امروز : شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 10
۱۹:۱۶
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 53739
تاریخ انتشار: ۵ مهر ۱۳۹۲ - ساعت ۱۱:۰۹
تعداد بازدید: 113
خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس- فاطمه حامدی خواه - به مناسبت هفته دفاع مقدس، میزگردی با موضوع «بررسی عکاسی جنگ تحمیلی» با حضور سیدعباس ...

خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس- فاطمه حامدی خواه - به مناسبت هفته دفاع مقدس، میزگردی با موضوع «بررسی عکاسی جنگ تحمیلی» با حضور سیدعباس میرهاشمی رئیس انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس، جاسم غضبانپور و علی فریدونی از عکاسان دوران دفاع مقدس در خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس برگزار شد که بخش اول این میزگرد با عنوان «عکاسی تنها رشته هنری با بیشترین شهید و جانباز است/ عکاسان جنگ نادیده گرفته شدند» و بخش دوم آن  نیز با عنوان « به عکاسان دفاع مقدس نامهربانی شده است» دوم و سوم مهرماه منتشر شد.

بخش سوم و پایانی این میزگرد را با سخنان سیدعباس میرهاشمی رئیس انجمن عکاسان انقلاب  ودفاع مقدس پیش روی دارید:
 
سیدعباس میرهاشمی متولد سال 1341 در ساوه و دانش آموخته عکاسی از دانشگاه هنر است. میرهاشمی تجربه های بسیاری در زمینه تأسیس و راه اندازی انجمن های عکاسی دارد که انجمن ملی عکاسی ایران، انجمن فارغ التحصیلان عکاسی و انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس از آن جمله است. او اکنون مدیر عامل انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس است و مدتی نیز ریاست بنیاد روایت فتح را عهده دار بود.

او همچنین عهده دار سمت های مختلف دیگری نیز بوده است  از جمله دبیر کلی جشنواره بین‌المللی هنرهای تجسمی فجر، عضو شورای ارزشیابی مدارک معادل هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، مدرس دانشگاههای هنر،دبیر نخستین دوسالانه بین‌المللی عکس جهان اسلام، مشاور هنری مرکز هنرهای تجسمی و موزه هنرهای معاصر تهران، عضو هیأت مدیره و نایب رئیس انجمن عکاسان بحران،عضو هیأت انتخاب و هیأت داوران تعدادی از جشنواره‌ها و مسابقه‌های عکاسی و عضو شورای کارشناسی عکس بنیاد حفظ آثارو نشر ارزشهای دفاع مقدس.
 
شما آشیو شخصی از عکس هایی که در دوران جنگ تحمیلی ثبت کرده اید در اختیار دارید؟

من در دوران دفاع مقدس  با یگان های رزم کار می کردم و عکس هایی که می گرفتم، به یگان ها تحویل می دادم که استفاده شود به همین دلیل به جز بخش کوچکی از این عکس ها که مربوط به دوران پایانی جنگ تحمیلی است، بقیه نگاتیوهای من دست یگان های مختلف بود و بعد از تاسیس انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس، بخشی از این نگاتیوها به دست انجمن رسید که کار کد گذاری و درج اطلاعات روی آن صورت گرفت. آن بخش از عکس هایم که دست خودم بود کمتر از صد حلقه بود که برای کار اسکن، کدگذاری و استخراج و درج اطلاعات به انجمن تحویل دادم تا مثل بقیه آثار قابلیت استفاده پیدا کند.
 
*انجمن عکاسان دفاع مقدس مرجعی برای پژوهشگران است

*انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس چگونه شکل گرفت و چرا ویژگی دیگر انجمن های صنفی را ندارد؟

زمانی که این انجمن به همت تعدادی از دوستان عکاس شکل گرفت، ابتدا به شکل خصوصی پایه گذاری شد. نظر جمعی هیئت موسس این بود که وقتی در جنگ تحمیلی همه این عکاسان، آستین بالا زدند که از جنگ عکاسی کنند، بعد از جنگ هم باید برای حفظ، استانداردسازی و نگهداری صحیح این عکس ها تلاش کنند.

اما بعدها اعضای هیئت موسس انجمن صلاح دیدند که انجمن خصوصی نباشد و به جای دیگری متصل باشد. چرا که خصوصی بودن آن باعث می شود که آثارو اسناد تصویری جنگ تحمیلی متعلق به یک بخش خصوصی باشد ولی حق آثار دوران دفاع مقدس بالاتر از این بود و لازم بود که امکان بهره برداری از این آثار برای عموم مردم فراهم باشد، به همین دلیل انجمن را تحت حمایت بنیاد روایت فتح قرار دادیم با این شرط که ضمن حفظ استقلال انجمن، قابلیت استفاده از آثارآن برای مردم جامعه فراهم باشد وعکس ها در یک سازمان محبوس نشود. به این ترتیب با توجه به ارتباط خوب عکاسان دفاع مقدس با یکدیگر و با استفاده از تجربه ها و دانش آن ها، تصمیماتی گرفته شد که نتیجه داشته های همه عکاسان است و اکنون انجمن به برکت آمد و شد عکاسان مختلف و ارتباط با استادان دانشگاه به مرجعی برای جوانان علاقه مند و پژوهشگرانی که دنبال اطلاعات این آثار هستند، تبدیل شده  و قابلیت بهره برداری خوبی را برای عکاسان ایجاد کرده است.
 
ای کاش انجمن عکاسان دفاع مقدس همان روزهای جنگ تحمیلی شکل می گرفت

یکی از مهمترین فعالیت ها و دغدغه های انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس گردآوری، اسکن و ساماندهی عکس ها و نگاتیوهای دوران جنگ تحمیلی ازمیان رسانه ها و مطبوعات آن زمان است، نتیجه رایزنی های شما با دیگر رسانه ها به کجا رسید؟

با توجه به فعالیت های بسیاری که بعد از انقلاب در زمینه عکاسی صورت گرفته است، تعداد عکاسان و فریم های عکس مربوط به دوران انقلاب و دفاع مقدس نیز بسیار بالاست. از یگان های مختلف سپاه،‌ ارتش، روزنامه ها، خبرگزاری ها و صدا و سیما گرفته تا اشخاص حقیقی و حقوقی و رزمندگانی که به ثبت لحظات دوران جنگ تحمیلی می پرداختند.

خبرگزاری ایرنا و روزنامه های کیهان ، اطلاعات، ‌جمهوری اسلامی، صدا و سیما، وزارت ارشاد، ستاد تبلیغات جبهه و جنگ آن زمان، یگان های مختلف نظامی و عکاسان ایرانی و خارجی از جمله کسانی بودند که از این رویدادها عکاسی می کردند، علاوه بر آن رزمندگانی بودند که با دوبین های خانگی عکاسی می کردند وبه این ترتیب سطوح مختلف جنگ تحمیلی عکاسی شد.

این کاش انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس همان روزهای اولیه جنگ تحمیلی شکل می گرفت و سازمانی برای جمع آوری، ساماندهی و استخراج اطلاعات این عکس ها راه اندازی می شد. چرا که گاهی اوقات، این اطلاعات عکس هاست که به یک عکس بها و ارزش می بخشد.




عدم همراهی برخی نهادها برای ساماندهی آثار تصویری دفاع مقدس

انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس تلاش هایی برای گردآوری و ساماندهی این عکس ها کرد و رایزنی هایی صورت گرفت. بخشی بر توان انجمن متمرکز شد و تلاش شد که به خصوص اعتماد اشخاص حقیقی که توان و امکان بهینه سازی، اسکن و ساماندهی آثارشان را نداشتند، جلب کنیم که پیشرفت خوبی را در این زمینه داشتیم.

علاوه بر آن تلاش کردیم که دغدغه سازمان های مرتبط را در این زمینه افزایش دهیم که طی آن جلسات بسیاری را با مسئولان صدا و سیما، ایرنا،‌ کیهان، اطلاعات و ...برگزار کردیم و تلاش کردیم که از آنها بخواهیم اقدام جدی در زمینه گردآوری اطلاعات، اسکن و نگهداری صحیح عکس ها انجام دهند. برخی از این جلسات به نتیجه رسید و برخی هم متأسفانه به نتیجه نرسید که این به نوع نگاه  مدیریت و سلیقه و توان مجموعه های مختلف برمی گردد. برخی مجموعه ها درایت بالایی دارند و تصمیم های درستی می گیرند وبرخی هم صرفاً به نگهداری این آثار فکر می کنند و نمی دانند با این شیوه نگهداری، بعد از مدتی این آثار غیر قابل استفاده می شود چرا که عکس ها کیفیت و لایه های رنگ خود را به تدریج از دست می دهند، شکننده می شوند و بالاخره از بین می روند.

اگر این عکس ها باکتری زدایی نشود و فکری برای اسکن و نگهداری دیجتال آنها نشود، رفته رفته دچار فرسایش جدی می شوند. برخی از این مراکز تصمیم گرفتند که خودشان سیستم ساماندهی عکس هایشان را راه اندازی کنند. برخی هم قرار شد که عکس های مربوط به جنگ تحمیلی را برای ساماندهی و اسکن به انجمن تحویل دهند که البته بعد تصمیم گرفتند خودشان این کار را انجام دهند و البته متاسفانه موفق نبودند. چرا که به ظاهر کار ساده ای می آید اما بسیار پر زحمت و مشکل است و نیاز به دقت و حساسیت بسیاربالایی دارد و هر کسی این توان و حوصله را ندارد. به طور مثال برخی از دوستان صداو سیما از انجمن و فعالیت هایش  بازدید کردند و تصمیم گرفتند که خودشان این سیستم را دنبال کنند اما در اجرا با مشکل مواجه شدند و در نهایت قرار شد که کل کار ساماندهی آثارشان را انجمن به طور مجدد انجام دهد.
 
*آیا کار ساماندهی صرفاً باید از سوی انجمن عکاسان دفاع مقدس و متخصصان آن صورت گیرد یا آن که از طریق آموزش به دیگران هم می توان به هدف ساماندهی عکس ها دست یافت؟

ما نمی گوییم که حتما انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس کار ساماندهی عکس های جنگ تحمیلی را انجام دهد، بلکه معتقدیم که باید  کار استاندارد و درستی در زمینه ساماندهی و نگهداری این آثار انجام شود و اگر کسی توان این کار را ندارد، ما در انجمن، زحمات آن را قبول می کنیم وبعد از اسکن و استخراج اطلاعات اصل آثار را به خودشان بازمی گردانیم.

از سوی دیگر کارهای گردآوری و ثبت اطلاعات آثار دوران دفاع مقدس، ساماندهی و نگهداری صحیح از آن ها آن قدر زیاد است که انجمن به تنهایی از عهده همه کارها برنمی آید وگاه از طریق در اختیار گذاشتن اطلاعاتش به دیگران باید از آن ها بخواهد این کار را انجام دهند.
 
گذشت 30 سال از جنگ، باعث فراموشی بسیاری اطلاعات شده است

اطلاعات مربوط به این عکس ها را چگونه گردآوری می کنید و اگر عکاس این اطلاعات را به خاطر نداشته باشد  چه می کنید؟

تعداد محدودی از عکاسان، اطلاعات عکس هایشان را می نوشتند. به طور مثال در آن زمان عکاسانی که از سوی یک روزنامه به جبهه مامور می شدند، چندین حلقه نگاتیو عکس هایشان را داخل یک پاکت می گذاشتند که شامل اسامی چند عکاس بود و مشخص نبود که کدام حلقه فیلم مربوط به کدام عکاس است. گاهی تنها یک فریم از این نگاتیوها برای چاپ در روزنامه استفاده شده و مابقی آن اصلاً مشخص نیست مربوط به کدام عکاس و چه زمان و مکانی است. بسیاری از عکاسان ما آن زمان از میان حلقه های نگاتیو تنها یک رشته را جدا کرده و ظاهر می کردند و دیگر آن رشته را دوباره به جای خود بازنگردانده اند و این کار سختی است که بعد از این همه سال ما بتوانیم هر نگاتیوی را به جای درست خود برگردانیم تا به اطلاعات هر عکس و زمان و مکان دقیق آن دست پیدا کنیم.

مشخص شدن اطلاعات هر یک از این فریم ها و رشته های نگاتیومی تواند اطلاعات 36 فریم عکس دیگر را مشخص کند و این نکته مهمی است که نیاز به دقت بسیاری دارد. این ها کار را بسیار پیچیده کرده است.امروز که 30  سال از دوران جنگ گذشته، بسیاری از عکاسان ما فراموش کرده ا ند که زمان و مکان و عملیات آن نگاتیوها چه بوده است و ما باید با بحث و بررسی بر اساس نقشه،‌ چهره ها و نکات دیگر موجود در  عکس ها به این اطلاعات برسیم. مشابهت های بسیاری در آن زمان بود مثلا میان عملیات بدر و خیبر بعد از سی سال عکاسان امروز دیگر نمی توانند تفاوت قائل شوند در حالی که دو عملیات با فاصله یک ساله بود و از روی رنگ لباس، وضعیت جغرافیایی منطقه و .. باید این اطلاعات را کشف کنیم که نیاز به اطلاعات دقیق دارد و در اختیار اشخاص نیست. در  انجمن گاهی اطلاعات را از طریق بحث و گفت وگو با عکاس به دست می آوریم مثلا برای کتابهای که چاپ کردیم از جمله کتاب خرمشهر بارها با بچه های خرمشهر که عکاسی کرده بودند حرف زدیم تا اطلاعات درست آن را پیدا کنیم چون این کتابها مرجع می شود و لازم است که اطلاعات درستی داشته باشد. بنابراین کمتر فرد و نهادی حوصله و توان انجام این کارها با این دقت و حساسیت را دارد و تلاش ما در  انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس نیز انجام کار درست است.
 
در مستندسازی عکس های جنگ ضعیف عمل می کنیم/ نیاز به عزم ملی است

مستندسازی عکس ها و آثار جنگ تاکنون چگونه پیش رفته است؟

ما در مستندسازی ضعیف عمل می کنیم. ما برای 365 روز سال در زمینه عکاسی جنگ می توانیم سوژه داشته باشیم.

عکاسی جنگی که سیف الله صمدیان آغاز کرده، پیشینه ای دارد که باید اشکالات کار آنها را برطرف کنند و امروز کار درست تری در زمینه عکاسی جنگ تحمیلی انجام دهند. نسبت کارهای انجام شده در این زمینه در برابرکارهای روی زمین مانده بسیار ناچیز است. تلاش هایی که از سوی انجمن و خود عکاسان صورت گرفته است بسیار اندک است و در این زمینه تلاش جدی تر و عزم ملی نیاز است چرا که بحث جنگ تحمیلی یک بحث شخصی نبود. افراد و نهادهایی بودند که از این موضوعات برای پیشبرد اهداف و برنامه هایشان بسیار بهره بردند و امروز باید در این زمینه پژوهش کنند و آن چه داریم را برای آیندگان بازیابی کنند.

سرفصل دروس دانشگاه های عوض نمی شود در حالی که بارها درباره رفتارشناسی عکاسان جنگ و توانمندی آن ها بحث کردیم اما دانشجویان امروز ما چقدر به این موضوع اشراف دارند. عکاسان جنگ ما شناخته نشده ا ند. آنها بزرگ منشانه رفتار کردند ولی اکنون خروجی های آن متناسب با این رفتار بزرگ نیست. همه این ها باید آسیب شناسی شود.  چرا عکاس تربیت می کنیم ؟ برای چه؟ برای کجا آیا از تجربیات گذشته بهره برده ایم؟  آیا نوع ورود عکاسان ما به عکاسی درست بوده یا غلط؟ این ها مواردی که باید آسیب شناسی شود و به اشکالات آن توجه شود.
 
بنیاد حفظ آثار در بخش عکس چه می کند؟

این بنیاد در زمان جنگ تحمیلی با  عنوان «ستاد تبلیغات جبهه و جنگ» فعالیت داشت که بعد از آن به بنیاد حفظ آثار و ارزشهای انقلاب و دفاع مقدس تغییر نام داد و به تازگی نیز شامل  دو سازمان ادب و هنر و سینمایی شده است که عکاسی هم بخشی از هنر است و در سازمان ادب و هنر این بنیاد به آن پرداخته می شود.

این بنیاد یا همان ستاد تبلیغات جنگ در آن زمان عکس هایی را انتخاب و چاپ کردند که یک نسخه آن در ایرنا بود و یک نسخه هم در این ستاد نگهداری می شد که انجمن این عکس ها را ساماندهی کرده و به بنیاد عودت داده است و قرار شد که مباحث تکمیلی کار ساماندهی آثارشان را خودشان انجام دهند که اکنون هم مشغول کارند اما آن قدر آثار عکاسان جنگ زیاد است که باید خیلی بیشتر از این ها به آن توجه کرد.
 
ثبت بخشی از آثار تصویری ستاد جبهه و جنگ، مدیون گروه 40 شاهد است
 
آیا آثار عکاسی گروه 40 شاهد هم به ستاد تبلیغات جنگ آن زمان ارسال می شد؟

بله. گروه 40 شاهد تعدادی از جوانانی بودند که آموزش مقدماتی برای عکاسی و فیلمبرداری دیده بودند و همراه با گردان های عملیاتی به منطقه می رفتند، در هر گردان یکی دو تا از این بچه ها همراهشان بودند که البته 18 نفر از آنها شهید شدند. آن چه از آثار تصویری جنگ تحمیلی در ستاد تبلیغات جبهه و جنگ جمع شد، بخشی از آن مدیون همین بچه هاست.

این ها نشان دهنده این است که مستندسازان ما، عکاسان و فیلمسازان ما چقدر تلاش کردند که این ها ثبت شود و این ها نکاتی است که باید به آن توجه شود، به آورده های آن ها توجه و رسیدگی شود و برای ماندگاری آن تلاش شود.
 
مستندات و آثار گروه 40 شاهد اکنون در بنیاد حفظ آثار موجود است؟

ظاهراً بخشی از آن در اختیار ایرناست ولی باید درباره سرنوشت عکس ها و فیلم هایی که گروه 40 شاهد تولید کردند از بنیاد سوال کنید.
 
هیچ سازمانی از عکاسی بحران پشتیبانی نمی کند

عکاسی جنگ تحمیلی به نوعی عکاسی بحران بود که بسیاری از عکاسان ما نیز آن را تجربه کردند ولی امروز در زمینه عکاسی بحران فعال نیستیم و عکاسانی که علاقه مند به این حوزه هستند به صورت فردی و پراکنده به عکاسی بحران می پردازند چرا نباید عکاسان ما مثل سایر عکاسان دنیا در بحران ها حضور فعال داشته باشند؟

عکاسی به طور کلی کمی بعد از ابداع آن وارد ایران شد که ابتدا به صورت سلطنتی و درباری بود تا دوران انقلاب که جایگاه واقعی خود را پیدا کرد و در زمان جنگ تحمیلی رشد یافت اما آیا 30 سال بعد از دوران جنگ، سازمانی داریم که از عکاسی بحران پشتیبانی کند؟ این نوع عکاسی کار در شرایط سخت و بحرانی است و ما این توان و نیروی انسانی را داریم، اما توان سازماندهی و مدیریت آن را نداریم. به طور مثال آثار عکاسان بحران که در شرایط سخت انجام می شود از سوی رسانه ها خریداری می شود و به این ترتیب عکاس با این درآمد زندگی می کند، اما رسانه های ما عادت دارند از عکس رایگان استفاده کنند و کسی برای خرید عکس به انجمن بحران مراجعه نمی کند.

تا زمانی که مسائل مربوط به حق کپی رایت و رعایت حقوق مادی و معنوی عکاسان بحران درست تعریف نشود و به طور سیستماتیک به آن پرداخته نشود، عکاسی بحران در کشور ما رشد نخواهد کرد. اگر چه برخی جوانان بر اساس علاقه شخصی خود در این زمینه در سطح بین  المللی کار می کنند و وارد مضامین پژوهشی می شوند ولی تا زمانی که رفتار سازمان یافته ای  صورت نگیرد نمی توان شاهد رشد جدی این بخش از عکاسی باشیم.
 
محدودیت های انجمن عکاسان دفاع مقدس در رسیدگی به اعضایش

در گفت وگوهای قبلی با آقای فریدونی و غضبانپور به مشکلات عکاسان دفاع مقدس اشاره شد و این که تنها انجمن مورد حمایت این عکاسان، قادر به صدور کارت شناسایی برای این عکاسان نیست و از خدماتی نظیر سایر انجمن های صنفی نمی توانند برخوردار باشند چرا؟
 
صدور کارت شناسایی مستلزم رفع برخی نیازهاست. چون ما تحت حمایت بنیاد روایت هستیم و انجمن را از طریق وزارت ارشاد، ثبت نکرده ایم. به همان دلایلی که قبلاً گفتم این انجمن صنفی نیست. چند نفر دور هم جمع شدند که آن را ثبت خصوصی کنند، اما به این نتیجه رسید که با ثبت خصوصی، همه داشته های این انجمن متعلق به یک بخش خصوصی می شود بنابراین ترجیح دادند که این کار را نکنند و انجمن را به بنیاد روایت وابسته کنند که همه بتوانند از داشته های آن بهره مند شوند. این شرایطی است که انجمن را با محدودیت هایی مواجه می کند و انجمن قادر نیست که نیازهای عکاسان ما را در زمینه بیمه و خدمات مختلف تأمین کند. اما به هر حال کارهایی در حد انجمن صورت می گیرد که اصلاً کافی نیست.

مسئولان درددل های عکاسان دفاع مقدس  را بشنوند و رسیدگی کنند.
 
خواسته عکاسان دفاع مقدس و انجمن آن ها از مسئولان چیست؟

انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس، ایجاد پاتوقی برای درددل بچه های عکاس دوران جنگ تحمیلی بود که توسط خود این بچه ها پا گرفته است. این درددل ها یک طرف آن گفتن است و یک طرف دیگر آن شنیدن است. من ازعزیزان مسئول در مقام وزیر ارشاد و سایر مسئولان می خواهم که این دردل ها را بشنوند و به آن فکر کنند. ما باید گذشت سریع زمان را باور کنیم و این که زمان ما اندک است. امیدوارم خدا عمر طولاتی به همه دوستان بدهد، ولی وقتی گرد پیری روی موهای بچه های دوران دفاع مقدس می نشیند، رفته رفته فراموشی نسبت به اطلاعات آثارشان هم به سراغشان می آید، هر چقدراز جنگ تحمیلی بیشتر فاصله می گیریم، یادگارهای جنگ تحمیلی هم بیشتر و بیشتر از دنیا می روند و بسیاری از مطالبی که باید گفته شود برای همیشه در سینه یادگاران دوران دفاع مقدس و پدران و مادران شهدای  جنگ باقی می ماند. مستندکردن آن چه در سینه این خانواده هاست، یکی از کارهایی است که اگر امروز به آن فکر نکنیم فردا پشیمانی به بار می آورد.

انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس با وسع اندک خود و به شراکت و برکت وجود دوستان وحمایتی که می شود در حد توان کارش را می کند ولی پرداختن به این موضوعات، نگاه  جدی تر از این را نیاز دارد.
انتهای پیام/
 
برچسب ها:
آخرین اخبار