امروز : پنجشنبه ۱ تیر ۱۳۹۶ - 2017 June 22
۱۹:۰۳
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 40604
تاریخ انتشار: ۸ شهریور ۱۳۹۲ - ساعت ۰۱:۰۳
تعداد بازدید: 58
به گزارش خبرنگار آیین و اندیشه خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، اگر پای صحبت‌های پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها بنشنیم، با خاطرات غبار گرفته ...

به گزارش خبرنگار آیین و اندیشه خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، اگر پای صحبت‌های پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها بنشنیم، با خاطرات غبار گرفته از سفرهایی روبرو می‌شویم که نه با اتوبوس و قطار و خودروی شخصی که با پای پیاده صورت می‌گرفتند، کاروان‌هایی که روزها و گاه هفته‌ها در مسیر «حج فقرا» قدم بر می داشتند، بدون اینکه غبار خستگی، ردی بر ردای پاکشان بگذارد و ملال راه، آزارشان دهد.

قطار؛ مرکب برگزیده زائران گنبد طلا

سال‌های سال است زائران ضامن آهو زمانی که عزم سفر به دیار خراسان می‌کنند برای انتخاب وسیله سفر پیش از هر چیز به یاد قطاری می‌افتند که هم ایمن‌تر از سایر روش‌هاست و هم خستگی رانندگی در ساعت‌های طولانی را در پی ندارد. البته برای خرید بلیط های قطار مشهد باید هفته‌ها پیش از آغاز سفر اقدام کرد تا به ناگاه روز مقرر پیش فروش بلیط ها نگذرد.

سرزنش خار و شوق کعبه

اینکه چرا سفر طولانی مشهد، دشواری‌های سفرهای مشابه را ندارد، شاید بیش از هر چیز به دلیل شوقی باشد که قلب‌های زائران بارگاه طلا را در خود غوطه‌ور می‌کند، شوقی که سبب می‌شود دشواری‌های سفر در خاطر مسافران خاطره خوشی باشد که تا مدت‌ها لبخند را به مهمانی لب‌هایشان می‌آورد و میل بازگشت به دیار یار را افزون‌تر می‌کند.

شهر شب‌های روشن

شب‌های روشن یکی از اولین مشخصه‌هایی است که توجه مسافرانی را که برای اولین بار قدم در سرزمین طلایی گذارده‌اند، به خود جلب می‌کند. شب‌هایی که با نور تمام نشدنی‌اش تفاوتی با روز ندارد و لحظه به لحظه‌اش پر شده از عاشقانی که بدون توجه به عقربه‌های ساعت مچی‌شان، راه حرم نور را در پیش می‌گیرند.

زمانی برای توقف زمان

نمی‌دانم این معجزه حضور اوست یا جذبه‌ای که مردم در روزهای اقامت در این شهر طلایی دارند که باعث می‌شود زمان در این شهر، تعریفی تازه به خود بگیرد و روزهای مقیم شدن در مشهد، نه صبح‌هایش معلوم باشد و نه غروب‌هایش مشخص، انگار همه آدم‌های به دنبال یافتن آرامشی تمام نشدنی زمان را به مکان پیوند زده‌اند و در این بین به دنبال دستی می‌گردند که نوید بخش پایان غم‌هایشان است.

دلی که در هتل آرام نمی ماند

یکی دیگر از خصوصیات سفر به مشهد این است که حتی اگر یک شبانه‌روز را هم در حرم گذرانده باشی باز به محض بازگشت به هتل، انگار جذبه‌ای وصف‌ناشدنی بار دیگر تمام اجزای وجود تو را به سمت آن گنبد طلایی می‌کشاند و تمام لحظات حضور در هتل را به عذابی جانکاه بدل می‌کند. جذبه‌ای که سبب می شود که خواب به روزهای بازگشت از سفر محول شود و پاها بی‌اراده، راه حرمی را در پیش گیرد که دست رد به سینه زائرانش نمی‌زند.

لحظه تلخ وداع با گنبد طلا

سفر به مشهد اما در کنار تمام زیبایی ها و لحظات تکرار نشدنی اش، تراژدی اسفناکی را هم به همراه دارد. روز آخر، ساعتی مانده به زمان حرکت که به حرم می روی تا برای آخرین بار از آقا خداحافظی کنی، لحظاتی که دوست داری زمان از حرکت بایستد و این گفتگوی آخری تمام نشود، اما انگار لحظه وداع نزدیک شده و تو مجبوری قدم‌هایت را به اجبار به سمت دالانهای خروجی پیش ببری و امان از نمای آخری گنبد طلا که در مردمک نمناک می‌افتد و تا مدت‌ها با موجی از غم در آرشیو خاطره باقی می‌ماند.

انتظار روز برگشت

شاید روزهای انگشت شماری از زندگی، غم روز بازگشت از سفر شهر نور داشته باشد. هر چقدر عقربه‌های ساعت در طول رفتن سریع می‌چرخیدند، اما انگار قدم‌های عقربه ها هم مشمول سنگینی غم بازگشت شده است و دیگر نایی برای حرکت ندارد. تنها فکری که ساعت های بازگشت می‌تواند آبی بر آتش حزن ملال‌آور قلب‌ها باشد امید سفری دوباره است که از همان لحظه خداحافظی تا سلامی دوباره قلب‌ها را زنده نگه می‌دارد و از دشواری نفس کشیدن می‌کاهد.
امام همه

نمی‌دانم چه دلیلی باعث شده که امام رضا (ع)، امامی برای همه آدم ها باشد، چه آنهایی که روزانه ساعت‌ها سر بر مهر می‌گذارند و چه کسانی که شاید بیشتر نمازهای صبحشان قضا می‌شود و در نهایت همه و همه، زمانی که روزگار گره بر زندگی‌شان می‌اندازد، راه آن گنبد طلایی را در پیش می‌گیرند، همان گنبدی که می‌گویند صاحبش دست رد به سینه کسی نمی‌زند و سالانه میلیون‌ها زائر بدون اینکه تعدادشان در جایی ثبت شود در آرزوی استجابت به دامانش دست توسل می‌جویند.
گزارش: سپیده آماده
انتهای پیام/ک
برچسب ها:
آخرین اخبار