امروز : دوشنبه ۱ آبان ۱۳۹۶ - 2017 October 23
۱۷:۵۳
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 29081
تاریخ انتشار: ۶ مرداد ۱۳۹۲ - ساعت ۱۴:۳۳
تعداد بازدید: 153
به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، روزنامه «واشنگتن پست» در مقاله‌ای با اشاره به بن‌بست در روند صلح افغانستان به بررسی گزینه‌های ...

به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، روزنامه «واشنگتن پست» در مقاله‌ای با اشاره به بن‌بست در روند صلح افغانستان به بررسی گزینه‌های جایگزین دیگر در این خصوص پرداخته است که بررسی طرح تجزیه افغانستان و سپردن مسئولیت اداره برخی مناطق به طالبان و مشارکت آنان در قدرت از این موارد عنوان شده است.

****متن کامل این مقاله به شرح زیر است****

شاید سال‌ها از حصول توافق بین طالبان و دولت کابل فاصله داشته باشیم و  می‌دانیم موانع بی‌شماری وجود دارد که حتی آغاز مذاکرات را دشوار می‌سازد، اما این سؤال وجود دارد  که توافق بین طالبان و دولت افغانستان چگونه می‌تواند باشد؟

اگر 2 طرف، جامعه جهانی را به عنوان واسطه این مذاکرات پذیرفته باشند، احتمالاً طالبان، با توجه به تاریخچه و سخنان آنها از سال 2001، بر داشتن تأثیر بیشتر بر جامعه افغان پافشاری خواهد کرد.

چگونه ممکن است چنین چیزی رخ دهد؟ دولت کابل احتمالا با تحمیل خواسته‌های طالبان در مورد مسائلی همچون تحصیل و زنان در سراسر افغانستان موافقت نخواهد کرد و جامعه بین‌الملل نیز سعی نخواهد کرد دل طالبان را به قیمت اعطای سهمی در بازنویسی قانون اساسی برای آنها به دست آورد.

اما گزینه دیگری وجود دارد که ممکن است مورد قبول طالبان واقع شود، گزینه‌ای که به آنها اجازه بدهد به بخشی از هدف خود در اسلامی‌تر کردن کشورشان برسند: اجازه دادن به حکومت‌های محلی برای وضع و اجرای قوانین خود به صورت مستقل.

تمرکز زدایی دست طالبان را برای ادامه اقدامات خشونت آمیز باز می‌گذارد

افغانستان، کشوری با نهادهای دولتی ضعیف، یکی از متمرکز‌ترین سیستم‌های حکومتی در جهان را دارا است: در سطح منطقه‌ای یا ولایتی هیچ حکومتی وجود ندارد که اجازه داشته باشد قانون مطلوب خود را وضع کند.

این یکی از نارضایتی‌های دیرینه بسیاری از افغان‌ها است؛ تمرکز زدایی قدرت، به طالبان و همه افغان‌ها اجازه خواهد داد در مناطقی که صاحب نفوذ هستند تا حدود زیادی به آنچه می‌خواهند برسند و در مناطقی که نفوذ و طرفدار کمتری دارند محدودتر عمل کنند.

بسیاری از افغان‌ها و تحلیلگران خارجی بیم دارند که تمرکز زدایی قدرت از دولت مرکزی و واگذار کردن مسئولیت اداره بخش‌هایی از افغانستان به طالبان، دست آنها را برای حمله به کابل، پناه دادن به القاعده و رفتارهای خشونت‌آمیز با زنان باز بگذارد.

در نتیجه، بعید است که تمرکز زدایی به معنای دادن اختیار تام به طالبان باشد اما به آن اجازه خواهد داد هنجارهای فرهنگی را که همین حالا نیز در مناطق تحت نفوذ طالبان رواج دارد، لازم الاجرا سازد.

تا حدودی می‌توان گفت که تمرکز زدایی به نفع کابل هم خواهد بود، زیرا انتظار می‌رود طالبان، حتی بدون تمرکز زدایی قدرت، بخش‌های زیادی از شرق و جنوب افغانستان را پس از سال 2014 کنترل کند، در این شرایط واگذاری برخی بخش‌ها به طالبان درد آن را کمتر می‌کند و بیشتر در جهت به رسمیت شناختن واقعیت است.

به عنوان مثال این گزینه می‌تواند به دادگاه‌های محلی اجرای احکام شرعی که دولت با آنها مخالف است اجازه دهد در مورد اختلافات مربوط به قوانین مدنی حکم دهند.

قوانین تحصیلی می‌توانند ولایت به ولایت نوشته شده و به اجرا گذاشته شوند و والیان منطقه‌ای و ولایتی به صورت محلی انتخاب خواهند شد.

به طور حتم چنین تغییراتی با موانع لجستیکی و مخالفت‌های سیاسی وسیعی مواجه خواهد شد، برای مثال آیا این قدرت‌های تازه واگذار شده به رأی تک تک مردم وابسته خواهند شد یا به شوراهای رهبری سنتی و محلی این اختیار داده خواهد شد که رهبری ولایت‌ها و مناطق را منصوب کنند؟

گزینه‌های جایگزین

در غیر این صورت، یعنی اگر مذاکرات در مسیری غیر از این پیش رود، طرف‌های مذاکره کننده ممکن است به تشکیل دولتی مشترک رضایت دهند و یا به طالبان و دیگر ائتلاف‌ها حق وتوی تصمیماتی که در کابل گرفته می‌شود داده شود.

گزینه دیگر می‌تواند تخصیص تعدادی کرسی پارلمان یا وزارتخانه به طالبان باشد  که گفته می‌شود در این راستا «حامد کرزی» رئیس جمهور افغانستان وزارت دادگستری و مقام «قاضی القضات» (رئیس دادگاه عالی) را به طالبان پیشنهاد کرده است.

اگر طالبان به پذیرفتن وزارتخانه راضی شود، بعید است از وزارت دفاع و وزارت کشور بگذرد، هرچند که چنین چشم‌اندازی برای غیرپشتون‌ها بسیار هراس‌انگیز خواهد بود.

منافع پاکستان در مذاکرات صلح باید مدنظر قرار گیرد

بدون شک، در هر توافقی باید منافع پاکستان نیز در نظر گرفته شود چرا که اگر طالبان هم در مورد ادامه درگیری‌های خشونت‌بار مردد شود، پاکستان از تأمین مالی این درگیری‌ها تردیدی به خود راه نخواهد داد. اکنون همه می‌دانند که پاکستان افغانستانی ناآرام را در کنار خود ترجیح می‌دهد (حتی اگر به قیمت ناآرام شدن خود پاکستان باشد) تا مانع استفاده هند از افغانستان برای محاصره و تهدید پاکستان شود.

بنابراین حتی اگر طالبان بخواهد از پاکستان جدا شود، کارگزاران آنها در سرویس اطلاعاتی پاکستان با سرمایه‌گذاری بر یک گروه تندرو اسلام‌گرای دیگر که بتواند جنگ با کابل را ادامه دهد، هرگونه توافقی را بی‌اثر خواهند کرد.

در این صورت، حتی با حصول مطلوب‌ترین توافق سیاسی، امنیت افغانستان به تیرگی وضع امروز عراق خواهد بود.

تنها در یک صورت ممکن است اسلام‌آباد از توافق مبنی بر شرکت در قدرت حمایت کند: اگر در این توافق قدرت کافی برای جلوگیری از نفوذ هند در کابل، به خصوص در میان نیروهای امنیتی به طالبان داده شود. اما در این اشتراک قدرت اگر طالبان هم بر سر کنترل وزارتخانه‌های عمومی‌تری همچون آموزش و پرورش یا دادگستری توافق کند، پاکستان به کمتر از وزارتخانه‌های کلیدی دفاع و کشور رضایت نخواهد داد که این امر اجماع بر سر اشتراک قدرت را بعیدتر می‌کند.

به همین  دلیل، در تمرکز زدایی از قدرت، یعنی به رسمیت شناختن کنترل و نفوذ طالبان بر نواحی جنوبی و شرقی افغانستان، نقاط مشترک بیشتری یافت می‌شود.

هرچند باز هم نمی‌توان مطمئن بود که تسلط بر مناطق پشتون از نظر پاکستان به اندازه کافی اطمینان‌بخش باشد؛ در اواسط دهه نود که چنین نبود، زمانی که طالبان بیشتر قسمت‌های شرق و جنوب را تحت کنترل داشت و یک تاجیک به نام «احمد شاه مسعود» وزیر دفاع افغانستان بود.

در نهایت، اگر قرار باشد راه‌حل مسالمت‌آمیزی پیدا شود، لازم است ماه و خورشید و فلک دست به دست هم دهند آن هم در زمان مناسب.

آنچه محتمل‌تر به نظر می‌رسد این است که افغانستان در آینده با تغییرات زیادی مواجه شود، تغییراتی که اکثراً به سمت بدتر کردن اوضاع گرایش دارد و این در حالی است که آمریکا تنها در جایگاه کمک به متحد افغان خود قرار دارد نه نجات آن.

نارضایتی مقامات افغان از طرح‌های آمریکایی

این مقاله در حالی منتشر می‌شود که چندی پیش صلاح‌الدین ربانی رئیس شورای عالی صلح افغانستان با بیان اینکه رایزنی آمریکا برای صلح افغانستان نتیجه‌ای نداشته است، تصریح کرد که بی‌نتیجه ماندن تلاش‌های صلح مورد حمایت آمریکا، پایان روند صلح در افغانستان نیست.

دفتر طالبان ماه گذشته با حضور نمایندگان این گروه و مقامات قطر در دوحه گشایش یافت اما پس از اعتراض دولت افغانستان به برافراشته شدن پرچم امارات اسلامی در دفتر طالبان، مذاکره آمریکا با طالبان به حالت تعلیق درآمد.

پس از پایین آوردن پرچم و تابلو امارت اسلامی افغانستان از دفتر قطر، نمایندگان طالبان به رسم اعتراض این دفتر را ترک کرده‌اند.

مذاکرات طالبان و آمریکا در شرایطی به حال تعلیق درآمده است که طرفین مذاکره از همان ابتدا نتوانستند با شروط یکدیگر کنار بیایند.

کارشناسان معتقدند که نمی‌توان زیاد به آینده مذاکرات قطر امیدوار بود و انتظار نمی‌رود توافق مهمی بین آمریکا و طالبان صورت گیرد.
انتهای پیام
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها