امروز : دوشنبه ۱۵ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 5
۲۰:۱۵
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 30118
تاریخ انتشار: ۹ مرداد ۱۳۹۲ - ساعت ۰۹:۳۰
تعداد بازدید: 136
خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس ـ سجاد اسلامیان: 65 سال از اشغال سرزمین‌های فلسطینی می‌گذرد و 34 سال است که از نامگذاری آخرین جمعه ماه ...

خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس ـ سجاد اسلامیان: 65 سال از اشغال سرزمین‌های فلسطینی می‌گذرد و 34 سال است که از نامگذاری آخرین جمعه ماه مبارک رمضان با نام قدس می‌گذرد و مردم ایران همه ساله در تظاهرات این روز از همه کشورهای جهان حضور گسترده‌تری دارند.

البته مسلما حضور ایرانی‌ها در طول 34 سال گذشته در حمایت از آرمان فلسطین به باورهای دینی آنها و مخالفت همیشگی بزرگان دینی با رژیم صهیونیستی از آیت‌الله کاشانی و آیت‌الله بروجردی تا امام خمینی(ره) و آیت‌الله خامنه‌ای است.

این مخالفت به‌ویژه پس از پیروزی انقلاب در سطح حرکت عمومی مردم شکل گسترده‌تری گرفت تا جایی که در هر تظاهراتی در 34 سال گذشته ولو به نام قدس و آرمان‌های فلسطین نبوده شعار «مرگ بر اسرائیل» یکی از شعارهای همیشگی بوده است.
 

* بخشی از تهاجم فرهنگی غرب متوجه ارتباط آرمان فلسطین و مردم ایران شد
 

این حرکت 34 ساله مردم ایران در این مسیر موجبات شکل‌گیری فرهنگی با عنوان فرهنگ «مقاومت» را موجب شده است که به‌ویژه در دوران دفاع مقدس شکل گسترده‌تری یافت و شعار «راه قدس از کربلا می‌گذرد» نمونه‌ای از این پیوند آرمان فلسطین و دفاع مقدس بود.

اما پس از جنگ تحمیلی این مسیر با مشکلاتی روبرو شد؛ تهاجم فرهنگی غرب بخشی از آن متوجه ارتباط آرمان فلسطین و مردم ایران شد و ایجاد شک و شبهه‌های بسیار در این مسیر موجب شد که به عنوان مثال برای بسیاری این شائبه پیش آید که «نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران».

در این مسیر اما نقش اهالی فرهنگ و هنر برای تقویت فرهنگ «مقاومت» در مقابل تهاجم فرهنگی بسیار مهم و برجسته است که در طول این سال‌ها نمی‌توان به ضرس قاطع از موفقیت در این عرصه یاد کرد.

آرمان جهانی انقلاب اسلامی یعنی آزادسازی فلسطین از لوث دشمن صهیونیستی در فرهنگ و هنر ایران کمتر مورد توجه قرار گرفته است؛ در طول سال‌های گذشته در عرصه‌های ادبیات، سینما، تئاتر، موسیقی و حتی هنرهای تجسمی کمتر آثاری را می‌توان یافت که هم از لحاظ تکنیکی و هم از لحاظ محتوایی به این آرمان کمک کرده باشد.
 

* کاریکاتور در اوج؛ سینما حرکتی نسبی؛ ادبیات با دست‌هایی خالی در عرصه فلسطین
 

اگر هنر کاریکاتور را به کناری بنهیم که در این عرصه پیشتاز بوده و توانسته حتی نگاه جهانی را به کاریکاتورهای مربوط به هلوکاست جذب کند، پس از آن می‌توانیم به سینما توجه داشته باشیم که تقریبا فیلم‌هایی در عرصه فلسطین ساخته شده است.

فیلم‌هایی چون «بازمانده»، «هیام»، «شکارچی شنبه» و «33 روز» تا حدی در این عرصه توانسته‌اند جای خالی هنر مقاومت را پر کنند اما به گفته «پرویز شیخ‌طادی»، «وقتی ساختار سیستم مدیریت فرهنگی کشور ما یک ساختار سرمایه‌محور است و از سرمایه دیکته می‌شود لذا کارهایی مثل «شکارچی شنبه» و «33 روز» مثل شهاب می‌آیند و می‌روند».

البته در عرصه سینمای مستند کارهای قوی‌تر و بهتری صورت گرفته است اما بعضی جاها حجم کار در این عرصه آنچنان بسیار شده و موجب شده کیفیت کارها به شدت کاهش یابد.

اما در حوزه داستان‌نویسی و رمان دست ادبیات ایران خالی‌تر از بقیه عرصه‌هاست تا جایی که مریم مقانی نویسنده آثار داستانی درباره فلسطین درباره میزان فعالیت داستان‌نویسان در حوزه فلسطین و قدس می‌گوید: ندیده‌ام کسی به صورت وسیع در این زمینه کار کند و فکر می‌کنم اینقدر جسارت نداشته‌اند که در این موضوع وارد شوند و یا اگر به این عرصه وارد شده باشند خیلی سطحی موضوع را بررسی کرده‌اند.

وی می‌افزاید: من ندیدم حتی کارهایی که مسلمانان و عرب‌ها نوشته باشند، ترجمه شود و تنها یادم هست که 3 سال پیش تنها یک مجموعه داستان عربی ترجمه شد که داستان‌های کوتاهی با دغدغه مقاومت و پایداری بود و به جز آنها چیزی ندیدیم.

در عرصه موسیقی اما کارها کمتر از سال‌های گذشته شده است، به گونه‌ای که طه حسنی از خوانندگان کشورمان درباره اینکه چرا فعالیت‌های موسیقایی و آهنگسازی درباره قدس و فلسطین و مقاومت به این حد پایین است که ما در نزدیکی روز قدس همیشه ترانه‌های تکراری در تلویزیون گوش می‌دهیم، می‌گوید: دلیل تکراری بودن ترانه‌ها محدود بودن ترانه‌های اختصاصی بیت‌المقدس است و صدا و سیما و ارگان‌های مرتبط باید خود پیگیر باشند و از افرادی که علاقمند به فعالیت در این حوزه هستند دعوت به همکاری نمایند و یا از تولیداتشان حمایت کنند.
 

* «شناخت» مهمترین خلاء فعالیت‌های فرهنگی در عرصه فلسطین
 

اما چه باید کرد تا در عرصه‌های فرهنگی و هنری بتوان نقش فرهنگ مقاومت را بیشتر کرد؛ آیا جشنواره‌های دوسالانه و چندسالانه با خرج هزینه‌های سرسام‌آور به نام جشنواره مقاومت در طول سالیان گذشته توانسته است در افزایش تولیدات این عرصه کمک کند؟ آیا توانسته است به تربیت هنرمندانی در این عرصه کمک کند؟

مهمترین این مسائل «شناخت» بیشتر از مسئله فلسطین است؛ شناختی که به گفته سیاوش سرمدی این روزها کمتر وجود دارد و بیشتر « کار فرهنگی ضد صهیونیستی در ایران شعار زده است و کارها برای مخاطب ایرانی جذاب نیست که بخشی‌اش هم دست مسئولان است».

شیخ‌طادی نیز بخشی از این مسئله را به مسئولان مربوط می‌داند و می‌گوید: اگر قرار باشد مدیریت فرهنگی که امکانات دارند تصمیم بگیرد سالی چند فیلم در حوزه جهان اسلام داشته باشیم آن موقع حلقه بعدی شکل می‌گیرد که بر این اساس می‌شود فکر و اندیشه تولید کرد؛ آنگاه می‌توان وزارت خارجه و حوزه‌های پژوهشی را پای کار آورد و هنرمند را به سمت مسایل پژوهشی هدایت کرد تا فیلم ساخته شود.
 

* شعارزدگی و سطحی بودن فعالیت‌ها آفت فعالیت‌ها در عرصه فلسطین
 

مریم مقانی نیز در عرصه ادبیات به شعارزدگی و سطحی بودن فعالیت‌ها در این زمینه معتقد است و می‌گوید: فکر می‌کنم علت کم‌کاری‌ها سطحی نگاه کردن به موضوع است چراکه الان هرچه ما داریم درباره صهیونیسم‌شناسی کار می‌کنیم بیشتر ظاهری است و به آن هدف اصلی توجه نمی‌کنیم و این باعث شده اگر چیزی هم نوشته شده خیلی سطحی باشد.

البته او بخشی از آن را مربوط به هنرمندان و نویسنده‌ها می‌داند و می‌افزاید: یک بخش آن به همت خود نویسنده‌ها برمی‌گردد؛ مطمئناً خیلی‌ها دغدغه لازم را دارند اما آن جرأت که در این زمینه بنویسند را ندارند و باید شروع شود و شاید یک جمعی باید شروع به نوشتن کنند و یکی اول باشد و خود به خود دستمایه‌هایش آنقدر هست و استعداد نویسنده‌ها آنقدر هست که بتوانند کار کنند.

مقانی همچنین در پاسخ به این سوال که آیا اطلاعات و شناخت لازم برای یک نویسنده در این عرصه وجود دارد، معتقد است: چنین اطلاعاتی نیست البته من مجموعه داستان‌هایی را دیدم که ترجمه شده بود و توسط خود یهودی‌ها نوشته شده بود و درباره زندگی الان و معاصر آنها در فلسطین اشغالی بود و من آنها را خواندم و فضای جدیدی بود.

این نویسنده می‌افزاید: به نظرم شناخت ادبیات صهیونیست‌ها و یهودی‌ها و یا دیدن فیلم‌های آنان موجب شناخت سبک زندگی می‌شود اما متأسفانه اینها نیست و به کل در این اطلاعات را بسته‌اند و شناخت لازم ایجاد نمی‌شود تا داستان نوشته شود و به نظرم باید کارگروهی باشد و کسانی باشند که نویسنده‌ها را هدایت کنند و کمک کنند و اگر آغاز شود ادامه می‌یابد.

انتهای پیام/س
برچسب ها:
آخرین اخبار