امروز : چهارشنبه ۷ تیر ۱۳۹۶ - 2017 June 28
۱۶:۱۲
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 37812
تاریخ انتشار: ۲ شهریور ۱۳۹۲ - ساعت ۱۴:۰۴
تعداد بازدید: 96
خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس- روح‌الله زندی‌فرد: در تئاتر موضوعات و گرایش‌هایی وجود دارند که در مرور زمان نام مناسبتی و سفارشی را به ...

خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس- روح‌الله زندی‌فرد: در تئاتر موضوعات و گرایش‌هایی وجود دارند که در مرور زمان نام مناسبتی و سفارشی را به خود گرفته‌اند، بی‌آنکه مناسبتی باشند. اما به دلیل نحوه برخورد مدیران و برخی هنرمندان به آن یک واقعه تاریخی به مبحثی تبدیل شده است که کمتر هنرمندی سراغ آن می‌رود مثل «تئاتر مقاومت و دفاع مقدس».

گرایش هنرمندان در هنر نمایش به تئاتر مقاومت و دفاع مقدس بسیار ناچیز شده است، زیرا در صورت نپرداختن به چنین موضوعاتی ابتدا هنرمند بسیار راحت می‌توانند نمایشی را بدون هیچ گونه استرس به صحنه ببرند و در واقع به صورت واضح‌تر می‌توان گفت که پرداختن به موضوع مقاومت دردسری‌های زیادی را برای هنرمند به همراه دارد.

اگرچه در بین هنرمندان تئاتر افرادی هستند که دغدغه هنر مقاومت را دارند و فعالیت می کنند اما اخیرا این افراد به دلیل سیاست‌های مدیران گوشه‌گیری در تئاتر مقاومت را انتخاب کردند.

تئاتر مقاومت و دفاع مقدس روز به روز جایگاهش در هنر کم‌رنگ و کم‌رنگ‌تر می‌شود تا جایی که ما به غیر از جشنواره‌های موضوعی، این نوع آثار را در کمتر جای دیگری می‌توانیم مشاهده کنیم.

آثاری هم که معمولا در حال تولید هستند توسط یک سری افراد خاص نیز شرایط را طوری رقم زدند که دو تعریف را بیشتر برای مخاطبان تئاتر تداعی نمی‌کند؛ 1- اثر سفارشی و مناسبتی 2- یک نمایش شعاری
 
در واقع بسیاری از آثار سفارشی به صورت رفع تکلیفی تهیه شده و اجرای با کیفیتی را از خود به جای نگذاشتند و به مرور این موضوع باعث شده تا فعالیت هنرمندان در حوزه تئاتر مقاومت و دفاع مقدس وجه خوبی پیدا نکند.

با وجود اینکه در تاریخ کشور ما انقلاب اسلامی و هشت سال جنگ تحمیلی وجود و حضور دارد، چه می‌شود که هنوز هنرمندان با هنر خود و مسئولان با برنامه مدیریتی خود نتوانستند آثار قابل توجهی را خلق کنند. این در حالی است که در حوز سینما آثار قابل توجهی هم به دوران جنگ و هم پس از جنگ پرداخته‌اند ولی در تئاتر حتی نمی‌توان به آثاری اشاره کرد.

می‌توان تلقی کرد که مسئولان و مدیران هنر نقش اصلی و مهم را در این امر بر عهده دارند، مدیر است که می‌تواند به واسطه سیاست‌گذاری دقیق و منظم و ایجاد بسترهای لازم شرایط را به گونه‌ای فراهم سازد که هنرمندان نه تنها در حوزه تئاتر مقاومت بلکه در دیگر ژانرها نیز با فراغ بال به خلق اثر هنری بپردازند.
 
متاسفانه سیاست‌ها و چارچوب‌های موجود در تئاتر مقاومت به جای پیمودن استراتژی جذب هنرمند، راه دفع آن را پیش گرفته است. اگر چارچوب‌ها مدون بوده و دست هنرمند را تا جایی که به مفهوم مقاومت آسیب نزند باز گذارد به تدریج آثاری از این فرهنگ غنی که جزئی از تاریخ ماست را مشاهده خواهیم که عموم هنرمندان به سراغش خواهند رفت، زیرا بمب‌باران شهر تهران ملموس‌تر از بمباران شهرهای ویتنام برای مخاطب ایرانی خواهد بود.

حدود ربع قرن از هشت سال جنگ تحمیلی می‌گذرد و تئاتر هنوز نمی‌تواند کارنامه قابل دفاعی را در این حوزه از خود ارائه دهد،‌ ربع قرن از آن جنگ می‌گذرد و هنوز آثار به اتفاقات آن روزها می‌پردازد بی‌آنکه سر سوزنی این تجاوز و اتفاقات پشت پرده‌اش که مردم هستند را تحلیل کند.

این روزها هر اثری که کمی بوی تحلیل سختی‌ها و رنج‌هایی که مردم در پشت جبهه‌های جنگ متحمل شدند را می‌دهد، تهدیدی جدی برای مدیری محسوب می‌شود که می‌خواهد با آرامش دوران مدیریتی خود در این حوزه بگذراند تا فردا روز بتواند به پست و مقام بالاتری دست یابد. بی‌آنکه توجه به نسلی شود که آن روزها را ندیده و تنها نقل قول‌ها را شنیده است. اگر تحلیل در این حوزه به عنوان خوراک فکری برای نسلی که جنگ را ندیده است، وجود نداشته باشد بی اختیار تحلیل‌های رسانه های غربی جایگزین آن خواهد شد و در نهایت نگاهی خلاف واقع در جوان امروز شکل می‌گیرد.

چرا نمایش‌هایی همچون «هیچ‌کس»، «پوتین‌های عموبابا»، «ترن»، «خنکای ختم خاطره» و ... باید با تنش و تنگ نظری مسئولان مواجه شود. چرا نیما دهقان می‌گوید دیگر در حوزه دفاع مقدس کار نمی‌کنم؟، چرا رویا افشار پس از اتفاقاتی که برای «هیچ کس» افتاد، تا مدتی گوشه‌گیری را گزید؟، چرا شهرام کرمی پس از اجرای «پوتین‌های عمو بابا» از ترور شخصیت شدنش برای اجرا این نمایش خبر می‌دهد؟، چرا حمیدرضا آذرنگ از خستگی و بی‌میلی برای نوشتن در حوزه تئاتر مقاومت سخن به میان می آورد؟. آیا این هنرمندان قصد دارند خلاف آرمان‌ها و اتفاقات تاریخ را نشان دهند یا آن چیزی که سلیقه شخصی یک مدیر است را عنوان نمی‌کنند؟
 
چرا مسئولی در دفاع و حمایت از نمایشی با موضوع دفاع مقدس به نزدیکان خود می گوید «خیلی دلم می‌خواهد از این اثر حمایت کنم اما می‌ترسم».

دلایل و موارد بسیار است ولی مشکل اصلی این هنر نبود فضای اعتماد و تعامل بین مسئولان و هنرمندان است. اگر مدیران بتوانند چارچوبی مورد تائید همگان را تدوین سازند و در ادامه بدون هیچ ترسی به هنرمندان اعتماد کنند، هنرمندی که دغدغه تئاتر مقاومت را دارد نیز ضمن تعامل و همکاری پا به میدان گذاشته و اثری تحلیلی خلق خواهد کرد.
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها