امروز : دوشنبه ۷ فروردین ۱۳۹۶ - 2017 March 27
۰۷:۵۱
ادموند
کمک مالی
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 51265
تاریخ انتشار: ۳۱ شهریور ۱۳۹۲ - ساعت ۱۰:۰۲
تعداد بازدید: 38
محوریت طرح شیک سازی مشاغل بر تغییر نام برخی مشاغل استوار شده و دولت به نوعی سعی دارد در مورد برخی مشاغل جامعه فرهنگ سازی کند. فرهنگ سازی که درآن ...

محوریت طرح شیک سازی مشاغل بر تغییر نام برخی مشاغل استوار شده و دولت به نوعی سعی دارد در مورد برخی مشاغل جامعه فرهنگ سازی کند. فرهنگ سازی که درآن افراد مختلف جامعه از برخی شغلها فرار نکنند.شغل‌هایی که به تعبیر برخی ها از کلاس اجتماعی پایینی برخوردارند و قشر اصلی جامعه یعنی جوانان از آن استقبال نمی کنند.حال این سوال مطرح شده که آیا با تغییر نام یا به تعبیری شیک سازی ظاهری برخی شغلها روند استقبال جوانان و دیگر مستعدان اشتغال از این مشاغل تغییر پیدا خواهد کرد یا نه؟

برای پاسخ به این سوال باید در گام اول به یاد داشت که به برخی دلایل کاملا غلط و یک بیماری اجتماعی ،شکاف اجتماعی خاصی در بین مشاغل در جامعه اتفاق افتاده است.همین سبب شده تا شخصیت هر کسی در جامعه ایرانی با خط کش شغلش اندازه گیری شود.موضوعی که در جوامع پیشرفته شاهد آن نیستیم.امروز در جامعه ایران پسران ودختران دائما به سمت شغلهای مدیریتی تمایل پیدا کرده اند.چرا که احساس می کنند این گونه می توانند شخصیت اجتماعی به دست آورند و در گامهای دیگر زندگی ،موفق تر باشند.همین امر هم سبب شده تا عرصه اشتغال از نیروهای میدانی داخلی خالی شود.این موضوع با اوج گرفتن مادی گرایی و ظاهر بینی در جامعه به شدت در حال افزایش است.همین مساله هم سبب شده تا تمایل جوانان به کارهای میدانی کاهش پیدا کند.به طوری که اقشار جوانان تقریبا در صورت ادامه این روند از پتانسیل اصلی خود ،یعنی زایش کار برای جامعه خارج می شوند.

همه این مسائل نشان می دهد که شیک سازی مشاغل نیاز به یک کار کارشناسی دارد.اول از همه هیچ راهی جز افزایش درآمد افرادی  که به سمت این گونه مشاغل وجود ندارد.چرا که یکی از فاکتورهای شیک شدن یک شغل میزان درآمد حاصل از آن خواهد بود.به عنوان مثال در کشوری مانند کانادا درآمد سالانه یک راننده کامیون چیزی بین 60 تا 80 هزار دلار است.طبیعتا با این درآمد رانندگی کامیون در کانادا مثل دیگر مشاغل از وجهه اجتماعی برخوردار خواهد بود.ضمن اینکه در بسیاری از کشورهای پیشرفته، تمام مشاغل از سطح اجتماعی غیر مادی خوبی برخوردارند.منظور از سطح اجتماعی در اینجا بعد انسانی واجتماعی  آن شغلهاست.به نوعی که جامعه وافراد آن با یک رویکرد مثبت به تمام این مشاغل می نگرند واین امر نیاز به فرهنک سازی خاصی دارد.

علاوه بر اینها به نظر می رسد که دولت باید فکری برای فرهنگ سازی در راستای تصحیح افکار عمومی درباره مشاغل کند.دولت برای فرهنگ سازی درباره مشاغل قبل از شیک سازی باید از راههای گوناگون چند سوال جدی را برای جامعه ایجاد کند.سوالاتی مانند :اگر قرار باشد همگی تا مقطع دکترا پیش بروند چه کسی معلم بشود وبه دانش آموزان ابتدایی درس دهد؟ اگر قرار باشد همگی دکتر و مهندس شوند چه افرادی در جامعه به عنوان جوشکار یا دیگر امور ساختمانی کار عمرانی انجام می دهند؟ اگر رفتگران شهرداری نبودند چه اتفاقی می افتاد؟

در واقع در پس این سوالها باید به تدریج این نکته برای جامعه ملکه ذهنی شود که جامعه به همه شغلها نیاز دارد وهیچ شغلی نسبت به شغل دیگر برتری ندارد.هنگامی که این اتفاق در یک پروسه فرهنگ سازی رخ بدهد آنگاه نوبت دولت است که با افزایش درآمدهای این چنین شغلهایی به آنها وجهه مادی هم بدهد.

در یک نگاه کلان به ماجرای شیک سازی مشاغل به نظر می رسد که این موضوع یک فرآیند چند لایه است که از اقداماتی همگام تشکیل می شود.به این ترتیب که باید به تدریج و طی مراحل مشخص ،جامعه به سوی اهمیت دادن به تمام مشاغل و نگاه مناسب به فعالان در آن مشاغل گام بردارد.از سوی دیگر ایجاد تغییر در تفکر قشر مولد جامعه و به ویژه پسران نیاز به اصلاح بسیاری از امور دیگر هم دارد.چرا که به هر صورت پسران جامعه علاقه مند به کسب پرستیژ اجتماعی هستند تا بتوانند در مراحل دیگری مانند انتخاب همسر موفق باشند.

با توجه به همین نکته باید فضای تشکیل خانواده را به گونه ای کرد که خانواده ها گمان نکنند که شخصیت اجتماعی تنها در گرو چند شغل خاص است.این اتفاق چند نتیجه مثبت در پی دارد،اول آنکه سبب می شود تا دختران در پسران ملاکهای قبلی را در انتخاب پسران کنار بگذارند.در بعد دیگر ماجرا رخ دادن چنین اتفاقی می تواند باعث استقبال خانواده ها از مشغول به کار شدن فرزندانشان در حرفه های گوناگون شود و دیگر خانواده ها به فرزندان خود برای اینکه حتما تحصیلات کنند و یا به شغل خاصی بپردازند فشار نخواهند آورد.
یادداشت: رضا فرخی

انتهای پیام/
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها