امروز : پنجشنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۶ - 2017 October 19
۱۴:۳۸
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 42820
تاریخ انتشار: ۱۳ شهریور ۱۳۹۲ - ساعت ۱۱:۰۱
تعداد بازدید: 113
به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس به نقل از روابط عمومی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، این مرکز در اظهارنظر کارشناسی خود ...

به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس به نقل از روابط عمومی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، این مرکز در اظهارنظر کارشناسی خود درباره «طرح اصلاح ماده (210) آیین‌نامه داخلی مجلس شورای اسلامی» اعلام کرد: این طرح با هدف اصلاح سازوکار مجلس در تصمیم‌گیری در خصوص وارد بودن سؤال از وزیر در صحن علنی تهیه و ارائه شده است که در این گزارش به بررسی آن خواهیم پرداخت.

* بررسی طرح

بر اساس طرح پیشنهادی در صورتی که «سؤال از وزیر» در صحن علنی مطرح شد، تصمیم‌گیری در خصوص وارد بودن یا نبودن سؤال به‌ سبب تصمیم‌گیری مجلس خواهد بود و قانع شدن نماینده سؤال‌کننده نسبت به پاسخ وزیر در صحن علنی مانع تصمیم‌گیری مجلس در خصوص وارد بودن و یا نبودن سؤال نخواهد شد.

توضیح آنکه هم‌اکنون به ‌سبب ماده (210) قانون آیین‌نامه داخلی مجلس، پس از مطرح شدن سؤال نماینده از وزیر در صحن علنی و گزارش کمیسیون در خصوص سؤال و بررسی‌های انجام شده و همچنین ارائه توضیحات وزیر و نماینده سؤال‌کننده در صحن علنی، صرفاً در صورتی نظر مجلس برای وارد بودن یا نبودن سؤال أخذ می‌شود که نماینده سؤال‌کننده نسبت به توضیحات وزیر قانع نشده باشد و در صورتی که نماینده با توضیحات وزیر در صحن علنی قانع شود، نظر مجلس در خصوص سؤال أخذ نخواهد شد، بنابراین طرح پیشنهادی با این توجیه که نماینده سؤال‌کننده تا پیش از طرح سؤال در صحن علنی با توجه به بحث و بررسی سؤال در کمیسیون تخصصی ذیربط فرصت کافی برای اقناع داشته است، تصمیم‌گیری مجلس درخصوص ورود یا عدم ورود سؤال، منوط به اقناع یا عدم اقناع نماینده سؤال‌کننده نشده است و در صورتی که سؤال بر اثر عدم اقناع نماینده سؤال‌کننده، در صحن علنی مطرح شد، اقناع بعدی نماینده تأثیری در ورود مجلس برای تصمیم‌گیری نخواهد داشت.

در این خصوص به ‌نظر می‌رسد استدلال طراحان قابل توجیه و پذیرش است، چراکه قبل از مطرح شدن سؤال در صحن علنی مجلس، نماینده با استماع صحبت‌ها و پاسخ‌های وزیر در کمیسیون تخصصی مربوطه فرصت کافی برای اقناع شدن را دارا است و با طرح سؤال در صحن علنی و ارائه گزارش کمیسیون تخصصی در این زمینه و همچنین صحبت نماینده سؤال‌کننده و وزیر مربوطه، تصمیم‌گیری در خصوص ورود یا عدم ورود سؤال نیز باید بر عهده نمایندگان باشد و نه صرفاً نماینده سؤال‌کننده.

علاوه ‌بر اصلاح فوق‌الذکر، به سبب طرح حاضر ترتیب صحبت وزیر و نماینده سؤال‌کننده در صحن علنی تغییر یافته است.

بدین صورت که به‌ سبب ماده (210) فعلی پس از ارائه گزارش کمیسیون ابتدا وزیر صحبت خواهد کرد و سپس نماینده سؤال‌کننده، اما با توجه به اینکه اصولاً ابتدا باید سؤال پرسیده شود و سپس پاسخ، به‌ سبب طرح پیشنهادی این ترتیب به این صورت که ابتدا نماینده سؤال‌کننده صحبت خواهد کرد و سپس وزیر، اصلاح شده است.

همچنین مدت زمان صحبت کردن نماینده سؤال‌کننده در صحن علنی نیز از پانزده دقیقه به 10 دقیقه کاهش یافته است که این امر با توجه به این نکته اصلاح شده است که اصولاً جهت طرح سؤال فرصت زمان کمتری نسبت به پاسخ نیاز است.

بنابراین با توجه به توضیحات و استدلالات مطروحه به‌ نظر می‌رسد اصلاحات پیشنهادی منطقی و قابل قبول بوده، بنابراین تصویب آن مورد پیشنهاد است.

* نتیجه‌گیری

با عنایت به مطالب فوق‌الذکر به ‌نظر می‌رسد با مطرح شدن سؤال در صحن علنی و با توجه به اینکه نماینده سؤال‌کننده تا پیش از طرح سؤال در صحن علنی و دریافت پاسخ وزیر در کمیسیون تخصصی مربوطه فرصت کافی برای اقناع داشته است، اعطای حق تصمیم‌گیری در خصوص ورود یا عدم ورود سؤال به نمایندگان به‌ صورت مطلق (و نه فقط در مواردی که نماینده سؤال‌کننده قانع نشده است) صحیح و شایسته است.

همچنین اصلاح ترتیب صحبت نماینده سؤال‌کننده و وزیر با توجه به ترتیب منطقی لازم برای طرح سؤال و پاسخ و مدت زمان مقرر جهت صحبت هر کدام نیز مناسب است، بنابراین تصویب طرح حاضر فاقد ایراد بوده و پیشنهاد می‌شود.
انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها