امروز : شنبه ۳ تیر ۱۳۹۶ - 2017 June 24
۲۲:۴۰
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 29136
تاریخ انتشار: ۶ مرداد ۱۳۹۲ - ساعت ۱۴:۳۴
تعداد بازدید: 122
به گزارش خبرنگار تئاتر فارس،‌اصغر همت بازیگر باسابقه تئاتر و تلویزیون در پی درگذشت محمود استادمحمد دلنوشته را به صورت اختصاصی در اختیار فارس جهت ...

به گزارش خبرنگار تئاتر فارس،‌اصغر همت بازیگر باسابقه تئاتر و تلویزیون در پی درگذشت محمود استادمحمد دلنوشته را به صورت اختصاصی در اختیار فارس جهت انتشار قرار داد که متن آن را در ادامه مشاهده می‌فرمائید:
 
 
«محمود استادمحمد» آرام گرفت. اوایل صبح پنج‌شنبه سوم مرداد پیامکی بود که توسط خسرو احمدی برایم ارسال شد و بعد از آن پیامک‌های پیاپی با همین مضمون.

خبر برایم غیرمنتظره نبود، مدتی بود که محمود دچار بیماری شده بود، با وجود این یکه خوردم، هر چند به قول آقای دولت‌آبادی در مراسم خاکسپاری پرویز فنی‌زاده «مرگ همچون سایه ما را تعقیب می‌کند» اما وقوعش – به هر شکل - ناگوار است همین چند روز پیش بود که در تماشاخانه ایرانشهر به محض اینکه اصغر دشتی را دیدم (او در این چند ساله هر خدمتی که از دستش برمی‌آمد برای محمود انجام داد) از احوال محمود پرسیدم گفت: بد نیست چند وقتی قرص‌اش در بازار نبود ولی حالا رسیده گفتم از اینکه شنیدم با پای خود به تئاتر شهر رفته خوشحال شدم گفته بود «فریب استقبال و فروش گیشه را نخورید» الان با خود می‌گویم برای خداحافظی به تئاتر شهر رفته بود، جایی که بهر حال برای ما نمادی از تئاتر است، تئاتری که وقتی به هر صورتی برای محمود بود آلام‌اش را به فراموشی می‌سپرد و درد و مریضی را از یاد می‌برد، همه وجودش شور و حال می‌شد، یک لحظه آرام نداشت، هنگام تمرین به جای تک تک بازیگران در بیرون صحنه در حالی‌ که ناظر بود عکس‌العمل نشان می‌داد، برای خودش جای تک تک شخصیت‌ها بازی می‌کرد و اگر عمل بازیگر با عمل او همخوانی نداشت، تمرین را قطع و تذکر می‌داد.

تصاویر به سرعت و به شکلی نامنظم از جلو چشمانم رژه می‌روند و مرا می‌برند به سال‌های دور و نزدیک.

- «شهر قصه» بیژن مفید؛ او عاشقانه بیژن مفید را دوست داشت و همیشه با حرارتی افزون بر آنچه در کلامش بود از او یاد می‌کرد، شاید شاعرانگی خود را در نثر از او وام گرفته باشد، اولین بار نام او با اجرای شهر قصه و نقش متفاوتش در ذهنم حک شد.

- «آسید کاظم»، نمایشنامه و اجرایی که میخ محمود را در تئاتر کوبید و نامش را به عنوان جوانی تأثیرگذار در روند تئاتر ایران زبان زد کرد.

- آشنایی من با او برمی‌گردد به زمانی که دانشجوی تئاتر شدم و بیشتر اواخر دهه 50 و ابتدای 60 بعد از اجرای «بُراند» و «لومومبا» که بازی می‌کردم.

- سال 60 انگار همین چند وقت پیش بود به اطاق گریم تلویزیون آمد و با لحنی بسیار تند به من گفت: نام تو را به عنوان یک خیانتکار به تئاتر ثبت کردم. گفتم چرا؟ گفت: چرا آمده‌ای و گریم می‌کنی جای تو روی صحنه است. از اوضاع و احوال خودم گفتم اینکه در این اوضاع بی‌سروسامانی تئاتر چطور اموراتم را بگذرانم؟ تازه ازدواج کرده‌ام و نمی‌توانم بیکار باشم. گفت: من طرحی را تصویب کرده‌ام، می‌خواهم کار کنم، بیا بازی کن. می‌آیی؟ گفتم حتماً.

محمود رفت و من دیگر سال‌ها او را ندیدم باخبر شدم که به خارج از کشور رفته و گه گداری تئاتر هم کار می‌کند، بالاخره برگشت.

- آقای «عباس جوانمرد» که بسیار محمود را دوست دارد و متقابلاً محمود برای ایشان احترامی خاص قائل بود به من گفتند: برای محمود در اجرای کارش مشکلی پیش آمده اگر می‌توانی برو به او کمک کن، گفتم: آقا اگر محمود مستقیماً به خود من هم می‌گفت بدون درنگ می‌پذیرفتم، حالا که شما می‌فرمایید دیگر نور علی نور. رفتم و اجرای نمایشنامه «تَهَرن» او شد جزء سوابق کاری من، توصیفی را که ابتدا از حال و هوای محمود هنگام کار گفتم به تمرینات و اجرای همین اثر برمی‌گردد.

- در تئاتر شهر، بزرگداشت «محمود استادمحمد» را تدارک دیده بودند، من عهده‌دار اجرای مراسم بودم، وقتی در ورودی تئاتر شهر او را در حالی دیدم که دو نفر زیر بغلش را گرفته و می‌آورند، وا رفتم، جلو رفتم، بوسیدمش و بعد از جدایی زار زار گریه کردم. به گودرزی گفتم من حال و توان اجرای برنامه را ندارم فکر دیگری کن و این را خیلی جدی گفتم. بعد از دقایقی، امید روحانی به انتهای سالن که آنجا نشسته بودم، آمد و در پایان حرف‌هایش گفت تصور کن قرار است روی صحنه بروی و بازی کنی، توجیه شدم و رفتم. عجب شبی رقم خورد برای محمود، همه از او گفتند اوج برنامه هم نیمه اجرای «آسیدکاظم» توسط محمد رحمانیان و گروهش به همراه حضور محمدعلی سپانلو بود که بسیار روی محمود اثر گذاشت. من این را از بالای صحنه در عکس‌العمل‌های او می‌دیدم، محمود جانی تازه گرفته بود، آن شب آرزو کردم دوباره سیر پا شود با همان شور و حال گذشته کار کند و من هم برایش بازی کنم. دیر وقت مراسم به پایان رسید. نیمه‌های شب با من تماس گرفت با صدایی که حالا تقریباً مفهوم بود می‌خواست از من تشکر کند گفتم محمود جان تئاتر ما هر کاری برای تو کند باز هم کم است یا فکر می‌کنم آن شب با خیلی‌های دیگر هم تماس گرفته بود.

- هفته گذشته عزیزی با من تماس گرفت (آقای حاجی‌پور) گفت می‌خواهم متنی از آقای استادمحمد را کار کنم و از من خواست که با ایشان همکاری کنم، خوشحال شدم اما وقت آقای حاجی‌پور بسیار تنگ بود گفتم زمانی را که شما برای اجرا در نظر گرفته‌اید احتمالاً من گرفتارم، مشورت می‌کنم اگر راهی بود می‌آیم. با وجود این شما متن را بفرستید حداقل من متنی را که از محمود نخوانده‌ام می‌خوانم. لطف کردند و متن مرا فرستادند. متن غریبی است؛ «سپنج رنج و شکنج»، بیشتر از بعضی از کارهای محمود که حضور خودش در آنها مشهود است حضور او را در این می‌بینی. در سه اپیزود و یا به قول خودش در سه چهره نوشته شده، سه چهره از هستی. قرار بود چهره‌ی سوم را بخوانم اما تمام متن را خواندم، زندگی با همه‌ پستی و بلندی‌هایش و البته بیشتر ناگواری‌ها به خوبی ترسیم شده؛ در چهره‌ی اول زن و مردی را داریم که زن در فاصله‌هایی قصه می‌گوید حالا؟ و مرد در نقش‌های مختلف پاسخگوست، پدر، مادر، پسر، شوهر، مادر شوهر، معلم، کارمند و شوهر دوم. در چهره‌ دوم خیابانی را داریم با آمد و شد مردم. نقاشی که فقط رنگ سفید دارد، با آن نقاشی می‌کند و مردم که نشان می‌دهند حظّ می‌برند، یک نوازنده دوره‌گرد نابینا که سازی ندارد، می‌نوازد و مردم را مجذوب خود می‌کند.

دوره‌گردی دیگر که در سینی‌اش هیچ ندارد اما می‌فروشد و مردم می‌خرند و می‌خورند و بالاخره شعبده‌بازی که بی‌هیچ وسیله‌ای شعبده می‌کند و همه‌ اینها با هم، که مردم را به وجد می‌آورند چرا؟ خود حرفی است.

در چهره سوم پدر و پسری را داریم که به نوبت پشت میله‌های زندان‌اند و از خود و اوضاع و احوال زمانه می‌گویند. احوالی حاکی از رنج و دلتنگی‌ها به همه اینها اضافه کنید قلبم شیرین و روان و شعرگون محمود را. با مشورت نهایی دکتر مشخص شد به علت همزمانی، نمی‌توانم همکاری کنم اما امیدوارم اجرای در خوری از این اثر را شاهد باشیم و همان طور که به آقای حاجی‌پور گفتم عجله و ضیق وقت‌شان زحمات محمود را به هدر ندهد.

- اصغر دشتی گفت: قرص‌اش در بازار نبود ولی حالا رسیده، گفتم همان قرص معروف؟ یاد روزی افتادم که با شکرخدا گودرزی در خانه‌ آهو خانم که برایش کم نگذاشت به دیدارش رفتیم، مانا عزیزشان هم آنجا بود، صحبت از آن قرص شد که دکترها گفته بودند می‌تواند محمود را سر پا نگه دارد اما قیمت خیلی بالایی داشت، قرار بود معاونت هنری هم کمک بکند تا مشکل کمتر شود. اصغر دشتی گفت: چند وقتی قرص‌اش در بازار نبود، کجا بود؟ چرا نبود؟ ... بماند تا وقتی دگر.

محمود در این 6 دهه عمرش چه‌ها که ندید، چه رنج‌ها که نکشید، جبر و جفای روزگاران او را به جاهایی برد که خودش هم دل‌خوشی از آنها نداشت ای کاش دنیا برایش آنطور می‌شد که او می‌خواست، دنیایی کم دغدغه و سرشار از آرامش که مطمئنم او آرامش را در دنیایی دیگر به دست آورده است روحش شاد و یادش ماندگار.
انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها