امروز : شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 10
۱۷:۲۱
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 55051
تاریخ انتشار: ۸ مهر ۱۳۹۲ - ساعت ۱۰:۰۸
تعداد بازدید: 69
به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، تحولاتی که در سفر پنج روزه رئیس‌جمهور ایران به نیویورک رخ داد، همچنان در مرکز توجهات محافل ...

به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، تحولاتی که در سفر پنج روزه رئیس‌جمهور ایران به نیویورک رخ داد، همچنان در مرکز توجهات محافل سیاسی و رسانه‌ای داخلی و خارجی است.

یکی از سوالات مهمی که در این خصوص مطرح است، این است که گفتگوی تلفنی رئیس‌جمهور آمریکا با رئیس‌جمهوری کشورمان تا چه حد می‌تواند حل‌کننده مسائل ریشه‌دار بین تهران و واشنگتن باشد و آیا مشکلاتی به این ریشه‌داری با چنین اقداماتی قابل حل و فصل‌اند؟

در این خصوص، «سید قوام‌الدین جلالی»، دانش‌‌آموخته علوم سیاسی و کارشناس مسائل بین‌المللی بر این باور است که «سابقه اختلافات جمهوری اسلامی ایران و آمریکا به 34 سال می‌رسد و دو کشور در این دوران عملا هیچ رابطه سیاسی با یکدیگر نداشتند و از طرفی مناقشات بین طرفین بسیار زیاد بوده و هنوز هم هست و در برهه‌هایی از زمان به نقطه بحرانی رسیده است. در چنین فضایی خوش‌بینی بیش از اندازه نسبت به اینکه تمامی این اختلافات با چنین اقداماتی حل شود، غیر منطقی است. اما می‌توان این‌طور به مسئله نگاه کرد که در چنین فضای پرتنشی، وقوع چنین اقدامی بالنفسه مثبت ارزیابی می‌شود و می‌تواند نقطه آغازی در مسیر مدیریت و کاهش اختلافات باشد. یقینا حل یا کاهش اختلافات مستلزم اقدامات عملی بیشتری است که با توجه به روندی  که طرفین در پیش گرفته‌اند، در آینده امکان‌پذیر است. کاهش سه دهه تنش و اختلاف نیازمند ایجاد مقدماتی است و اقدام اخیر دو رئیس‌جمهور را می‌توان در چارچوب فراهم ساختن این مقدمات بررسی کرد.»

«پویا عارفی»، کارشناس دیگر مسائل بین‌المللی در این خصوص باور خود را چنین طرح می‌کند: « فضای عمومی روابط دو کشور را  می‌توان با دو رهیافت توصیف کرد. رهیافت واقع‌گرا که به عنوان رهیافت غالب در سیاست بین‌الملل نیز شناخته می‌شود  بر این نظر است که محاسبات مرتبط با منافع و دستاوردهای عینی طرفین، آنان را در شرایطی قرار داده که دستیابی به اهداف ملی را از طریق همکاری توجیه می‌کند. طی این دیدگاه علی‌رغم بدبینی نسبی طرفین به یکدیگر از آنجا که کسب منافع مستلزم مذاکره و توافق است هر اقدامی جهت اجرایی شدن آنان گامی رو به جلوست. در مقابلِ رهیافت فوق، رهیافت «سازه انگاری» بر این اعتقاد است که آن چیزی که رفتار دولت‌ها را در محیط بین‌المللی شکل می‌دهد همان تلقی بازیگران از یکدیگر، منافع و ساختار نظام بین‌الملل است.  بر اساس این دیدگاه، غایب اصلی در روابط ایران و آمریکا، اعتماد است پس هر عملی که در راستای اعتمادزایی طرح شود به شناخت بهتر طرفین از یکدیگر، تعامل بیشتر و در نتیجه به شکل‌گیری زمینه‌های تفاهم بیشتر در مسایل مختلف می‌انجامد. پس آنچه تاکنون  مانع از حصول توافق شده بود درک خصمانه دو کشور از نیات یکدیگر بود.»

