امروز : جمعه ۱ بهمن ۱۳۹۵ - 2017 January 20
۱۲:۳۲
ادموند
کمک مالی
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 38869
تاریخ انتشار: ۴ شهریور ۱۳۹۲ - ساعت ۱۳:۰۵
تعداد بازدید: 155
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، مهر ماه 1357، بیت امام در نجف اشرف توسط ماموران امنیتی عراق محاصره شده و ایشان ...

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، مهر ماه 1357، بیت امام در نجف اشرف توسط ماموران امنیتی عراق محاصره شده و ایشان از هرگونه فعالیت سیاسی و تبلیغی بر علیه رژیم شاه، منع شدند.

روابط رژیم عراق پس از چند سال کشمکش مرزی و سیاسی با رژیم پهلوی، در سال 1353(1975 میلادی) و با انعقاد قرارداد الجزایر رو به بهبود نهاده بود و از این رو حضور و فعالیت‌های سیاسی امام خمینی(ره) در آن کشور را باعث ایجاد خلل در این روابط می‌پنداشت.

بر همین اساس در اول مهرماه 1357 نیروهای امنیتی دولت بعثی عراق به منظور همکاری با رژیم شاه و پیشگیری از پیروزی انقلاب اسلامی ملت ایران، بیت امام خمینی را در نجف محاصره کردند و خواهان این شدند که ایشان از هرگونه مصاحبه، صدور اعلامیه و ایراد نطق و خطابه سیاسی خودداری نمایند.

به موجب گزارشی که به تاریخ 1357/07/10 در ساواک جهت دیدن محمدرضا شاه تنظیم شده بود، یک هیئت بلندپایه از ساواک به منظور آخرین هماهنگی ها با سعدون شاکر، رئیس سازمان امنیت عراق، در بغداد ملاقات می‌کند.

مهم‌ترین محورهای این مذاکرات پیرامون گفت‌و‌گوهایی است که مقامات سازمان امنیت عراق با امام خمینی داشته‌اند.

این گزارش تصریح می کند که مقامات امنیتی عراق در ملاقات‌ها با امام خمینی او را فردی سرسخت و مصمم در تعقیب نقشه‌های خود می‌دانند و عقیده دارند که او به هیچ وجه از تعقیب هدف‌های خود انصراف حاصل نخواهد کرد و ایشان در برابر تذکرات مقامات امنیتی عراق که به ایشان تکلیف می‌کردند از فعالیت‌های سیاسی در عراق چشم پوشی کند، می‌گویند: «من اهل سیاست هستم و هم مذهبی، هیچ وقت از نظرات سیاسی خود عدول و نزول نخواهم کرد. در پایان گزارش بیان شده است که از نظر مقامات امنیتی عراق، حضور امام خمینی در این کشور برای امنیت عراق مضر تشخیص داده شده و عقیده دارند که ایشان اگر به جای دیگری نیز بروند، احتمالا مشکلات بیشتری ایجاد خواهند کرد.

در همان ایام مقامات عراقی با دعوت از حجت الاسلام و المسلمین دعایی، نظرات شورای انقلاب کشور عراق را برای رساندن به امام خمینی، اعلام کردند. مهم ترین محورهای پیام این بود که امام خمینی می‌توانند در عراق به زندگی عادی خویش ادامه دهند ولی از کارهای سیاسی خود باید دست بردارند. و دیگر اینکه در صورت ادامه کارهای سیاسی در عراق، باید این کشور را ترک نمایند.

به دنبال این مسائل یکی دو ملاقات ما بین امام خمینی و بعضی از مقامات امنیتی ر‍ژیم عراق صورت گرفت که در آنها نیز بر عدم فعالیت سیاسی امام بر علیه رژیم شاه تاکید شد که چون با امتناع امام خمینی مواجه گردید، به دنبال این امتناع منزل امام خمینی در نجف در اول مهرماه 1357 تحت محاصره نیروهای امنیتی قرار گرفت و ادامه این وقایع منجر به مهاجرت امام خمینی به پاریس گردید.

بعدها امام خمینی در تاریخ 6 اسفند 1357 در یک سخنرانی به این وقایع اشاره نموده و می فرمایند: «خدای تبارک و تعالی مقدراتی دارد که ما سر آن را نمی‌فهمیم، مگر بعد از زمان‌ها، بعد از آن‌که به واسطه فشار دولت ایران و فشار محمدرضا شاه بر دولت عراق، و محصور کردن آنها منزل ما را و رفت و آمدهایی که بین ما و دولت عراق شد، گفتگوهایی شد و ما به آنها اخطار کردیم که یک مسئله شرعی است، یک وظیفه الهی است؛ و من نمی توانم مسئله الهی و وظیفه شرعی را  به قول شما‌ها ترک کنم. من این کارهایی که در اینجا انجام می‌دهم انجام می‌دهم، شما هم هر کاری دارید بکنید....» (صحیفه امام، جلد 6، ص 226)
انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار