش اینکه فردی است امکان دارد شناخته شده نباشد، امکان دارد توانمندی‌های خوبی داشته باشد یا اصلاً آدم شناخته شده‌ای است، ولی عده‌ای می‌آیند حمایت می‌کنند به جهت اینکه می‌گویند این آدم در گذشته‌اش اثرگذار بوده، گذشته مثبتی داشته، این پیشنهاد می‌شود، خوب است ولی یک وقتی است می‌آیند با لابی‌گری آدمی که نه عقبه اثرگذاری داشته و بیشتر مشهور بوده به اینکه لابی کند و خودش را حفظ کند و امروزه آدم‌ها برای اینکه صندلی‌های خودشان را حفظ کنند کاری لابی‌گری را به خوبی انجام می‌دهند و نمی‌توانند صندلی‌شان را حفظ کنند و این یک آفت است، این یک اشکال اساسی که دولت جدید باید برود به سمت اینکه در عرصه‌های مختلف با این موضوع مقابله کند. وقتی که آقای حسن روحانی می‌گوید من بر اساس شایسته سالاری انتخاب می‌کنم این شایسته سالاری را ایشان اجرا بکند، وقتی ایشان اجرا بکند مسئولانی که انتخاب می‌کند آنها هم موظف می‌شوند افراد زیرمجموعه‌شان را با شایسته سالاری انتخاب بکنند، پس ما نتیجه‌گیری می‌کنیم لابی‌ از نگاه مثبت بسیار می‌تواند خوب باشد، برای معرفی یک فرد توانمند و توانا در این ارتباط.



 

فارس: در همه‌ انتخاب‌های دنیا هم بحث لابی در مسیر مثبتش انجام می‌شود،‌اما در ورزش کشور اکثرلابی ها از بعد منفی بوده‌اند.

واعظ آشتیانی: ما به دنیا کاری نداریم، حالا امروز ما می‌گوییم لابی، می‌توانیم از کلمه دیگری استفاده کنیم، معرفی یک فرد مثبت و توانا که می‌تواند کمک بکند. گذشته و عقبه فردی که انتخاب می‌شود بسیار باید حائز اهمیت باشد و عقبه‌ای که متصل به امروز است این خیلی مهمه؛ اتصال به امروز باشد نه اینکه فرض بگیرد یک کسی 40 سال پیش، 30 سال پیش، یک سابقه‌ای را داشته، بگوییم امروز هم می‌تواند مدیریت قوی گذشته را داشته باشد.

یک نکته‌ای که نباید فراموش کرد حالا هم کلمه انگلیسی و فارسی آن را می‌گویم توجه به سیلورهید(silver head)یعنی مو نقره‌ها یا مو سفیدهای خودمان است. این خیلی مهم است، حضرت علی (ع) به تجربه بسیار تأکید می‌کنند، یعنی شما علم را با تجربه را باید حائز کنید، منتها تجربه داریم تا تجربه، هر تجربه‌ای تجربه نیست. تجربه‌ای که با روز حرکت کرده آمده و امروز این تجربه  مو نقره‌ای ها یا مو سفیدها حاصل یک تلاش چندین ساله است که باید به خوبی از تجربه‌اش استفاده شود.

اگر وزرای ما در تخصص‌های مختلف از جمله ورزش استفاده درست از این دسته افراد داشته باشند در کنار علمی که وجود دارد ما می‌توانیم به نتایج خوبی برسیم، اما من می‌خواهم یک نکته‌ای را عرض کنم؛ شاید از بحث یک مقدار خارج شویم، ما اصلاً در ورزش دنبال یک هدف گمشده‌ایم، ما اصلاً نمی‌دانیم از این ورزش چه می‌خواهیم؟
 
فارس: چی می‌خواهیم؟
 
واعظ آشتیانی: نه قبل از انقلاب می دانستیم از ورزش چه می‌خواهیم و نه بعد از انقلاب.

آقا ما اصلاً از ورزش‌ چی می‌خواهیم؟ ما دچار یک هدف گمشده‌ای شده‌ایم، من یک دفعه وضعیت ورزش‌مان را تشبیه کردیم به یک بیماری تحت عنوان بیماری "اوتیسم".

بیماری اوتیسم زمانی حادث می‌شود که یک بچه‌ای وقتی به دنیا می‌آید اگر فرایند رشدش را تا زبان باز کند و راه برود به خوبی طی نکند آن بچه مبتلا به بیماری اوتیسم می‌شود یعنی یک جا نقص دارد، اگر نشستن نیاموخت یا احیاناً ایستادن را نیاموخت، این بچه دچار یک بیماری می‌شود.

ورزش ما مبتلا به یک بیماری تحت عنوان «اوتیسم» شده، چرا؟ برای اینکه ما ندانستیم که باید پایه و اساس ورزش کشور ورزش همگانی است، ما بدون ورزش همگانی آمدیم ورزش قهرمانی! از قهرمانی هم ناشیانه و خام پریدیم به حرفه‌گری، دچار این بیماری «اوتیسم» شدیم و نمی‌دانیم از ورزش چه می‌خواهیم؟

دولت جدید باید تعریف کند از ورزش برای کشور چی می‌خواهد؟ این تعریف خیلی مهم است. عده‌ای مدعی شدند ما طرح جامع داشتیم، هزینه آنچنانی هم کردیم، ولی گذاشتند خاک خورد، همان آنهایی که گذاشتند خاک خورد اشتباه کردند، هم کسانی که این برنامه را نوشتند و فکر می‌کنند وحی منزل بوده آنها هم باید بدانند این طرح ایرادهایی دارد. من به عنوان کسی که طرح جامع را خوانده عرض می‌کنم این طرح نواقصی دارد. این نواقص را ای کاش نمی‌گذاشتند خاک بخورد، می‌گذاشتند افراد خبره بیایند رفع نواقص بکنند تکلیف ورزش کشور را روشن بکنند. بنده نه به عنوان یک متخصص ورزش، بنده به عنوان یک آدمی که کار مدیریتی کرده، مسائل مدیریتی را تحلیل می‌کند، احیاناً مسائل اقتصادی مربوطه را تحلیل می‌کند می‌خواهم عرض بکنم ما باید تکلیف‌مان روشن شود از ورزش چه می‌خواهیم؟ ما دنبال یک هدف گمشده‌ایم، هدف گمشده را باید تکلیفش را روشن کنیم. امروز اگر دنیا به توسعه‌ای رسیده از توسعه ورزش همگانی‌اش رسیده، متأسفانه در کشورهای توسعه یافته همیشه سعی می‌کنند به دنبال علت بروند، در کشورهای در حال توسعه و جهان سوم به دنبال مقصر می‌روند، تفاوت ما این است ما در کشور همه‌اش می‌گردیم مقصر کیه؟ و این تبدیل به یک فرهنگ شده، شما وقتی می‌بینید یک کسی مسئولیت در یک سازمانی می‌گیرد ادعا می‌کند من یک مخروبه‌ای را تحویل گرفتم، یکی دیگر می‌گوید من اینجا را با هزار بدبختی اداره کردم و این قبیل مسائل و ایشان هم می‌رفت نفر بعدی هم می‌آیید همین رویه دارد و انگار یک سناریو تکراری است، همیشه به دنبال مقصر هستیم و همین به دنبال مقصر بودنمان که ما را همچنان ایستا نگه داشته البته ای کاش حالت ایستا داشتیم، ما از حالت ایستایی داریم عقب‌گرد می‌کنیم و این مشکلی است که ما داریم و فکر می‌کنم برای اینکه بتوانیم تکلیف ورزش را روشن بکنیم ابتدا انتخاب وزیر ورزش کسی باشد که سعی بکند که به دنبال مقصر نگردد. بیاید به دنبال علت‌ها بگردد، مشکل ما کجاست و ورزش از کجا شروع بشود؟ من اعتقادم بر اینکه ورزش باید نوسازی بشود، چه از بُعد فنی و علمی، چه از بُعد فرهنگی و اجتماعی.  

فارس: این بستر برای نوسازی ورزش مهیا است؟

واعظ آشتیانی: مهم این نیست که بستر فراهم است یا نه؛ مهم این است که ما شروع بکنیم نه اینکه بگویم بستر فراهم است یا نه. آنچه را که به عنوان اندوخته داریم استفاده کنیم و آنچه را که نداریم همون بحثی که به دنبال علت برویم. آنچه را که نداریم بیاییم با برنامه‌ریزی با توجه به توانایی‌هایی که کشور دارد، نسل جوان کشور دارد، دست یابیم.الان من بحث جوان کردم شما اطمینان داشته باشید تا 15 سال آینده ما این نسل دیگر برایمان تکرار نمی‌شود. این نسل را باید قدر بدانیم، ما وقتی می‌گوییم تولید تنها تولید کالا که نیست، تولید دانش، یک منابع درآمدی که سرشار از درآمد است، تولید و تربیت نیروی انسانی که ورزشکار است و نیروهای متخصص است، ما از اینها غافل هستیم یک اشاره‌ای من در بحث قبلی کردم گفتم وقتی ورزشی که در سال 400 میلیارد گردش مالی دارد در این فوتبال الان در دنیا بین 30 تا 35 میلیارد یورو گردش اقتصادی دارد.

یکی از علت‌هایی که ما باید دنبال آن بگردیم این است که چرا ما در این صحنه بازار اقتصادی سهمی نداریم؟ و یک بحث دیگر دولت که باید به عنوان یک دغدغه از آن یاد بکند بحث خصوصی‌سازی کردن در ورزش است که در دولت آقای روحانی بحث خصوصی‌سازی محقق نمی‌شود و نباید به دنبالش بروند، بحث خصوصی‌سازی در ورزش یک بحث انحرافی است دلیل دارم، شما ورزش را زمانی می‌توانید خصوصی‌سازی بکنید که ورزش همگانی است محقق شده باشد.

مشتری ورزش کیست؟ مشتری ورزش مردم هستند، شما وقتی ورزش همگانی را محقق بکنید، این تجربه دنیا است که 70-60 سال پیش شروع کرده و امروز دارد بهره‌اش را می‌برد. ورزش همگانی از دیرباز تا به امروز به اعتقاد بنده ذاتش اقتصادی است، به این معنی اقتصادی است. وقتی افرادی بودند در گذشته که ورزشکار بودند و یا کارهای بدنی انجام می‌دادند از سلامتی جسمی بهتری برخوردار بودند، وقتی از سلامتی جسمی برخوردار بودند طبیعتاً هم در سبد اقتصادی فرد به لحاظ هزینه درمان کم بود و هم دولت برای آن هزینه نمی‌کرد و صرف اقتصادی برای دولت داشت، حالا شما بیایید این را تسرعی بدهید در جامعه.
 
پس ذات ورزش اقتصادی است. اگر ورزش همگانی را بروند به سمت اینکه برنامه‌ریزی داشته باشند محقق بکنند به مرور سبد اقتصادی مردم آن بخشی که مربوط به دارو و درمان است آرام آرام کاهش پیدا می‌کند دولت هزینه‌ای که بابت درمان و دارو می‌کند هزینه‌اش کاهش پیدا می‌کند، بعد این پولی کاهش پیدا می‌کند دولت می‌رود در جهت بهداشت جامعه هزینه می‌کند، وقتی در جهت بهداشت جامعه هزینه می‌کند یعنی اینکه تأمین اجتماعی را در کشور حاکم می‌کند و مردم آن موقع در سبد اقتصادیشان دیگر دارو درمان را کم دارند یا ندارند می‌آیند به جایش تفریح و ورزش را می‌گذارند و اینجا اینها می‌شوند مشتری ورزش. پس اینجا بخش خصوصی اتوماتیک‌وار می‌آید وسط. الان اینهایی که دائماً می‌گویند خصوصی، خصوصی اینها به اعتقاد من حرف‌های بیهوده است، یک بحث انحرافی و غیرمنطقی است و دولت باید بیاید تکلیف این موضوع را روشن کند ما به اشتباه فوتبال حرفه‌ای را شروع کردیم. فدراسیون‌های دیگر هم به اشتباه آمدند لیگ‌های خودشان را راه انداخته‌اند، این بزرگ‌ترین خطای استراتژیک بوده که می‌کردیم، به دلیل اینکه بتوانیم به طور مثال در فوتبال در لیگ قهرمانان آسیا حضور داشته باشیم گفتیم آقا ما حرفه‌ای هستیم، شب خوابیدیم صبح بیدار شدیم گفتیم ما حرفه‌ای شدیم، حالا واژه‌های حرفه‌ای چه مواردی است چه مسائلی دارد اینها بماند که به این بحث نمی‌گنجد، حالا ما بعد از آنجا است که ما می‌آییم به سمت قهرمانی. از ورزش همگانی که به ورزش قهرمانی می‌آییم، وقتی می‌گوییم آحاد جامعه از ورزش همگانی استفاده می‌کنند از پیر و جوان در ورزش همگانی هستند. منتها گروهی متخصص را می‌گذارند برای گروه سن خاص که از بین آنها از ورزش همگانی افراد واجد شرایط را برای ورزش قهرمانی انتخاب کنند حالا آن هم فرمول خاص خودش را دارد که ما حالا به آن نمی‌پردازیم من می‌خواهم به دولت جدید و وزیر محترم جدیدی که می‌خواهد بیاید عرض کنم که شما به دنبال علت بگردید، از روز اول به دنبال مقصر نگردید بروید و سعی بکنیم که راهکار را ایجاد بکنیم، هم خصوصی را بتوانیم محقق کنید البته خصوصی‌سازی اگر امروز دولت برود به سمت اینکه ورزش همگانی را با راهکارها و ساختار مناسب استارت بکند با توجه به تمامی پتانسیل‌ها حداقل 10 سال وقت می‌برد اینکه بگویم ما ورزش همگانی را راه انداختیم از پس فردا هم می‌خواهیم قهرمانی را راه بیندازیم پس به سمت اهداف دیگر برویم، کارشناسی نیست. علت اینکه می‌گویم ورزش ما بیماری «اوتیسم» گرفته برای همین است، یعنی ما جهش نابه‌جا داشتیم، به بلوغ نرسیدیم ولی فکر می‌کنیم به بلوغ رسیدیم و اشاره‌ بعدی که بنده کوتاه بگویم علمی کردن ورزش است، می‌گویند مدیریت علمی است که به ما می‌آموزد که چگونه هزینه‌ها را کم کنیم و راندمانمان را افزایش بدهیم، علم مدیریت مختصر و مفید این است آیا این کار را داریم می‌کنیم یا نمی‌کنیم؟
 
ادامه دارد.... انتهای پیام/خ
 
 
برچسب ها:
آخرین اخبار