امروز : پنجشنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 8
۰۱:۱۴
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 36750
تاریخ انتشار: ۳۰ مرداد ۱۳۹۲ - ساعت ۱۴:۰۴
تعداد بازدید: 95
به گزارش خبرنگار تئاتر فارس، جلسه نقد و بررسیی نمایش پوتین های بابا به نویسندگی و کارگردانی شهرام کرمی، شامگاه گذشته پس از اجرای نمایش با حضور رضا ...

به گزارش خبرنگار تئاتر فارس، جلسه نقد و بررسیی نمایش پوتین های بابا به نویسندگی و کارگردانی شهرام کرمی، شامگاه گذشته پس از اجرای نمایش با حضور رضا آشفته منتقد و پژوهشگر تئاتر و میلاد نیک‌آبادی کارگردان و منتقد تئاتر با حضور عوامل این نمایش در تالار قشقایی مجموعه تالار شهر برگزار شد.
شهرام کرمی در ابتدای این جلسه گفت: این نمایش اولین و آخرین اجرای من نخواهد بود چون منتقد تئاتر نیز هستم و در مورد بسیاری از آثار نقد نوشتم، سعی کردم نقد کار خود را نیز بنویسم اما در حین نوشتن آن نتوانستم آن را به پایان برسانم.
وی ادامه داد: «پوتین‌های عمو بابا» سومین نمایش من است که در یک سه‌گانه به مسائل پشت صحنه جنگ می‌پردازد، این آخرین کار سه‌گانه من است که در مورد مادران جنگ است.
کارگردان «بلوط‌های تلخ» تصریح کرد: «پوتین‌های عمو بابا» یک تراژدی عاشقانه است که تکمیل‌کننده سه‌گانه من بود، برای «پوتین‌های عمو بابا» زجر زیادی کشیدم و حتی ترور شخصیت شدم، عذابی‌را متحمل شدم که در 11 کار گذشته خودم تجربه نکرده بودم اما باید بگویم که این ترور شخصیت در نهایت موجب خلاقیت در نمایش من شد.
در ادامه رضا آشفته منتقد تئاتر اظهارداشت: «بلوط های تلخ» شهرام کرمی را دیده بودم و با دیدن این نمایش متوجه ارتباط این دو اثر شدم.
وی در ادامه ضمن اشاره به جریان مینی‌مالیستی در هنر و سبقه آن در فیلم‌سازی و نمایش اظهارداشت: مینی‌مالیستی به دنبال ایجاز در اثر است، ما در خرده پی رنگ پایان کار را باز می‌گذاریم و پرسش جایگزین آن می‌شود. در این سه گانه نیز ذهنیتی وجود داشته است و در این نمایش حذف برخی رویدادها ذهن مخاطب را به مراهی تشویق می‌کند؛ تکرار یک وضعیت همچون شهادت برادر اول و ازدواج همسر او با برادر دوم به پایان تراژیکی می‌رسد که زن در نبود مردش می‌میرد. از طرفی مادری در این اثر وجود دارد که موجب اتفاقات این اثر شده و همچنان امیدوار به زندگی است؛ مشکلم با این متن در این حوزه بود که با توجه به اینکه داستان حذفیاتی دارد براساس تعریف خورده پی رنگ دوست داشتم که پایان را خودم بسازم.
در ادامه نوبت به شهرام کرمی رسید و او طی سخنانی گفت: کار قبلی‌ام نمایش «دیگر هیچ» بود که در جشنواره فجر ناکام شد. نمایشنامه «پوتین‌های عمو بابا» را یکسال پیش نوشتم و زمانی که آن را برای تمرین آماده کردم مجبور شدم تا متن را بار دیگر بازنویسی کنم به طوری که در نهایت به دو نمایشنامه تبدیل شد. دلیل آن هم این بود که نمایشنامه اولی شیوه اجرایی روایی داشت اما من بلد نبودم آن را اجرا بکنم به همین دلیل شیوه خودم را به کار بستم.
رویا افشار در پاسخ به صحبت‌های رضا آشفته گفت: صحبت‌های ابتدایی آقای آشفته بسیار صحیح است اما درخصوص پایان اثر با وی مخالفم.
میلاد نیک‌آبادی دیگر منتقد این جلسه در خصوص نحوه کارگردانی این اثر بیان داشت: اجرای نمایش‌ «پوتین‌های عمو بابا» را در فجر دیده بودم، بسیار خوشحالم که این نمایش نسبت به آن دو اجرا در جشنواره ارتقاء پیدا کرده است. طراحی صحنه آن برگرفته از مینی‌مالیست است و ما در طول اجرا اثری روان و ساده را می‌بینیم، در واقع این نمایش بر پایه قصه و شخصیت می‌گذرد اما نکته‌ای همچون رفت و آمدهای کوتاه در اثر باعث می‌شود که این کار به دل ننشیند.
وی ادامه داد: اتفاقی که در این نمایش مثبت تلقی می‌شود و هوش کارگردان را می‌رساند سادگی اثر و اجزایش است، جای تبریک دارد که نمایشی را درباره جنگ می‌بینیم که در جنگ نیست و تاثیرات جنگ روی مردم را نشان می‌دهد در واقع «پوتین‌های عمو بابا» در مورد پشت صحنه جنگ است که این زاویه دید مثبت شهرام کرمی را می‌رساند. به اعتقاد بنده تعامل خوبی بین طراحی صحنه و کارگردانی ایجاد شده است اما جاهایی فضاها با هم تداخل پیدا می‌کنند.
نیک‌آبادی در خصوص موسیقی این اثر نیز گفت: موسیقی کردی این نمایش بسیار دلنواز بود اما آثاری از فرهنگ کردی را ما در صحنه نمی‌بینیم.
کرمی در پاسخ به این نکته نیک‌آبادی گفت: علاقه‌ام به موسیقی کردی است و به اعتقاد بنده جلوه‌ای جهانی دارد. سیاوش لطفی جوانی با استعداد است که به همراه گروه رستاک این موسیقی را ساخت و دلیل موفقیت آن متاثر از شناخت او از موسیقی نمایش است.
کرمی همچنین در مورد برش‌های این نمایش بیان داشت: نمی‌خواستم تماشاگر را احساساتی کنم.
در این جلسه نقد و بررسی کاظم هژیر آزاد رئیس انجمن بازیگران خانه تئاتر حضور داشت و گفت: این نمایش در حین سادگی اتفاقات پشت صحنه جنگ را انتقال می‌دهد، دوست نداشتم مادر را اینطور ببینم و علاقه‌ام این بود که این شخصیت را قهرمانانه‌تر مشاهده کنم چون او آگاه به مسئله است.
داود کیانیان نیز در مورد نمایش «پوتین‌های عمو بابا» شهرام کرمی گفت: بازی‌ها و موسیقی این اثر را دوست داشتم و به نظرم مادر در این اثر شهید واقعی است زیرا اگرچه فرزند او به جبهه رفته است اما این مادر با فرستادن فرزندش ده‌ها بار به جبهه می‌رود.
وی افزود: در تجربیات خودم چیزهایی را یاد گرفتم که در این کار ندیدم، ناهماهنگی‌هایی را در این نمایش می‌بینم و آن شیوه‌های مختلف اجرایی است.
انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار