امروز : جمعه ۱۹ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 9
۰۹:۱۲
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 44463
تاریخ انتشار: ۱۶ شهریور ۱۳۹۲ - ساعت ۱۷:۰۱
تعداد بازدید: 97
این روزها، واژه پربسامد آنان در کلام چهره‌هایشان و لابلای سطور رسانه‌هایشان «مقابله با افراط» است و تمکین بر گفتمان زمانه؛ اعتدال. اصلاح طلبانی ...

این روزها، واژه پربسامد آنان در کلام چهره‌هایشان و لابلای سطور رسانه‌هایشان «مقابله با افراط» است و تمکین بر گفتمان زمانه؛ اعتدال.

اصلاح طلبانی که هنوز اذهان بیدار، دگم های خصومت آفرین و انشعاب آفرینشان را طی سالیان گذشته به یاد دارند، با انبانی از رادیکالیسم سیاسی – فرهنگی، پای خویش در میدان سیاست محکم ساخته و در روزنه هایی که برایشان پس از یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری فراهم آمده به بازسازی تشکیلاتی و گفتمانی مبادرت می ورزند.

سیاست سازان این جریان را پس از انتخابات یازدهم، تدبیر آن آمده که رقیب خویش را با ترفندها و عملیات های روانی به میخ تهمت آویخته و مرام خویش را صورتک آنان بنمایانند تا شاید کردارشان را به رقیب برچسب زنند و آن چه خود بودند را به دگر الصاق نمایند.

آری، بررسی رسانه های جریان اصلاحات – فتنه بیانگر آن است که این جریان تلاش وسیعی به خرج می دهد تا با ربایش واژه «اعتدال» و خزیدن در پوسته آن، خود به مقام داور و ناظر نشسته و هر آنچه غیر خود را «افراط پیشه» و «رادیکال» بنامند.پس اینگونه است که اینان پیروز انتخابات یازدهم را اصلاح طلبی با شعبه ای از اعتدالیون تعریف و تفسیر کرده و اصولگرایان شکست خورده را افراط پیشه در افکار عمومی طرح و بیان کنند.

این خط القایی از سوی اربابان خط و ربط اصلاح طلبی در حالی در رسانه های این جریان با موجی بلند دنبال می شود که طرح و بیان این راهبرد از سوی اصلاح طلبان خود از طنز های روزگار است.کافی است تنها نگاهی به کارنامه جریان چپ قدیم و اصلاح طلبان امروز بیندازیم تا واقعیت ماجرا بیش از پیش روشن شده و پوسته دروغینی که این جریان بدان خزیده آشکارتر توهمش دریده شود.

تاریخ را بی تردید نباید از میانه و حتی بنا بر باور اصلاح طلبان از انتهایش خواند بلکه باید از آغازینش گفت و بر ضعف پارسایی و دانایی کسانی رحمت طلب کرد که به شیوه ای ناخوش مشق سیاست می کنند.

تاریخ می تواند گواهی دهد که چه سالیانی صحنه تاخت و تاز افراطی گرانی بوده که این روزها مدعی مقابله آن هستند، به تعبیری مرام این جریان همواره اینگونه بوده که اینان هر چه دم از چیزی می زند، بیش ترین فاصله ها را نیز از آن داشته اند.
روزگار آنان اینگونه بود که

1- در ابتدای انقلاب به دنبال گذراندن قانونی در مجلس وقت بودند که تمامی دارایی ایرانیان خارج از کشور را مصادره کنند

2- با شرطه ها در عربستان سعودی جنگ خنجر کنند و در ساک ها انتقال...

3- رنگ بر بی آستین ها بپاشند و تیغ بر کراوات ها بکشند

4- در این دوم خرداد از ناکارآمدی حکومت دینی سخن به میان بیاورند

5- از به موزه رفتن اندیشه های امام سخن به میان بیاورند

6- انقلاب اسلامی را به استبداد قجری تشبیه کنند
7- سرود یا ما یا برما را سردهند

8- در هامش هایشان تاکید کنند که دیگر گریزی از پناه بردن به سکولاریسم نیست

9- از به استیصال کشیدن رهبران ارزش گرای انقلاب سخن به میان آورند
10- تظاهرات علیه خدا را هم حق بدانند

11- دستورات طالبان را با قوانین مصوب ایران هم کاسه بدانند

12- در انتخابات یازدهم ریاست جمهوری مشق دمکراسی با سطل های زباله کنند
13- شعار نه غزه نه لبنان سردهند

14- تمثال بینانگذار انقلاب را به دست های ناپاک بسپارند
15- جمهوری خواری را کلید بزنند

16- حمله کنندگان به خیمه های عزاداران عاشورا را امت خداجو بنامند
و...
آری، افراط پیشگان دیروز، امروز در حالی به دنبال «های جک کردن» گفتمان اعتدال هستند که اصولا ماسکی بر چهره زده و به رهزنی استراتژیک مشغولند.اما تاریخ این جریان نشان می دهد که افراط گرایی مرام و مسلکی برای سرآمدان این جریان است که بخش از زندگی آنان شده و حتی دمیدن آنان به کوره اعتدال نیز از جنس افراط است. شاید بهترین تعبیر برای آنان تعبیر آن تاریخدان باشد که گفته بود، آنان مستبدانی هستند مدعی استبداد ستیزی.

باید گفت جریان اصلاحات در حالی اصولگرایان را معادل افراط تعریف و تفسیر می کنند که بازی های زبانی و روانی آنان دیگر نه شعوری در بطن دارد و شوری برایشان بر می انگیزد چرا که تاریخ بزرگترین گواه است که اصلاح طلبان، نه قائل به آداب قدرتند، نه عدالت و نه خواست مردم چرا که افراط آنان به تمام قامت در دفتر عملکردشان حاضر است.
 
انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار