امروز : سه شنبه ۱۶ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 6
۱۸:۰۱
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 34029
تاریخ انتشار: ۱۹ مرداد ۱۳۹۲ - ساعت ۱۰:۰۱
تعداد بازدید: 112
در هفته‌ای که گذشت، آیین تحلیف رئیس‌جمهور حجت‌الاسلام روحانی برگزار شد و ایشان در همان مراسم تحلیف، ‌در حالی که زمانی 2 هفته‌ای برای معرفی وزرا در ...

در هفته‌ای که گذشت، آیین تحلیف رئیس‌جمهور حجت‌الاسلام روحانی برگزار شد و ایشان در همان مراسم تحلیف، ‌در حالی که زمانی 2 هفته‌ای برای معرفی وزرا در اختیار داشت، اعضای دولت خود را برای دریافت رأی اعتماد مجلس، به نمایندگان معرفی کرد.

در حالی که همه از معرفی سریع کابینه ابراز خشنودی می‌کردند، این شادی تنها تا زمان باز شدن پاکت حاوی نامه اسامی وزرای پیشنهادی تداوم داشت و وقتی برخی اسامی در مجلس خوانده شد، بهت توأم با شگفتی فضای سیاسی رسانه‌‌ای کشور را فراگرفت.

در حقیقت،‌ دولت روحانی بدون آنکه چهره‌ای جوان داشته باشد، به قول ظریفی «رویدادهای هفته» بود! گزیده‌ای از دولت‌های رفسنجانی و خاتمی که اکثراً اصلاح‌طلب کارگزارانی بودند، وزرای پیشنهادی آقای روحانی را تشکیل می‌دادند.

نام و نشان برخی وزرای معرفی‌شده برای وزارت دولت یازدهم خارج از شعار جناب روحانی مبنی بر تدبیر و امید است چرا که برخی افراد صلاحیت این پست‌های مهم را ندارند و مشخص است به جای «تدبیر»، در معرفی آنها «فشار» تعیین‌کننده بوده است.

معرفی برخی افراد برای وزارت با منش اعتدال‌گرایی که رئیس‌جمهور محترم در زمان تبلیغات به مردم قول داد مغایرت دارد، چرا که برخی از معرفی‌شدگان،‌ حتی صلاحیت نمایندگی مجلس را نداشتند چه برسد به وزارتخانه‌های مهم! 

وجود نام برخی افراد افراط گرا و بسیار تندرو در لیست رئیس‌جمهور محترم در حالی است که ایشان پیش از این ـ چه در دوران تبلیغات ریاست جمهوری و چه پس از آن ـ مدعی شده بود وزرا از بین گزینه‌های معتدل جریان‌های مختلف سیاسی انتخاب خواهند شد.

در اینجا می‌خواهیم تنها با فردی که قرار است سکان آموزش عالی کشور را در دست بگیرد، آشنا شویم.

وی کسی نیست جز جعفر میلی‌منفرد؛ از مدیران مدعی اصلاحات که رفته‌رفته از آرمان‌های جمهوری اسلامی و شهدا فاصله گرفت و در سابقه‌اش حمایت از فتنه‌گران 88 را به صورت مکتوب دارد. معرفی میلی که با توجه به حمایت از فتنه، اغتشاش و آشوب، قطعاً افراط‌گرا دانسته می‌شود نه اعتدال‌گرا، تعجب بسیاری حتی اساتید چپ‌گرا و اصلاح‌طلب را برانگیخت.

میلی در جریان فتنه 88 و حوادث آن،‌ از فتنه‌گرانی بود که اقدام به تحصن غیرقانونی در دانشگاه امیرکبیر کردند. وی هم‌چنین از سازمان‌دهندگان تحصن غیرقانونی اساتید دانشگاه‌های تهران در مسجد این دانشگاه در اعتراض به تقلب(!) در انتخابات است.

وزیر پیشنهادی علوم دولت تدبیر(!) و امید(!) در تحریک برخی از دانشجویان مستقیماً نقش داشت و به بهانه اعتراض به تقلب(!) در انتخابات ریاست جمهوری 88 خواستار برگزار نشدن امتحانات دانشگاه امیرکبیر شد و خود جزء به اصطلاح اساتیدی بود که از دانشجویانش به بهانه تقلب در انتخابات امتحان نگرفت؛ یعنی وی هم با القای دروغ تقلب از فتنه حمایت رسمی کرد و هم با نگرفتن امتحان از دانشجویانش به کاری خودسرانه و غیرقانونی اقدام کرد.

مرداد 88  نیز که برخلاف فرمایشات مکرر رهبر بزرگوار انقلاب مبنی بر قانون‌گرایی،‌ تعدادی از مسئولان دولت‌های دوقلوی تجدیدنظرطلبی و سازندگی به همراه برخی نمایندگان مجلس ششم، اقدام به انتشار بیانیه‌ای در حمایت از فتنه، آشوب‌طلبی و القای مهندسی شدن انتخابات ریاست جمهوری دهم کرده و دروغ بزرگ تقلب را به عنوان رمز اخلالگری،‌ فریاد می‌کردند، نام میلی‌ منفرد در میان امضاکنندگان این بیانیه حمایت از فتنه قرار داشت.

وزیر پیشنهادی علوم دولت اعتدال، در دولت تجدیدنظرطلب اصلاحات حامی سفت و سخت طیف تندرو و ساختارشکن دفتر تحکیم بود. وی هم‌چنین حامی تحصن نمایندگان فاقد صلاحیت مجلس ششم بود. میلی در آشوب هشت روزه دانشگاه امیرکبیر در سال 86 نیز نقش داشت.

وزیر پیشنهادی علوم روحانی، پس از استعفای مصطفی معین در سال 82، در حالیکه قائم‌مقام وزیر علوم بود،‌ از سوی محمد خاتمی به سرپرستی وزارت علوم منصوب شد. وی معاون دانشجویی و فرهنگی معین نیز بوده است.

در سال‌هایی که میلی معاون دانشجویی وزارت علوم اصلاحات بود، حوادث و اتفاقات بسیاری در فضای آموزش عالی کشور رخ داد.

شبه‌کودتای 18 تیر 78 در حالی در فضای سیاسی کشور با طراحی برخی مسئولان دولت اصلاحات و اجرای دفتر تحکیم اتفاق افتاد که ناظران معتقدند یا فشل بودن و یا همکاری و موافقت معاون وقت دانشجویی علت اصلی آن بود. ناظران برای اثبات این نظرشان همراهی جعفر میلی با مصطفی تاج‌زاده در ماجراهای تیر 78 را مثال می‌زنند. 

میلی در زمان معاونت دانشجویی وزارت علوم اصلاحات در برخورد با دانشجویان و تشکل‌های دانشجویی ارزش‌گرا و حامی نظام اسلامی که به عملکرد افراطی دفتر تحکیم و خارج شدن آن از مسیر اسلامی انتقاد داشته و منتقد حمایت دولت اصلاحات از این تشکل و اقدامات ساختارشکنانه‌اش بودند، برخوردهای غیرقانونی بسیاری داشته و خود رأساً نقش اصلی را در برخورد با تشکل‌های دانشجویی ارزشی و حمایت از دفتر تحکیم و سایر تشکل‌های همسو با آن داشت.

از نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی انتظار می‌رود بدون توجه به لابی‌های این روزها در راهروهای مجلس ـ که چه منجر به رأی آوردن تمام وزرای پیشنهادی شود و چه نشود، شأن مجلس را هدف گرفته است ـ هنگام دادن رای اعتماد، خدا را در نظر گرفته و به تکلیف الهی‌شان عمل کنند. نمایندگان باید بدانند ـ و می‌دانند ـ مسئولیت‌ به سرعت سپری می‌شود پس برای دنیای دیگران، آخرت خود را نفروشند؛ آن هم به کسانی که خیرخواه این ملت و فرزندان دانشجوی‌شان نیستند.

بدین لحاظ و برای کم شدن فشار از دوش رئیس‌جمهور محترم که با آنکه گفتند تحت فشار نبودند، با معرفی افرادی نظیر میلی معلوم است تحت فشار بوده‌اند، لازم است نمایندگان مجلس صراحت، صداقت و امانتداری را در پیش گرفته و نگذارند نااهلان و نامحرمان دانشگاه را در دست گیرند و بدون هیچ‌گونه رودربایستی با ندادن رأی اعتماد، عذر این افراد را بخواهند. مروری بر گذشته نه چندان دور و همین 4 سال قبل این افراد، کافی است تا از ورود اینگونه افراد به ساحت مقدس علم جلوگیری شود.

با توجه به حساسیت دانشگاه و ضرورت اداره وزارت علوم توسط افراد واقعاً معتدل حامی و مروج گفتمان حضرت امام و رهبر انقلاب به نظر می‌رسد سکان وزارت علوم باید به کسی سپرده شود که دارای سابقه مثبت و قابل دفاع سیاسی، علمی، دانشگاهی و فرهنگی و فردی توانمند و همراستا با اهداف انقلاب و نظام سپرده شود.

سخن را با فرازی از فرمایشات حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای به پایان می‌بریم:

«در انتخابات سال 88، آن کسانى که فکر می‌کردند در انتخابات تقلب شده، چرا براى مواجهه با تقلب، اردوکشى خیابانى کردند؟ چرا این را جواب نمی‌دهند؟ صد بار ما سؤال کردیم؛ نه در مجامع عمومى، نخیر! به شکلى که قابل جواب دادن بوده؛ اما جواب ندارند. خب! چرا عذرخواهى نمی‌کنند؟ در جلسات خصوصى می‌گویند ما اعتراف می‌کنیم تقلب اتفاق نیفتاده بود. خب! اگر تقلب اتفاق نیفتاده بود، چرا کشور را دچار این ضایعات کردید؟ چرا براى کشور هزینه درست کردید؟ اگر خداى متعال به این ملت کمک نمی‌کرد، گروه‌هاى مردم به جان هم مى‌افتادند، می‌دانید چه اتفاقى مى‌افتاد؟ مى‌بینید امروز در کشورهاى منطقه، آنجاهایى که گروههاى مردم مقابل هم قرار می‌گیرند، چه اتفاقى دارد مى‌افتد؟ کشور را لب یک چنین پرتگاهى بردند؛ خداوند نگذاشت، ملت هم «بصیرت» به خرج دادند. در قضایاى سال 88، این مسأله اصلى است؛ این را چرا فراموش می‌کنید؟ درباره حادثه سال 78 هم ما حرف زیاد داریم؛ آن هم داستان دیگرى است».

انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار