امروز : دوشنبه ۳ مهر ۱۳۹۶ - 2017 September 25
۰۴:۳۳
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 42385
تاریخ انتشار: ۱۲ شهریور ۱۳۹۲ - ساعت ۱۲:۰۳
تعداد بازدید: 92
خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس: - فاطمه حامدی‌خواه- هنر نگارگری اگر چه ریشه در فرهنگ اصیل ایرانی دارد، ‌اما مدت‌هاست که کشورهای مختلف ...

خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس: - فاطمه حامدی‌خواه- هنر نگارگری اگر چه ریشه در فرهنگ اصیل ایرانی دارد، ‌اما مدت‌هاست که کشورهای مختلف جهان به ویژه کشورهای اسلامی از جمله امارات و الجزایر توجه ویژه‌ای به این هنر نشان داده‌اند و نمایشگاه‌ها و جشنواره‌های بین‌المللی بزرگی را هر ساله برگزار می‌کنند.

به طور طبیعی، هنرمندان ایرانی نیز از جمله شرکت‌کنندگان این جشنواره‌ها هستند و معمولاً‌ جوایز برتر این جشنواره‌ها را نیز به خود اختصاص می‌دهند، این در حالی است که این هنر چنان که باید و شاید در کشور خودمان مورد توجه قرار نمی‌گیرد و هیچ جشنواره‌ سالانه و مستمری در سطح بین‌المللی با موضوع هنر نگارگری نداریم. در چنین شرایطی طبیعی است که دیگر کشورها گوی سبقت را از ما بربایند و پیشتاز برگزاری رویدادهای بین‌المللی در زمینه هنر نگارگری در دنیا باشند و در همایش‌های علمی خود به نقش عرب‌ها در به کمال رساندن این هنر تأکید کنند.

با احسان قائمی نگارگر، استاد دانشگاه و دبیر شورای برنامه ریزی انجمن نگارگری درباره  این نمایشگاه‌های بین‌المللی و حضور هنرمندان ایرانی در این نمایشگاه‌های خارجی گفت‌وگویی انجام داده‌ایم که می خوانید:

*چند سالی است که الجزایر نمایشگاهی از آثار نگارگری برگزار می کند که هنرمندان ایرانی سهم ویژه‌ای در این نمایشگاه دارند، با توجه به این که نگارگری هنری کاملاً ایرانی محسوب می‌شود،‌ این نمایشگاه چگونه و با حضور چه هنرمندان دیگری برگزار می‌شود؟

این نمایشگاه هرساله در مهرماه از سوی وزارت فرهنگ کشور الجزایر برگزار می شود و کشورهای اسلامی زیادی در آن شرکت می کنند. درواقع می توان گفت اصلی ترین نقش را در این نمایشگاه هنرمندان کشورهای اسلامی دارند که هنرمندانی از ایران نیز در آن شرکت می کنند.

روند برگزاری نمایشگاه به این شکل است که هرساله حدود اردیبهشت ماه، هنرمندان با مراجعه به وب سایت نمایشگاه، پس از مطالعه ضوابط، اقدام به ثبت نام اینترنتی می کنند و در اواخر مردادماه هیأت پنج نفره داوران، راه یافتگان به نمایشگاه را معرفی می کنند. مسئولین برگزاری نیز از طریق ارسال ایمیل هنرمندان منتخب از هر کشور را مطلع می سازند و اینجاست که مراحل ارسال دعوت نامه و اعزام هنرمند برای حضور در نمایشگاه آغاز می شود. یکی از نکات این نمایشگاه این است که کلیه هزینه های اعزام هنرمندان از سوی وزارت فرهنگ الجزایر پرداخت می‌شود و مدعوین در طول برگزاری نمایشگاه، مهمانان ویژه وزارت متبوع در الجزایر هستند.  هنرمندان آثارشان را حضوراً به محل نمایشگاه تحویل می‌دهند و مسئولین جشنواره، هزینه های مربوط به قاب کردن آثار را نیز پرداخت می‌کنند.
 


 

* اهدای جوایز ترغیب‌کننده

سطح جوایز جشنواره‌ها و نمایشگاه‌های خارجی هم معمولاً در استقبال هنرمندان بسیار تأثیرگذار است. این نمایشگاه آیا از میزان جوایز برای حضور حداکثری هنرمندان استفاده کرده است؟

بله. جوایز این نمایشگاه هم برای نفر اول شش هزار، نفر دوم چهار هزار، نفر سوم دو هزار و نفر چهارم هزار دلار آمریکاست.  جشنواره در دو گرایش مینیاتور و تذهیب برگزار می شود. یعنی جمعاً هشت برگزیده دارد. ضمن این که آثار برگزیدگان به مالکیت وزارت فرهنگ الجزایر درخواهد آمد.

* همایش‌هایی که به نقش عرب‌ها در به کمال رساندن هنر نگارگری تأکید دارد!

همایشی نیز در کنار این نمایشگاه برگزار می‌شود که قطعاً با مقالات و سخنرانی‌هایی درباره نگارگری همراه است. در این همایش آیا به ایرانی بودن این هنر هم اشاره می‌شود؟

بله. هرساله همایشی در بخش جنبی نمایشگاه برگزار می شود که کلیات سخنرانی ها و مقالات آن حکایت از آن دارد که هنر نگارگری را عربها از زوال به کمال رساندند و این ایجاد سهم برای کشورها و اقوامی که کوچکترین نقشی در پیدایش و ادامه مسیر این هنر نداشتند خود جای تأمل دارد در حالی که  نگارگری را در دنیا به عنوان یکی از انواع نقاشی‌ ایرانی می شناسند. به طوری که معادل لاتین آن PERSIAN PAINTING   است. اصل و اساس آن از ایران بوده، هست و خواهد بود و مکاتب آن نیز کاملاً ایرانی است از جمله مکتب اصفهان،‌ تبریز، شیراز و ... . این هنر اصالتاً متعلق به ایران است و این هنرهای ایرانی بود که پس روی آوردن ایرانیان به اسلام، تغییر شکل داد و اساس و پایه هنرهای اسلامی و به طور خاص قرآنی شد. به طور مثال هنر تذهیب که برای تزئین کتاب خدا استفاده می شود، ریشه ایرانی دارد و متأسفانه زمانی که ما به آن چه که متعلق به کشورمان است نپردازیم و درست از آن حمایت و بهره‌برداری نکنیم،‌ دیگر کشورها مدعی آن خواهند شد. همان طور که ترکیه امروز مدعی ترک بودن حضرت مولاناست.

* تحریم بین‌المللی صرفاً بهانه‌ای برای مسئولان است

پاسخ بسیاری از مسئولان در چنین مواردی کاهش بودجه فرهنگی و هنری و تحریم‌های بین‌المللی است. نظر شما چیست؟

اگر چه اکنون با تحریم‌های بین‌المللی مواجه‌ایم، ولی قبل از تحریم‌ها هم اتفاق خاصی در این زمینه نیفتاد و به نظر من این دلایل صرفاً بهانه است و بخش مهمی از این بی‌تدبیری‌ها به سوء مدیریت‌ها بازمی‌گردد. در حالی که کشور ما برای دنبال کردن اهداف خود در جهان اسلام هزینه می‌کند و همایشها، نشستها و کنفرانسهای متعددی با حضور شهرداران، دادستانها یا وزرای مختلف کشورهای اسلامی، برای رهبری جهان اسلام با محوریت ایران برگزار می شود، باید در بخش فرهنگ و هنر اسلامی نیز با توجه به مزیتهای نسبی و قابلیتهای خارق العاده هنرمندان ایرانی هزینه کنیم و پیشتاز باشیم. چراکه این هزینه‌ها در واقع نوعی سرمایه‌گذاری محسوب می‌شود.



 

* سهم ویژه ایرانی‌ها در نمایشگاه‌های بین‌المللی نگارگری

استقبال هنرمندان ایرانی از این نمایشگاه چگونه است؟

امسال ششمین دوره برگزاری این نمایشگاه است و  بر اساس آمار غیر رسمی که دراختیار داریم هرساله استقبال گسترده تری از سوی هنرمندان ایرانی صورت می گیرد. آمار منتشر شده در سایت جشنواره نیز گواه این مدعاست. چرا که تعداد هنرمندان مدعو از ایران بیشتر از سایر کشورهاست که این، هم به دلیل استقبال بیشتر هنرمندان ایرانی و هم به جهت بالا بودن سطح کیفی آثار ایرانیان است.

هنرمندان ایران چه سهمی در کسب جوایز برتر این جشنواره و نمایشگاه دارند؟

بله. هرساله هنرمندانی از کشور ما در هر دو گرایش در فهرست برگزیدگان هستند که باعث افتخار کشور است. سال گذشته خانم سپیده حقی اسماعیلی در گرایش مینیاتور مقام سوم را کسب کرد و سوده سادات رضویه نیز در تذهیب اول شد.
 
* تلاش انجمن برای ارتباط با این جشنواره‌های خارجی بی پاسخ ماند

آیا انجمن نگارگری در رابطه با این جشنواره یا جشنواره های مشابه فعالیتی دارد؟

تلاشهایی جهت ارتباط با دبیرخانه جشنواره از سوی انجمن صورت گرفته که به دلایل نامعلومی بی پاسخ مانده است. لذا انجمن هیچ ارتباط سیستماتیکی با این جشنواره ندارد و هنرمندان به صورت فرادی و کاملاً شخصی در آن شرکت می کنند. حتی تلاشهای ما برای اطلاع از نام هنرمندان شرکت کننده در جشنواره امسال نیز به نتیجه ای نرسیده و تنها از اسامی 7 نفر از 8 هنرمند پذیرفته شده اطلاع داریم که عبارتند از: پگاه شفیعی، آرزو کردبچه، راضیه رشتیانی، شهلا قاضی زاده، احمد درویشی، نیلوفر سیار و اسما سادات نوایی کاشانی.

*محسن آقامیری رکورددار جوایز جشنواره نگارگری امارات
 
علاوه بر الجزایر، جشنواره مشابهی نیز در زمینه تذهیب هرساله در کشور امارات برگزار می شود،‌سطح برگزاری این جشنواره چگونه است؟

بله. این جشنواره هشتمین سال برگزاری خود را پیش رو دارد و باید اذعان کنم که سطح کیفی جشنواره امارات بسیار بالاتر از الجزایر است. در این نمایشگاه که همزمان با میلاد با سعادت پیامبر اکرم هر سال برگزار می شود، ماهها قبل از برگزاری، مسئولین مربوطه اندازه های مشخصی از آثار و نوع آن را اعم از شمسه، حاشیه و ... در وب سایت رسمی جشنواره اعلام می کنند و هنرمندان علاقه مند نیز براساس حدود تعیین شده و سبک و سیاق درخواستی جشنواره، آثار ارزنده ای را در نمایشگاه ارائه می کنند و هر ساله اکثر برگزیدگان را هنرمندان ایرانی تشکیل می دهند. مثلاً محسن آقامیری  مجموعاً سه بار رتبه اول را در این جشنواره کسب کرده است که در این زمینه کماکان رکورد دار است.

جوایز این نمایشگاه هم باید برای هنرمندان ایرانی  ترغیب‌کننده باشد؟

بله. جایزه اول این نمایشگاه 70000، دوم 50000، سوم 40000، چهارم 30000 و نفر پنجم 20000 درهم  امارات است. البته آثار ارزنده راه یافته به نمایشگاه که جزو آثار برگزیده نیستند نیز به قیمت مناسبی از هنرمندان خریداری می شوند.

* سفارت ایران با هنرمندان ایرانی همکاری نمی‌کند

آیا سفارتخانه ها و رایزنی های فرهنگی ایران در این کشورها نقشی در برگزاری این رخدادها دارند؟

متأسفانه تقریباً خیر. سفارت ایران هیچ همکاری در این زمینه ندارد. حتی سفارت ایران در الجزایر از برگزاری یک ضیافت شام برای هنرمندان مدعو ایرانی و خوش آمدگویی نیز دریغ می ورزد. جای تأسف است که بگویم گروه اعزامی ایران که هر ساله حدود هشت نفر است، هیچ پشتوانه ای در کشور میزبان ندارند و با توجه به این که اغلب هنرمندان اعزامی را خانمها تشکیل می دهند این بی تفاوتی نماینده رسمی ایران در یک کشور خارجی جداً جای تأسف و تأثر دارد. چرا که حتی اگر از عرف دیپلماتیک صرف نظر کنیم، تعصب ملی اقتضا می کند که هنرمندان اعزامی بیش از هر جای دیگر تحت حمایت نمایندگی رسمی ایران باشند. در مقابل سفارت ایران در امارات هرساله نقش پررنگ تری در این زمینه ایفا می کند که جای تشکر و قدردانی دارد.

* اغلب داوران جشنواره نگارگری امارات ترک‌ها هستند

با توجه به این که خاستگاه نگارگری ایران است، سهم ایرانی ها در هیأت داوران این جشنواره ها چیست؟ آیا هنرمندان ایرانی برای عضویت در هیأت داوران دعوت می شوند؟

بله. در جشنواره الجزایر معمولاً یکی از پنج داور ایرانی است. مثلاً در سال گذشته آقای محمد نباتی داوری بخش تذهیب نمایشگاه الجزایر را برعهده داشت. در امارات هم سالهاست که استاد محمدباقر آقامیری به عنوان داور دعوت شده اند و سال گذشته هم استاد اردشیر مجرد تاکستانی نماینده ایران در هیأت داوران تذهیب در امارات بودند.
 
علاوه بر برگزیدگان ایرانی این جشنواره‌ها،‌ هنرمندان کدام کشورها در چنین رقابت‌هایی به عنوان برگزیده انتخاب می‌شوند؟

برگزیدگان جشنواره امارات، اغلب ایرانی اند. هنرمندان کشور ترکیه هم در میان برگزیدگان هستند. ولی باید اذعان کرد که سطح کار ترکها با هنرمندان ایرانی قابل قیاس نیست. آنچه که ترکها را در این رقابت به پیش می برد نفوذ سیاسی آنان در حوزه فرهنگ و هنر کشورهای اسلامی است و نه سطح کیفی آثارشان و به دلیل همین نفوذ است که اغلب داوران این نمایشگاه‌ ترک هستند. با این حال چون خاستگاه نگارگری ایران است و سطح آثار ایرانی ها بسیار بالاست، آنها نمی توانند از انتخاب آثار ایرانیان چشم پوشی کنند.
 
* تفاوت جشنواره‌های ایرانی و خارجی، بی‌نظمی در برگزاری و میزان جوایز است/ پذیرایی شاهانه در جشنواره امارات!

شما در آخرین دوسالانه ای که برگزار شد سمت دبیر اجرایی را برعهده داشتید. تفاوتها و شباهتهای این دو جشنواره به طور خاص با دوسالانه های ملی نگارگری در چیست؟

عمده ترین تفاوت، نظم در برگزاری نمایشگاه هاست. در طول برپایی جشنواره ها نظم حاکم بر دبیرخانه ها در روال برگزاری، از مهمترین شاخصه های این نمایشگاههاست که حکایت از مدیریتی باثبات و مقتدر در پشت صحنه دارد. در دوسالانه های ما بعضاً فاصله بین دو دوسالانه به چهار سال می رسد که این بی نظمی به هیچ وجه قابل توجیه نیست. نکته قابل توجه دیگر جوایز ارزنده در نمایشگاههای الجزایر و خصوصاً امارات است. به طور مثال در نگاهی گذرا به جشنواره امارات، صرف نظر از هزینه ایاب و ذهاب هنرمندان و سایر هزینه های جاری، تنها بودجه جوایز این نمایشگاه بیشتر از کل بودجه دوسالانه هشتم نگارگری است. در چنین شرایطی بدیهی است که هنرمندان رغبت بیشتری به شرکت در این قبیل نمایشگاهها  داشته باشند. در نمایشگاه الجزایر هم تنها جایزه اول دو گرایش، بیش از کل جوایز دوسالانه هشتم نگارگری است و نکته دیگر پذیرایی درخور توجه کشور میزبان از هنرمندان مدعو است که اگر به آن لقب شاهانه بدهیم سخن به گزاف نگفته ایم. این در حالی است که ما برای حداقل هزینه در دوسالانه ها با مشکلات عدیده مواجهیم.

در طراحی ضریح حرم، هنرمندی که جایگزین استاد فرشچیان باشد، نداریم

آیا هنرمندان جوان ایران توانسته‌اند در زمینه نگارگری میراث دار پیشکسوتان خود از جمله آقای فرشچیان باشند؟

نگاهی کلی به عرایض بنده در همین مصاحبه می تواند گویای این واقعیت باشد که دوره هنرمندانی چون استاد فرشچیان، آقامیری، مهرگان و تاکستانی بسیار متفاوت از دوره کنونی است. واقعیات زمان را نباید جدا از فضای حاکم بر هنر دانست. با این حال حقیقتی که با شرایط موجود نمی توان آن را انکار کرد، غفلت مسئولین در پاسداری و حمایت از هنرهای اصیل ایرانی اسلامی است که زیانهای جبران ناپذیری را به فرهنگ و هنر این کشور وارد خواهد ساخت. این نکته که هنرهای اسلامی جملگی ریشه در هنرهای ایرانی دارد را نمی توان کتمان کرد و در شرایطی که نظام اسلامی ایران مدعی سکان داری جهان اسلام در عرصه بین المللی است، پیش افتادن کشورهایی مانند امارات، الجزایر و ترکیه در حوزه هنرهای اسلامی و کنار گذاشتن نام خاستگاه این هنرها، نمی تواند پیام خوشی برای هنرمندان، هنردوستان و متولیان فرهنگ و هنر کشور ما باشد. حقیقت این است که در دهه های اخیر بیش از آنکه سرمایه گذاری در هنر صورت بگیرد، از این حوزه بهره برداری شده و طبیعی است که ذخایر موجود در فرهنگ و هنر هم، چنانچه با غفلت مواجه شوند روزی به پایان خواهند رسید و مشخص نیست پاسخگوی این خسران چه کسانی خواهند بود.
برای مثال سالهاست که برای خلق آثار فاخری چون طراحی ضریح حرم مطهر ثامن الحجج، کربلای معلی، نجف اشرف و ... دست به دامان همان هنرمندانی می شویم که در چهل سال پیش هم از هنرمندان شناخته شده بودند و این سوال کماکان بی پاسخ می ماند که چرا در این مدت هنرمندانی که بتوانند جایگزین این مفاخر شوند، تربیت نشده اند؟ و اگر روزی این هنرمندان پیشکسوت از این دنیا رخت بربندند، خلأ ناشی از غیبت آنان را چه کسانی پر خواهند کرد؟

* آرشیو غنی از آثار نگارگری ایران در امارات

با توجه به این که آثار برگزیده در کشورهای میزبان باقی می ماند و به تملک آنها درمی آید، چه سرنوشتی در انتظار این آثار است؟

در کشور امارات، هرساله وزارت فرهنگ این کشور آثار برگزیده را با عنوان آثاری از هنرهای اسلامی در نمایشگاههایی تخصصی در کشورهای مختلف به نمایش می گذارد و نهایتاً آثار در موزه هنرهای اسلامی امارات  نگهداری می شوند. جای تأسف است که بگویم بار اعتباری و معنوی این آثار خواسته یا ناخواسته به نام کشور امارات رقم می خورد که خود می تواند زنگ خطری برای مسئولین فرهنگ و هنر کشور باشد. از سرنوشت آثار موجود در الجزایر هم اطلاع دقیقی نداریم. ولی بر اساس مطالب مندرج در سایت جشنواره ظاهراً این مجموعه آثار، سرنوشتی مشابه آثار موجود در امارات دارند.

جشنواره‌های ایرانی تهی از آثار نگارگران برتر است

با توجه به حمایت این کشورها از هنرمندان به نظر می‌رسد که هنرمندان ایرانی ترجیح می دهند در این رویدادهای خارجی شرکت کنند تا در نمایشگاه های ایرانی. این طور نیست؟

مسلماً. با کمال تأسف باید بگویم حدود پنج سال است که جشنواره های داخل ایران تقریباً خالی از آثار شاخص تذهیب شده اند. اغلب هنرمندان ارزنده در این حوزه، تمام همت خود را برای خلق آثاری متناسب با استاندارهای جشنواره امارات گذاشته اند و الحق آثار بسیار نفیسی را نیز خلق کرده اند که همگی از کشور خارج شده اند. بدیهی است که با وجود جشنواره هایی از این دست و تهی شدن نمایشگاههای داخلی از هنرمندان شاخص در تذهیب، آینده روشنی را نمی توان برای این قبیل رقابتهای ملی متصور شد. 

* آثار نگارگران ایرانی در کشور خریداری نمی‌شود
 
اما این که آثار ایرانی‌ها در این کشورها می‌ماند و یا به فروش می‌رسد نکته‌ای است که بسیاری از صاحبنظران از آن به عنوان حضور بین‌المللی هنر ایران یاد می‌کنند و بر ضرورت این اتفاق هم تأکید دارند؟

بله. این در شرایطی است که آثار هنرمندان خارجی نیز در ایران به نمایش درآید و امکان خرید و فروش داشته باشد. در حالی که اکنون این معامله یک طرفه است. ما برای دوسالانه‌ها و نمایشگاه‌های تخصصی خودمان نتوانستیم خرید آثار از هنرمندان داشته باشیم. ضمناً تذهیب و نگارگری کار بسیار زمان‌بری است و بسیاری از آن‌ها مشغول کار برای نمایشگاه امارات بودند و آن را به دوسالانه خودمان ترجیح می دهند و این در درازمدت فاجعه بار است.

از سوی دیگر اگر هنرمندی تعدادی از آثارش در ایران نگهداری شود و خریداری شده باشد و بخشی دیگر را در خارج از ایران به فروش برساند اتفاق خوبی است، اما این در حالی است که بسیاری از این هنرمندان حتی یک اثر برای نمونه در موزه‌های ایران ندارند چون در داخل کشور حاضر نیستند برای خرید آثار آن ها هزینه کنند و به همین دلیل هنرمندان آثارشان را روانه کشورهای دیگر می‌کنند. برای روشن تر شدن موضوع به مصاحبه اخیر خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس با رئیس محترم موزه هنرهای معاصر اشاره می کنم که ایشان هم بر محدودیت‌های مالی حتی برای بیمه آثار هنرمندان بزرگ خارجی برای نمایش در داخل کشور اشاره کردند و این که هیچ اثری پس از انقلاب اسلامی از هنرمندان خارجی برای گنجینه موزه خریداری نشده است. در مورد به پایان رسیدن دوره فعالیتهای آرشیوی که ایشان اشاره داشتند نیز ضمن تأیید سخنان جناب آقای آقایی، این نکته را باید یادآوری کنم که اگر امروز موزه هنرهای معاصر تهران از موزه های شناخته شده در جهان است، بی تردید عمده ترین دلیل آن همان آرشیو غنی موجود در گنجینه موزه است. فعالیتهای آرشیوی برای کشورهایی به پایان رسیده که امکان تبادل آثار هنری در دنیای آزاد را دارند و به راحتی از پس هزینه های کلان این تبادلات بر می آیند. خواه این تأمین بودجه از طرف دولت باشد خواه بخش خصوصی. ولی در کشوری با شرایط کنونی کشور ما اگر لااقل در زمینه هنرهای ایرانی اسلامی به هر دلیل از آرشیو کردن آثار شاخص در مراکزی چون موزه معاصر و یا فرهنگستان هنر بپرهیزیم، دیری نخواهد پایید که باید برای نمایش آثار هنرمندان معاصر ایرانی، دست گدایی به سوی کشورهای دیگر دراز کنیم که این امر به هیچ وجه قابل توجیه نیست. 

* موزه معاصر ایران هم نظیر گنجینه آثار نگارگری امارات را ندارد  

 به جرأت می گویم گنجینه ای که وزارت فرهنگ امارات در طول هشت دوره برگزاری جشنواره البرده از هنرمندان ایرانی معاصر در رشته تذهیب گردآوری کرده، حتی معتبر ترین آرشیو هنرهای تجسمی کشور که موزه هنرهای معاصر است در اختیار ندارد. پس اگر دوره فعالیتهای آرشیوی برای موزه ها به پایان رسیده، دلیل رغبت کشوری مثل امارات برای آرشیو کردن آثار هنرمندان ایرانی در شاخه هنرهای اسلامی چیست؟ آیا این قبیل کشورها در چنین شرایطی درصدد تاریخ سازی برای هویت فرهنگی هنری خود نیستند؟! آیا با توجه به این محدودیتها باز هم می توان این رابطه یک سویه را اتفاقی مبارک دانست؟! البته باید اذعان کرد که در چنین زمانی که شرایط برای فعالیتهای حرفه ای این دسته از هنرمندان در داخل کشور فراهم نیست، همین جشنواره ها و حضور بین المللی هنرمندان ایرانی می تواند ضامن بقای هنر اسلامی ایران باشد که از این بعد می توان با نگاه مثبت به این رویدادها نگریست. پیشنهاد می کنم نمایشگاه مشترکی از آثار تذهیب  موجود در گنجینه موزه هنرهای معاصر و مجموعه گردآوری شده توسط وزارت فرهنگ امارات از هنرمندان ایرانی برگزار شود تا حقیقت بیش از پیش آشکار شود. چاپ کتابی از آثار این دو مجموعه نیز می تواند امکان مقایسه تطبیقی را فراهم آورد.
انتهای پیام/
 
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها