امروز : پنجشنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 8
۲۲:۰۸
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 38206
تاریخ انتشار: ۳ شهریور ۱۳۹۲ - ساعت ۱۲:۰۳
تعداد بازدید: 119
به گزارش خبرنگار موسیقی خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس،‌ موسیقی پاپ یکی از گونه‌های پر طرفدار در میان مردم است. غالب نسل جوان و نوجوان ...

به گزارش خبرنگار موسیقی خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس،‌ موسیقی پاپ یکی از گونه‌های پر طرفدار در میان مردم است. غالب نسل جوان و نوجوان در جامعه امروز جهانی از طرفداران پر و پا قرص موسیقی پاپ هستند. گرچه امروز بروز و ظهور گونه های دیگر موسیقایی از جمله گروه‌های موسیقی راک بخشی از حجم مخاطبان را به خود معطوف کرده‌است؛ اما نمی‌توان این حقیقت را که بیشترین حجم مخاطبان موسیقی امروز علاقمندان موسیقی پاپ هستند را انکار کرد. اما به موسیقی پاپ ایران هم‌چون تمام گونه‌های هنری نقدهایی وارد است. به نظر می‌رسد اهالی موسیقی پاپ به روحیه مبتنی بر اندوهی که مدت‌هاست بر جامعه غالب شده بی‌توجه هستند. تولید ترانه‌های غمگین کننده که بار عاطفی بیشتر آنها منفی است مدت‌هاست که به یک رسم متداول در موسیقی پاپ بدل شده، در حالی که در جوامع غربی موسیقی پاپ به بیان نوستالژی‌های عاشقانه محدود نمی‌شود و می‌توان موضوعاتی مختلف از جمله اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و موضوعات ملی و میهنی را در قطعات موسیقی پاپ جستجو کرد. در واقع شاید علت غلبه این گونه مضامین در موسیقی پاپ تجربه موفقیت‌آمیز آن در میان مردم و محبوب شدن اولین خوانندگانش باشد. با این توصیف می‌توان این ایراد را بر خوانندگان و آهنگسازان عرصه موسیقی پاپ وارد دانست که توجه چندانی به ایجاد تنوع در مضامین آثارشان ندارند. اهمیت توجه به نیاز مردم جامعه به موسیقی پاپ و هم چنین عدم تنوع در موضوعات مورد توجه اهالی موسیقی پاپ با مرتضی پاشایی یکی از خوانندگان پاپ به گفت‌و گو نشسته‌ایم. جشنواره موسیقی مقاومت امسال موسیقی پاپ را در برنامه‌های خود گنجاند و در قالب این جشنواره هنرمندان بنام حوزه پاپ به روی صحنه آمدند. جشنواره مقاومت فرصتی مناسب برای پرداختن به مضامین ملی و میهنی در قالب موسیقی پاپ بود. مرتضی پاشایی یکی از خوانندگانی‌ست که در جشنواره هنر مقاومت حضور یافت.

چرا موسیقی پاپ به سمتی حرکت می‌کند که به نظر می رسد غم را در میان نسل جوان که مخاطبان اصلی آن هستند ترویج می‌دهد ؟ به نظر می رسد موضوعات دیگری هم برای بیان هست که موسیقی پاپ و هنرمندان این حوزه به دنبال آن نیستند و یا به بیان موضوعات عاشقانه اکتفا می کنند و نیاز به تغییر و تحولی در سبکشان نمی‌بینند.

به باور من موسیقی پاپ را نمی‌توان به طور مطلق غمگین دانست. البته این موضوع را به طور کامل مردود نمی‌دانم اما حقیقت این است که بخشی از موسیقی پاپ بر گردان نوستالژی‌های ذهنی شنونده است به همین سبب او تأمل می‌کند؛ گاه به فکر فرو می‌رود و گاه نیز غمگین می‌شود. اما به باور من این غم از جنس اندوه نیست و نمی‌توان همه گونه‌های آن را افسرده کننده دانست. من موسیقی خود را غمگین نمی‌دانم چرا که از نوع نخست نیست. نوع دوم که من موسیقی خود را گونه ای از آن می دانم، غم عاشقانه‌ایست که گاه ما نیازمندیم که بدان مبتلا شویم. به هر حال این غم یکی از احساساتی است که همه ما آن را تجربه می کنیم. شاید لازم است گاهی این غم را تجربه کنیم و از نظر من این گونه موسیقایی بر سرور باطنی مخاطب می افزاید.

به نظر می‌رسد اهالی موسیقی پاپ نوستالژیک آن هم از نوع عاشقانه به سبب آنکه تجربه موفق داشته؛ مدت‌هاست این نوستالژی عاشقانه را تکرار می‌کنند و تم یکنواختی از موسیقی را ایجاد کرده‌اند. شاید این ایراد به اهالی موسیقی پاپ وارد است که پس از چندین تجربه موفق مدت هاست که تنها برگردان نوستالژی عاشقانه در آثارشان دیده می شود. فکر نمی‌کنید این غم مدت‌هاست که به تکرار رسیده است؟

منکر این موضوع نیستم که موسیقی پاپ به این موضوع به صورت مکرر پرداخته است. اما حقیقت این است که این احساس از بدنه اجتماع جدا نیست. غالب مردم درگیری‌های احساسی دارند. همه مردمی که ظاهرا خوشحالند در عمق وجود خود غمگین می‌شوند و به باور من گاه لازم است که با واکنش به یک قطعه موسیقایی روح خود را آرام کنند و تزکیه کنند. وگرنه می‌توان به گونه‌های دیگر موسیقی و ترانه هایی با موضوعات اجتماعی، میهنی و ملی نیز پرداخت. اما نباید این موضوع را از یاد ببریم که مردم با برخی از گونه‌های ترانه ارتباط برقرار نمی‌کنند. به عنوان مثال ارتباطی که مخاطبان با یک موسیقی نوستالژیک برقرار می‌کنند هرگز با یک ترانه که حاوی پند و اندرز است برقرار نمی‌کنند. شاید بتوان گفت؛ هم ذات پنداری علاقه قالب در میان مردم است.

به نظر می رسد که گونه های دیگر موسیقی توانسته اند بدون هم ذات پنداری عاشقانه مخاطبان خود رابیابند. فکر می‌کنید تنها موسیقی پاپ است که مخاطبان آن نیاز به همه ذات پنداری دارند؟ سبک های دیگر موسیقی با وجود آن‌که طرفداران خاص خود را دارند لزوماً بیانگر احساسات و عواطف انسانی نیستند.

درست است که موسیقی پاپ گونه های دیگری نیز دارد؛ اما فکر می‌کنم مخاطبان موسیقی پاپ در ایران این گونه موسیقایی را با هم ذات پنداری شناخته‌اند. گونه‌ای که بتواند احساسات آن‌ها را بازگو کند و به همین سبب است که موسیقی پاپ تلاش می کند تا نوعی احساس تعلق و عشق را به مخاطب منتقل کند. موسیقی راک به طبع این گونه نیست جنبه‌ای اعتراضی دارد یا آن که در موسیقی سنتی جنبه عرفانی غالب است. اما شاید موسیقی پاپ زبان احساس مردم ایران است.

شما آثار اخیر خود را در جشنواره مقاومت ارائه کرده‌اید و رویه‌ای ارزشی به موسیقی پاپ را در نگرش خود دخیل کرده‌اید. با این وصف می‌توان گفت که موسیقی پاپ ایران هم قابلیت پرداختن به موضوعات اجتماعی را داراست؟

البته موسیقی پاپ قابلیت های بسیاری دارد و فراتر از آن، جنگ مسئله‌ای است بسیار کلی و نگرش آن ملی است و در هیچ قالب ویژه‌ای نمی‌گنجد. بر هیچ کس پوشیده نیست که شهید بالاترین ارزش را در باورهای ملی ما دارد. می توان گفت شهید در باور ما فردی است که برای اثبات باورهای ملی خود فداکاری کرده است و در این راه جان باخته. بنابراین باید این حقیت اقرار کرد که رسالت ما احترام به این ارزش والاست. البته این موضوع انکار ‌ناپذیر است که موسیقی پاپ قابلیت بسیار بالایی در انعکاس اجتماع دارد اما مخاطبان رویه احساسی آن را بیشتر می‌‌پسندند. اما به طور کلی نمی‌توان گفت که این گونه موسیقایی محدود به قالب احساسی‌ست.
انتهای پیام/ ا
برچسب ها:
آخرین اخبار