امروز : شنبه ۶ خرداد ۱۳۹۶ - 2017 May 27
۱۶:۲۹
ادموند
کمک مالی
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 55003
تاریخ انتشار: ۸ مهر ۱۳۹۲ - ساعت ۰۹:۰۲
تعداد بازدید: 26
تحریم های غرب و بویژه آمریکا علیه ایران دارای سابقه طولانی است که می توان گفت عمر آن به درازای انقلاب مردم ایران برای کسب استقلال و آزادی است . ...

تحریم های غرب و بویژه آمریکا علیه ایران دارای سابقه طولانی است که می توان گفت عمر آن به درازای انقلاب مردم ایران برای کسب استقلال و آزادی است . انقلاب اسلامی ایران، حرکتی بود برای مقابله با استبداد داخلی ، اما از آن جهت که ریشه این استبداد در استعمار  خارجی بود و استبداد پهلوی برآمده از اراده غربی ها و در راستای تامین منافع آنان بود،  لذا این انقلاب در واقع حرکتی در خلاف جهت منافع  استعمار و اراده خارجی حاکم در ایران بود . علاوه بر این تضاد منافع، از جهتی دیگرمبانی ارزشی و نوع ایدئولوژی حاکم بر انقلاب اسلامی، در تضاد بنیادین با اصول و ارزش های  حامیان استبداد در ایران (نظام سرمایه داری بین المللی.) بود .

بنابراین تضاد و درگیری انقلاب اسلامی  با حاکمیت بین المللی ( نظام سرمایه داری) و یا همان اراده خارجی ذینفع در ایران ، بسیار محتمل به نظر می رسید. غرب پس از وقوع انقلاب اسلامی وآگاهی نسبت به تضاد بنیادین با این انقلاب ، برنامه و تلاش خود را در راستای سقوط (سریع و کوتاه مدت) این انقلاب قرار داد (اقداماتی چون کودتای نوژه ، جنگ تحمیلی و...) اما پس از ناکامی در این راه و آگاهی نسبت به عقبه مردمی انقلاب اسلامی، ذهن خود را معطوف به تضعیف نظام اسلامی(فروپاشی بلند مدت) کرده است . غرب در این استراتژی دو هدف راهبردی را دنبال می کند.




غرب تا زمانی که ابزار بدیلی برای تحریم نداشته باشد و تا زمانی که به کارآمدی نسبی تحریم ها امید داشته باشد و هم چنین تا زمانی که ایران به طور اساسی در سیاست های خود تجدید نظر نکند نمی توان امیدوار به برداشته شدن تحریم ها به صورت اساسی و بلند مدت بود بلکه اگر حرکتی هم صورت گیرد مقطعی و تاکتیکی است.






1- نارسا و ناکارآمد نشان دادن مدل مردم سالاری دینی جهت مدیریت و سامان دادن به جامعه امروز و پاسخگویی به نیازهای پیچده آن، برای ناامید کردن مردم از آن در داخل(تجدید نظرمردم نسبت به نظام اسلامی) .

2- تجدید نظر اساسی جمهوری اسلامی در رفتار و سیاست های خود) استحاله نظام).

به نظر می رسد هنوز هم پس از گذشت ده ها سال، استراتژی اصلی غرب در این راستاست . پیشرفت های ایران در حوزه علوم بنیادینی و تقریبا جدیدی چون نانو فناوری ، ژنتیک و فناوری هسته ای ( که به اعتقاد کارشناسان ایران در این سه حوزه  جزء ده کشور برتر دنیاست ) و هم چنین موفقیت های جمهوری اسلامی در جهت پاسخگویی به خواست مشارکت سیاسی ـ اجتماعی مردم و نقش آفرینی آنان در این امور، در چهارچوب مردم سالاری دینی ، به وجود آورنده یک کارنانه قابل قبول، و اثبات کارامدی این الگوی حکومتی است. 

تلاش و توجه جمهوری اسلامی برای دستیابی به پیشرفت های علمی، و تقویت زیرساخت های عمرانی و اقتصادی خود بدون اتکا به دیگران، از طرف آمریکا و غرب تهدیدی جدی است، از آن جهت که می تواند برخلاف خواست غرب، ظرفیت و کارآمدی نظام اسلامی را به عنوان مدل حکومتی متفاوت وحتی مخالف بالیبرال دموکراسی اثبات کند و این به گسترش و استحکام پشتوانه مردمی نظام ایران منجر می شود،  و از طرف دیگر میتواند امکانات و منابع قدرتی را در اختیار ایران قرار دهد که او را به دنبال کردن الگوی رفتاری خود ترغیب و مصمم تر کند.

لذا تلاش غرب متوجه آن است تا با تحریم های به اصطلاح فلج کننده ،  در درجه اول کارامدی یا همان مشروعیت عملی جمهوری اسلامی را در  اداره جامعه به چالش کشیده و مردم را به این جمع بندی برساند که این مدل حکومتی پاسخگوی شرایط امروز نیست (تجدید نظر مردم نسبت به نظام) و یا اینکه، فشار بر نظام سیاسی ایران را به حدی برساند که برای بقا و حفظ موجودیت خود چاره ای جز تجدید نظر، برای خود متصور نباشد( تجدیدنظر نظام و استحاله آن).

در واقع تحریم های غرب به رهبری آمریکا علیه ایران را باید در چهارچوب یک تضاد بنیادین دراصول و منافع غرب( نظام سرمایه داری) و نظام اسلامی و کنش های آن دو ، که معطوف به این منافع و اصول  و برآمده از ماهیت درونی این دو نظام است، دید  لذا تحریم ها، بخشی از کلان استراتژی غرب جهت تقابل با  نظام اسلامی ایران است و در واقع غرب به تحریم ها و هم چنین به نتایج آن نگاه استراتژیک دارد(تغییر نظام اسلامی و یا تغییر رفتار آن) و نه نگاه مقطعی .




 مخالفت ملت ایران با آمریکا، شکلی هویتی به خود گرفته که ریشه در 60 سال رفتار آمریکا نسبت به ایران دارد  بنابراین بسیار خوش بینانه خواهد بود که اگر ما سطح اختلاف را در مسائلی چون انرژی هسته ای و. . . بدانیم . بلکه این ها فرعیات دخیل در این اختلاف است و با حل این فروع تغییر  راهبردی در روابط دو کشور روی نخواهد داد.






بنابراین غرب تا زمانی که ابزار بدیلی برای تحریم نداشته باشد و تا زمانی که به کارآمدی نسبی تحریم ها امید داشته باشد و هم چنین تا زمانی که ایران به طور اساسی در سیاست های خود تجدید نظر نکند نمی توان امیدوار به برداشته شدن تحریم ها به صورت اساسی و بلند مدت بود بلکه اگر حرکتی هم صورت گیرد مقطعی و تاکتیکی است.

همان طور که اشاره شد اختلافات  ایران و آمریکا، بنیادین و حول مسائل استراتژیک است و نه موضوعات تاکتیکی و مقطعی ، بلکه حتی  بخشی از اختلاف امروز دو کشور، به ذهنیت تاریخی ملت ایران  نسبت به اقدامات و رفتار آمریکا در قبال مردم ایران،در دوران پهلوی و قبل از انقلاب اسلامی برمی گردد  ( اقداماتی چون کودتای 28 مرداد ، حمایت های آمریکا از استبداد پهلوی و . . )   و شاید بتوان گفت مخالفت ملت ایران با آمریکا، شکلی هویتی به خود گرفته که ریشه در 60 سال رفتار آمریکا نسبت به ایران دارد.

  بنابراین بسیار خوش بینانه خواهد بود که اگر ما سطح اختلاف را در مسائلی چون انرژی هسته ای و. . . بدانیم که به نظر نگارنده این ها فرعیات دخیل در این اختلاف است و با حل این فروع تغییر  راهبردی در روابط دو کشور روی نخواهد داد تغییر اساسی آنگاه روی خواهد داد که به دنبال تغییر ادبیات و لحن ، رویکردها و پس از آن سیاست های دو کشور نسبت به هم تغییر یابد .

  در همین نشست اخیر مجمع عمومی سازمان ملل، با وجود تغییری که در ادبیات دو کشور رخ داد اما اظهارات بعدی کسانی چون جان کری و دیگر مقامات آمریکا، بار دیگر پافشاری وعزم  آنها بر اصولی که تا حال دنبال کرده اند ( مثل حمایت از اسرائیل و . .  ) را نشان داد .

آمریکایی ها  همچون گذشته از طرف ایرانی خواهان اقدامات عملی و قابل راستی آزمایی در راستای اثبات حسن نیت خود شدند و تغییر رفتار و نگاه خود به ایران را منوط به تغییرات عملی ایران در رفتار خود کردند و البته همچون گذشته هیچ حرفی از اینکه آنها نیز باید به تغییر رفتار خود بیاندیشند نکردند چرا که از نظر آنان این ایران است که نیاز به تغییر رفتارش دارد (آمریکا و غرب ، تغییر ادبیات ایران را نتیجه اثرگذاری تحریم ها می دانند) و باید سعی کند رفتارش را با جامعه به اصطلاح جهانی (یعنی آمریکا و چند کشور اروپایی) جهانی انطباق دهد.

انتهای متن/
برچسب ها:
آخرین اخبار