در همین حال، «محمد اولیایی»، کارشناس ارشد مطالعات خاورمیانه می‌گوید: «صرف یک تماس تلفنی را نمی‌توان تحولی بزرگ در روابط دو کشور نامید بلکه می‌توان آن را سرآغازی برای تغییر دانست. روسای جمهور دو کشور اذعان داشته‌اند که نباید انتظار داشت که مسائل میان دو کشور در کوتاه مدت حل و فصل گردد. هر دو طرف ایرانی و آمریکایی منتظر اقدام و برداشتن گام‌های عملی از سوی طرف مقابل هستند که این نشانه‌ای از عدم وجود اعتماد متقابل است. به همین جهت حل اقدامات گام‌به‌گام و با طمانینه سیاسی در کنار پافشاری بر حقوق اساسی ملت می‌باید سر لوحه عمل مقامات ایرانی باشد.  نکته‌ای که در تعامل با ایالات متحده می‌بایست مدنظر قرار گیرد، تعاملی هدفمند، موضوع‌محور با چارچوبی معین و بازه زمانی مشخص برای نیل به اهداف است. ایران نباید خود را درگیر تعاملاتی چند محوری و چند موضوعی با آمریکا نماید چرا که این امر منجر به پیچیدگی بیشتر روابط طرفین و عدم حصول نتیجه خواهد شد. با تمام این تفاسیر نباید انتظار داشت که با توجه به اقدامات خصمانه ایالات متحده نسبت به مردم ایران در تمام سال‌های پس از انقلاب، بنیان‌های فرو ریخته «اعتماد» میان طرفین در کوتاه‌مدت تجدید بنا گردد.»

در شرایطی که رئیس‌جمهور آمریکا تاکید دارد که در خصوص تعامل با ایران، با اسرائیل نیز هماهنگ خواهد بود، عارفی بر این باور است که: «از اهداف راهبردی آمریکا در خاورمیانه حفظ امنیت متحدان خود بالاخص اسراییل است. این ساده‌انگاری است که تصور شود ایالات متحده پرونده هسته‌ای ایران و سایر پرونده‌های منطقه‌ای را بی‌توجه به امنیت اسراییل پیگیری می‌کند، چرا که به باور مقامات آمریکایی از منظر واقع‌گرایی  هیچ دلیل منطقی‌ای برای تضعیف اسراییل در منطقه وجود ندارد و چه بسا می‌بایست  آن را تقویت نیز کرد. در کنار نکته فوق کاهش وزن اسراییل در خاورمیانه با مخالفت‌های شدید درون سیستمی در آمریکا همراه خواهد شد که تصمیم‌گیران سیاست خارجی را در موضع ضعف قرار خواهد داد. در نتیجه این گفته اوباما  هم یادآوری اهداف راهبردی آمریکا است، هم اقدامی جهت مدیریت مخالفان داخلی وی در نهادهای پرنفوذی مانند کنگره.»

آقای جلالی نیز در این خصوص نظر خود را چنین بیان می‌دارد: «با توجه به حجم و نوع روابط آمریکا و اسرائیل، شنیدن چنین اظهاراتی از مسئولین آمریکا دور از ذهن نیست. اما تصور اینکه آمریکا با وجود تمایل و اقدامات ایران، تنها به‌دلیل موضع اسرائیل روند حل مناقشات را متوقف سازد، اشتباه به‌نظر می‌رسد زیرا آمریکا توانایی اقناع  متحد خود در زمینه صلح‌آمیز بودن برنامه هسته‌ای ایران را دارد.»

آقای اولیایی نیز در این خصوص افزود: «هدف اصلی ایالات متحده از اعمال  فشارها و تحریم‌ها ، مهار ایران و جلوگیری از پیشرفت برنامه هسته‌ای، برای تضمین امنیت اسرائیل و حفظ موازنه منطقه‌ای به نفع این کشور بوده است.  ایالات متحده همواره امنیت اسرائیل را امنیت خود تلقی نموده است. اوباما در سخنرانی امسال خود در سازمان ملل عنوان داشت که آمریکا خود را به تامین امنیت اسرائیل متعهد می‌داند به همین جهت حفظ امنیت اسرائیل در راهبردهای امنیتی آمریکا دارای بالاترین اولویت‌هاست. منافع جمهوری اسلامی ایران با اسرائیل تناقضات اساسی دارد و دو طرف بارها تا مرز جنگ پیش رفته‌اند و چند نبرد نیابتی علیه اسرائیل از جانب ایران مدیریت شده است. لذا منافع ایران و اسرائیل جمع‌ناپذیر به نظر می‌رسد به همین جهت نباید انتظار داشت که آمریکا حرکتی بر خلاف منافع اسرائیل و در راستای منافع ایران انجام دهد.»

با توجه به خوش‌بینی مفرطی که بعضا در جامعه در خصوص تعاملات ایران و غرب حکم‌فرما شده است، نظر کارشناسان را جویا شدیم. جلالی در این خصوص ابراز داشت: «اقدامات افراطی در این زمینه منطقی و پسندیده نیست. ما باید درک کنیم که دولت و دستگاه دیپلماسی ایران در ابتدای راه هستند و مسیر پیش رو پر پیچ و خم و دشوار است. دکتر ظریف وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران نیز به این نکته اذعان داشته و خواستار صبر و حمایت ملت ایران شده‌اند. در چنین شرایطی القای این موضوع به جامعه که مشکلات یک شبه حل خواهد شد اقدامی نادرست است. در این مسیر رسانه‌ها باید مردم را گام به گام از پیشرفت امور مطلع سازند نه اینکه با القای خوش‌بینی افراطی- با طولانی شدن احتمالی فرایند حل مناقشات- باعث کاهش میزان حمایت‌ها از دولت شوند.»

آقای عارفی در این خصوص تصریح کرد: «معمولا هر تحرک سیاسی که با هیجان و احساسات همراه باشد با ضریب خطای بالایی نیز توأم می‌شود. تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی در سیاست می‌بایست با تمرکز بر اصل موضوع مورد مناقشه و دوری از حاشیه‌ها باشد. اگر در مسأله‌ای دچار خوش‌بینی مفرط یا افسردگی شدیم باید در فهممان از سیاست و روش‌های تحلیلی خویش تجدید نظر کنیم.»

محمد اولیایی نیز تاکید کرد: «ساده‌انگاری و نادیده گرفتن تعمدی واقعیت‌های موجود  را می‌توان علت خوش‌بینی افراطی برخی پیرامون رابطه با آمریکا دانست. عده‌ای مفتون فرهنگ و ارزش‌های غربی ، همواره در حال تزریق این تفکر به جامعه هستند که تعامل با غرب حلال تمامی مشکلات موجود خواهد بود. قشر جوان نیز که همواره به دنبال اکسیری جادویی و نسخه‌ای طلایی برای حل تمامی مسائل خود در کوتاه‌ترین زمان ممکن هستند، تحت تاثیر این تبلیغات قرار گرفته و بعضا برخی اشتیاق زاید الوصفی را در این رابطه از خود نشان می‌دهند غافل از اینکه این اشتیاق که به دلیل القائات مغرضانه و هماهنگ برخی رسانه‌ها در داخل و خارج صورت می‌پذیرد در مواجهه با واقعیات در روابط طرفین دچار آسیب جدی خواهد گردید. فشار گروه‌های جنگ‌طلب داخل آمریکا، فشارهای متحدان منطقه‌ای این کشور و بی‌اعتمادی عمیق طرفین به یکدیگر به همراه «بی‌صداقتی رئالیستی» دولتمردان آمریکایی مانع از پیشرفت چشمگیر روابط دو کشور در کوتاه‌مدت خواهد شد.»

انتهای پیام/ص
برچسب ها:
آخرین اخبار