امروز : پنجشنبه ۲۶ مرداد ۱۳۹۶ - 2017 August 17
۱۱:۰۴
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 44364
تاریخ انتشار: ۱۶ شهریور ۱۳۹۲ - ساعت ۱۵:۰۲
تعداد بازدید: 88
به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس از همدان، اعتیاد بلای خانمان‌سوزی است که روزانه جان هزاران انسان را می‌گیرد و جامعه را دچار ...

به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس از همدان، اعتیاد بلای خانمان‌سوزی است که روزانه جان هزاران انسان را می‌گیرد و جامعه را دچار مشکلات بسیاری از جمله فرار از خانه، کارتن‌خوابی و بروز بیماری‌های مختلف می‌کند.

یکی از علل اعتیاد در جامعه را می‌توان در دسترس بودن آن دانست که البته این موضوع یکی از ترفندهای دشمن برای مقابله با ایران و ایرانی است.

پرواضح است در جامعه‌ای که دسترسی به اعتیاد بالا رود اگر نسبت به موضوعات پیشگیرانه توجهی نشود، در آن صورت درصد افراد معتاد هم بیشتر خواهد شد.

در این میان نباید از نقش خانواده‌ها به عنوان یکی از ارکان اصلی پیشگیرانه غافل شد زیرا تربیت فرزندان و جهت دادن به شخصیت آنان در این کانون شکل می‌گیرد.

از آن جا که بسیاری از متغیرهای شخصیتی از جمله اعتیاد و تزلزل روحی و بی‌پناهی در محیط خانه و خانواده ایجاد می‌شود می‌توان تأثیر بسزای خانواده‌ها در تعالی فرزندان و یا بدبختی آنان را مشاهده کرد.

در شهر ما صدها نفر هستند که سقف خانه‌هاشان آسمان است و بالش زیر سرشان آجرهای ساختمان‌های نیمه‌کاره.

افرادی که شاید هیچ گاه تصور نمی‌کردند روزی به این وضعیت دچار شوند، اما شدند.

برخی از این افراد معتادانی هستند که درگیر بلای خانمانسور اعتیاد شده‌اند و این درد، سن و سال نمی‌شناسد.

خیلی‌ها را درگیر خود کرده است، کوچک و بزرگ، زن و مرد.... و این یعنی زنگ خطر.

چندی پیش خبری در شهر پیچید و حرف‌هایی شنیده شد که آه از نهاد هر دردمندی بلند می‌کرد.

داستان واقعی ما از این قرار است که یک شهروند همدانی به دام اعتیاد افتاده که پایانش طرد از خانواده و کارتون‌خوابی است. نام او «حسین» است بزرگ شده بی‌سرپناهی و فرزند فرار از خانواده.

17 سال از روز تولدش می‌گذرد و سقف سه سال از این سال‌ها برای او آسمان بوده و بالش این سه سال، آجر کنار خیابان.
 


 

حسین بی‌جان و ضعیف با بدنی کرم‌زده در کنار یکی از مساجد شهر با مرگ دست و پنجه نرم می‌کرد و همه بی‌اعتنا از کنارش می‌گذشتند، شاید بیشترین لطف در حق این پسرک، پرت کردن پول خرد و اسکناسی ناچیز به سمتش بود.

او در یکی از شب‌های تنهایی و بی‌پناهی‌اش که بدنش سوزش و درد شدید داشت، فقط از خدا کمک می‌خواهد.

درد دلش را برای خدایی می‌گوید که در کتاب آسمانیش گفته «از رحمت خدا ناامید نباشید».

دعایش مستجاب می‌شود، بالاخره چند نفر بی‌پناهیش‌ را می‌بینند و کمر همت می‌بندند برای مرهم گذاشتن بر دردهایش.

این بار شهروندان بی‌تفاوت از کنارش نمی‌گذرند و یا تنها به گفتن کلمه‌ای برای ابراز همدردری با او اکتفا نمی‌کنند بلکه می‌مانند تا کمکش کنند.

وقتی این چند نفر حسین را در وضعیت اسفناکی می‌بینند از اورژانس می‌خواهند که او را به بیمارستان منتقل کند اما با ممانعت اورژانس مواجه می‌شوند.

حرف بی‌حساب اورژانس این بوده که کرم‌های بدن حسین تجهیزات ما را آلوده می‌کند. همشهری‌ها با هزار دردسر و تهدید اورژانس را مجبور به انتقال حسین به بیمارستان می‌کنند.

به سراغ پزشک معالج حسین رفتیم و از او شرح حالش را پرسیدم.

وی گفت: روز دوم زخم‌های او عفونی و پر از کرم و تمام بدنش دارای سوختگی‌های درجه 2 و 3 بود که به خاطر عدم معالجه و بهداشت پایین عفونت شدید کرده است.

مهرانگیز کلهر از شهروندان خوب همدانی بودند که در این مسیر تمام تلاش خود را به کار گرفت و به هر دری زد تا حسین را از اعتیاد و خیابان‌خوابی نجات دهد.

وی بیان کرد: من برای ساماندهی حسین به امور اجتماعی مراجعه کردم ولی آنها از پذیرش او سرباز زدند چون او معتاد بود.

وی ادامه داد: به بهزیستی شهرستان‌ها رفتم و جواب من این بود که ما کاری نمی‌توانیم بکنیم بعد از آن به فرمانداری مراجعه کردم و آنها اظهار کردند اگر او در کمپ ثبت نام کرده می‌توانیم برایش کاری کنیم، این در حالی بود که هنوز هویت حسین برای ما مشخص نبود چه برسد به اینکه بدانیم در کمپ ثبت نام کرده یا نه؟

خانم کلهر ادامه داد: به توانبخشی مراجعه کردیم و آنها گفتند تا خانواده حسین نباشند نمی‌توانیم برای او کاری کنیم.

پس حسین گزارش ما، به خاطر نداشتن خانواده، سن پایین، اعتیاد و هزاران مشکل دیگری از سوی جامعه طرد شده و هیچ نهادی پذیرای او نبود تا اینکه با همت مردمی، خانواده حسین پیدا می‌شوند و پس از دو ماه تلاش طاقت‌فرسا بالاخره با کمک‌های مردم و مسئولان توانبخشی حضرت ابوالفضل(ع)، حسین در توانبخشی پذیرفته می‌شود و به مدت سه ماه در آن جا می‌ماند.




به سراغ حسین رفتم تا حرفای ناگفته‌ی او را بشنوم. بعد از سه ماه حال حسین بهتر است. شرح ماجرا را از زبان او خواستم.

حسین گفت: من حاصل زندگی کوتاه پدر و مادرم هستم که چندی از کودکی من نمی‌گذشت که طلاق گرفتند. پدرم ازدواج مجدد کرد. در خانه با نامادری‌ام سر سازش نداشتم و خواهر به خاطر فقر مالی که داشتیم اجازه تحصیل به من نداد.

وی ادامه داد: با وجود اینکه درس خواندن را دوست داشتم ولی رهایش کردم و در اثر ناسازگاری‌هایی که در خانه به وجود می‌آمد، خانه را سه سال پیش ترک کردم.

حسین بدون در نظر گرفتن خطراتی که در مسیر راهش داشت، خانواده خود را در اثر فقر و ناهنجاری‌های خانواده ترک گفت.

حسین گفت: بعد از مدتی با یک قاچاقچی آشنا شدم که در ابتدا فکر می‌کردم به من لطف می‌کند، اما بعد از معتاد کردن من، متوجه شدم از من می‌خواهد به عنوان موادفروش استفاده کند.

همیشه از موادفروشی ترسی در وجودم بود و با وجود اینکه معتاد بودم ولی از فرمان آن قاچاقچی خودداری می‌کردم که در نهایت یک شب در اثر نافرمانی که از او داشتم تمام بدنم را سوزاند.

من در اثر بی‌پناهی و سوختگی زیاد با بدنی بی‌جان کنار خیابان افتادم. شبانه خودم را با تمام قوا به در یکی از مساجد رساندم به امید اینکه خدا کمکم کند و خدا مردم را وسیله‌ای برای نجاتم قرار داد.

حسین بعد از گذراندن سختی‌های بسیار و رنج‌هایی که کشیده و تجربه‌‌هایی که در سن پایین کسب کرد، افق زندگی خود را بسیار زیبا می‌بیند و می‌خواهد به آغوش خانواده خود برگردد و با سعی و کوششی که در توانش دارد خانواده‌ی خود را از فقر نجات دهد.

حسین می‌گفت: نادانی کردم که به سمت اعتیاد رفتم و هیچ وقت به سمت مواد مخدر نخواهم رفت.

بعد از صحبت با حسین به سراغ یکی از مسئولان شورای هماهنگی تشکل‌های غیر دولتی اعتیاد استان همدان رفتم تا گفت‌وگویی در زمینه اعتیاد با او داشته باشم.

محمدرضا غلامی اظهار داشت: در شهر تاریخی همدان شاهد حضور و تردد افراد معتاد هستیم که وجهه شهر را علاوه بر آثار مخرب اجتماعی و روانی آلوده کرده‌اند.

وی با اشاره به روند رشد کاهش سن مصرف‌کنندگان به ویژه به مواد مخدر صنعتی ادامه دارد: پایین‌ترین نوجوان معتادی که ما در استان شاهد آن بودیم پسر 12 ساله‌ای بود، که این موضوع خیلی نگران‌کننده است.

مسئول شورای هماهنگی تشکل‌های غیر دولتی اعتیاد استان همدان ابراز داشت: باید طرح‌های آموزشی فرهنگی و پیشگیرانه از اعتیاد خانواده در اولویت کار سازمان‌ها و نهادهای مربوطه قرار گیرد.

وی علل اصلی گرایش به اعتیاد در استان همدان را بالا بودن آمار بیکاری عنوان کرد و افزود: به نظر می‌رسد در بحث توجه فرهنگی به مناطق حاشیه شهر نیز باید بازنگری جدی صورت بگیرد.

غلامی با اشاره به فعالیت NGOها در حوزه درمان غیر دارویی و فعالیت‌های فرهنگی و پیشگیرانه گفت: در حال حاضر 35 تشکل غیر دولتی فعالیت می‌‌کنند که ظرفیت خوبی در راستای جذب مشارکت‌های مردمی در عرصه مقابله با معضل خانمانسوز اعتیاد دارند.

کارتون‌خوابی و اعتیاد، مشکلات اجتماعی با علل مختلف هستند که باید از طرف مسئولان راه‌حل‌هایی برای رفع آنها اندیشیده شود.

چه خوب است مسئولان، نهادهای حمایتی و سازمان‌های متولی کمک به افراد آلوده و گرفتار در دام اعتیاد، به فکر این افراد بی‌پناه باشند تا دیگر در پایتخت تاریخ و تمدن ایران‌زمین، شاهد چنین حوادث ناگوار و دلخراشی نباشیم و استانی در شأن نام مشاهیر و عالمان پرفروغش را به جهان معرفی کنیم.
========
مرضیه خلیلی ========
 
انتهای پیام/88001/خ30/ژ1001
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها