امروز : یکشنبه ۲۱ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 11
۰۴:۰۸
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 48718
تاریخ انتشار: ۲۵ شهریور ۱۳۹۲ - ساعت ۱۲:۰۳
تعداد بازدید: 54
برایم جالب بود مطالبی که بر حسب اتفاق در صفحات خبری رسانه‌های مجازی دیدم؛ این‌که قرار شده برای محمد حسین جعفریان​ شاعر و هنرمند جوان بزرگداشت ...

برایم جالب بود مطالبی که بر حسب اتفاق در صفحات خبری رسانه‌های مجازی دیدم؛ این‌که قرار شده برای محمد حسین جعفریان​ شاعر و هنرمند جوان بزرگداشت بگیرند.

اصل ماجرا که مدتی است برای تکریم و بزرگداشت سراغ افرادی که هنوز در بین ما هستند، می‌روند بسیار خوب است و خوب‌تر این‌که چنین مراسمی دولتی و حتی حکومتی نباشد

این بار هم قرار است 26 شهریور موسسه هنری رسانه‌ای اوج از این شاعر تقدیر کند.

جعفریان در مقایسه با خیلی آدم‌های سرشناس این دیار، حتی برای همشهریانش و شاید تعجب‌آور‌تر برای اهالی محله کوی پنج‌تن آخر طلاب مشهد (زادگاهش) شناخته شده نیست.

این‌که محمدحسین جعفریان آنگونه که باید شناخته شده نیست به این دلیل است که زاویه نگاهش به آنچه در اطرافش می‌گذرد، متفاوت است با آن وضع جسمی نحیف و جانبازی‌اش هرگز روی پا بند نمی‌شود.

با وجود این‌که همیشه نیاز به عصا دارد اما هرگز دست‌ به عصا نبوده ‌است. چه وقتی که با همه اخلاص و ارادتش در حضور مقام معظم رهبری که محمد‌حسین همیشه با لفظ «حضرت آقا» یادشان می‌کند، تیغ شعر انتقادی‌اش همه را سرجای خود میخکوب می‌کند و چه وقتی که بی‌پروا هنوز سئوال 15 ساله‌اش درباره همرزمان شهیدش در مزار​‌​​شریف​ افغانستان را در قالب مستند بایکوت‌شده‌اش، فریاد می‌کند، حتی اگر راز ناپاسخگویی 15 ساله درباره یکی از سئوال‌های فراوان محمد حسین در برنامه راز شبکه چهار صدا و سیما هم افشا نشود.

از دور که نگاهش می‌کنی، آرامش می‌بینی و آرامش می‌یابی، ولی وقتی پای کلامش می‌نشینی، تازه می‌فهمی که او ذاتاً نا‌آرام است، اتو کشیده نیست؛ نه خودش و نه نگاه فرهنگی و اجتماعی‌اش. پای سیاست هم که به میان بیاید، خودی و غیرخودی نمی‌شناسد.

آمیزه‌ای از جرئت و جسارت و سادگی. جای این دسته آدم‌ها درمیان الگوهایی که می‌توانند در جوان ایرانی حرکت سازنده ایجاد کنند خالی‌ است.
================
یادداشت از علیرضا قربانی
================
انتهای پیام/2202/م40
برچسب ها:
آخرین اخبار