امروز : یکشنبه ۱۴ آذر ۱۳۹۵ - 2016 December 4
۱۸:۱۵
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 55228
تاریخ انتشار: ۸ مهر ۱۳۹۲ - ساعت ۱۳:۱۰
تعداد بازدید: 181
به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، وی کار بازیگری را از یازده سالگی با بازی در وسترن اکشن شیادان شهر شروع کرد. او تا سال 2001 در ...

به گزارش خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، وی کار بازیگری را از یازده سالگی با بازی در وسترن اکشن شیادان شهر شروع کرد. او تا سال 2001 در چند فیلم سینمایی به عنوان بازیگر نوجوان بازی کرد. در سال 2001 با دانی دارکو به عنوان یک بازیگر جوان و مستعد، مورد قبول منتقدان و تماشاگران سینما قرار گرفت. بازی در فیلم‌های پس فردا (2004)، مدرک و جارهد (هر دو محصول سال 2005) او را به عنوان یک بازیگر جدی مطرح کرد.




فیلم‌های بازگردانی(redention) و زودپاک او را تبدیل به بازیگر درجه یک سینما کرد. در شاهزاده فارسی (2010) بازی در ژانر اکشن و فانتزی را تجربه کرد. درام علمی تخیلی کد منبع (2011) نوع تازه‌ای از ژانر علمی تخیلی را در معرض قضاوت و دید تماشاگران قرار داد. سال قبل در پایان دیده‌بانی در نقش یک پلیس مهاجر بازی کرد که در خط مرزی کار می‌کند و با مسائل مربوط به مهاجران غیرقانونی روبروست.

هفته قبل درام دلهره‌آور زندانیان از وی به روی پرده سینما رفت. او در این فیلم با هیو جکمن هم‌بازی است و در قصه آن، در نقش یک پلیس مرموز بازی می‌کند که در یک شهر کوچک زندگی و کار می‌کند. او پرونده‌های مهم کاری خود را به خوبی حل کرده و حالا گم شدن دو دختربچه، توانایی وی را به چالش می‌کشد. این بازیگر کالیفرنیایی سینما در گفت‌وگو با مجله سینمایی کیداو درباره جنبه های مختلف بازیگری، جنبه‌های منفی شهرت، سینمای غیر متعارف و کارهای جدید خود صحبت می‌کند.




زمانی که بازیگر شدید قصد داشتید یک ستاره سینما شوید؟

بازیگر شدن به معنی و مفهوم ستازه شدن نیست و ستاره شدن هم پایان ماجرا نیست. زندگی ادامه و جریان دارد و ما بازیگران در نقش‌های مختلف سینمایی ظاهر می‌شویم. باید یک بازیگر خوب بود و نقش‌های محوله را به خوبی و درستی بازی کرد. تصور این که یک ستاره بشوی، توهمی است که هیچ آینده‌ای ندارد. برای من، بازیگری به معنی یادگرفتن نکات تازه‌ای از زندگی و تقسیم تصویری آن با عموم تماشاگران است. 

بازی در فیلم‌های غیر متعارف را ترجیح می‌دهد یا کارهای پول‌ساز و پر فروش را؟

واقعیت این است که اکثر فیلم‌های پرفروش پس از مدتی از یاد می‌روند و کمتر کسی آنها را به خاطر می‌آورد. دوست ندارم بازیگر فیلم‌هایی باشم که خیلی زود به دست فراموشی سپرده می‌شوند. شما نگاهی به آثار کلاسیک و در یاد ماندنی سینما بکنید. شاید خیلی از آنها رکوردهای فروش را نشکستند. ولی همه ما در همه دوران آن‌ها را دوست داریم و دوباره و دوباره به تماشایشان می‌نشینیم.




می‌گویند به فیلم نامه‌های فیلم‌هایتان اهمیت زیادی می‌دهید. چرا؟

من اهل کتاب هستم  و از کودکی مطالعه می‌کردم. از خانواده‌ای می‌آیم که اهل ادب بودند و مادرم یک نویسنده است. به همین دلیل، با کتاب و نگارش آشنایی دارم و هر چیزی به راحتی مرا راضی نمی‌کند. وقتی فیلم‌نامه‌ای را می‌خوانم، انگار که در حال مطالعه یک داستان هستم و نگاهی انتقادی به آن دارم. همیشه پس از مطالعه فیلم‌نامه‌های پیشنهادی، صحبت جذاب و مثبتی با کارگردان یا فیلم‌نامه نویس‌ آنها دارم و سئوالاتی را که برایم مطرح است با آنها در میان می‌گذارم.

فکر می‌کنید در دوران خوبی بازیگر شده‌اید؟

در این رابطه حس خاصی دارم. احساس می‌کنم در کل دوران خوبی نیست. ما در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که بازیگران می‌خواهند سیاستمدار باشند و حرف‌های سیاسی می‌زنند و سیاستمداران برای خودشان یک پا بازیگر هستند!




می‌خواهید بگوئید فیلم‌هایی را که پیام‌های سیاسی آشکار می‌دهند دوست ندارید؟

خیر، دوست ندارم، به نظر من، فیلم‌های سینمایی نباید شعار بدهند و به صورت آشکار درباره مسائل سیاسی اظهار نظر کنند. تلویزیون با برنامه‌های خبری و تحلیلی خود این کار را خیلی بهتر انجام می‌دهد و نیازی نیست که سینما هم همین کار را بکند. فیلم‌های سینمایی اگر می‌خواهند پیام سیاسی بدهند، باید این کار را به صورت غیر مستقیم انجام دهند تا تاثیر بیشتر و بهتری بر روی تماشاچی بگذارد.

برای من خیلی مهم است که در فیلم‌هایی بازی کنم که به صورت مستقیم یک پیام سیاسی را منتقل نمی‌کنند. پیام رسانی مستقیم کمی موعظه آمیز و تحمیلی است. بیشتر ترجیح می دهم با فیلم‌هایی همکاری کنم که پیام‌های انسانی و اجتماعی می‌دهند و نوعی گرمای خاص در آنها وجود دارد. به همین دلیل است که در فیلم‌هایی مثل بازگردانی(که قصه اش در باره مشکلات یک سرباز حاضر در جنگ عراق است) بازی کرده‌ام. با آن که این فیلم حال و هوای سیاسی دارد، ولی خاص است و موضوعی را مطرح می‌کند که اهمیت خیلی زیادی دارد.

ما به عنوان شهروند آمریکایی، درگیر مسائلی مثل جنگ عراق و افغانستان هستیم و صنعت سینما نمی‌تواند نسبت به چیزهایی از این دست، بی تفاوت باشد. به همین دلیل، با آن که بازگردانی فیلمی به شدت سیاسی است ، ولی از بازی در آن طفره نمی‌روم. پیام فیلم‌هایی از این دست، پیام‌های لازم و ضروری هستند که جامعه ما در حال حاضر به آنها نیاز دارد. در عین حال ، قصه این فیلم بسیار انسانی است.




 در دو فیلم آخرتان در نقش یک پلیس بازی کرده‌اید. ظاهر شدن در این نوع نقش را دوست دارید؟

البته بین دو فیلم پایان دیده‌بانی و زندانیان ،من در یک نمایش صحنه‌ای در نیویورک ظاهر شدم، در عین حال، نوع پلیس‌هایی که در این دو فیلم به نمایش گذاشتم ، کاملا متفاوت بودند و برای رسیدن به درون هر یک از این دو کاراکتر سفرهای متفاوتی به دل نقش ها کردم. این دو مامور پلیس هیچ شباهتی به هم ندارند و حتی در نقطه مقابل یکدیگر قرار دارند. یکی از دلایلی که جذب کاراکتر پلیس زندانیان شدم این است که او تلاش دارد حقیقت درون خود را کشف کند و برای این منظور، دست به یک سفر درونی می‌زند.

 در کنار بازیگری به رشته مشت‌زنی هم علاقه دارید و آن را دنبال می‌‌کنید. یک بار گفتید این دو مثل هم هستند و درباره اجرای یک کار خلاقه هستند.

مشت‌زنی را دوست دارم. به باور من، بازیگران باید حتما به یک ورزش بپردازند. این موضوع باعث می‌شود سالم بمانند و به سراغ مواد مخدر و امثال آن نروند. شهرت و ثروت بدی‌های خودش را هم دارد. بازیگرانی را داریم که معتاد هستند و این اصلا چیز خوبی نیست. بازیگران الگوی بخشی از جامعه هستند و باید کاملا مراقب رفتار و کارهای خود باشند. ورزش کمک می‌کند تا از کارهای خلاف و ضد اجتماعی دور بمانیم. ما بازیگران مسئول هستیم و نباید الگوهای بد رفتاری را در سطح جامعه تبلیغ کنیم.




 بازی در درام ورزشی«اورست» را هم به خاطر ورزشکار بودن قبول کردید؟

البته نه کاملا. ما بازیگران باید در نقش‌های مختلف و متفاوت بازی کنیم و خودمان را محدود به یک نوع خاص سینما نکنیم. قصه اورست از همان ابتدا مرا مجذوب خودش کرد.‌ایده تلاش برای پیروز شدن و غلبه بر موانع و مشکلات سخت، چیزی است که همه ما دوستش داریم و می‌خواهیم درباره‌اش بشنویم و صحبت کنیم. خیلی جالب است که آدم‌ها از فتح قله‌های موفقیت سخن می‌گویند. این نشان می دهد نسل بشر زنده است و برای ادامه زندگی تلاش خوبی می‌کند.

 از خودتان و کارهایی که کرده‌اید راضی هستید؟

راضی؟ من تمام تلاش خودم را می‌کنم تا کارم را به بهترین شکل ممکن انجام دهم. نسبت به آن چه که انجام می‌دهم، هیجان‌زده‌ام. بعضی وقت‌ها خودم از کارهایی که می‌کنم تکان می‌خورم و باورم نمی‌شود آن‌ها را من انجام داده‌ام. احساس می‌کنم همه آدم‌ها تلاش دارند هر روز که می‌گذرد آدم بهتر و موفق‌تری باشند و امروزشان مثل دیروز نباشد. همیشه به کارگردانان‌ فیلم‌هایم می‌گویم می‌خواهم به جلو حرکت کنم.




 کار در «زندانیان» با فیلم‌ساز کانادایی آن دنیس ویله نووه چگونه بود؟

فکر می‌کنم فیلم‌سازان غیر هالیوودی به کارشان اهمیت بیشتری می‌دهند و سرصحنه فیلم‌برداری بسیار جدی و مشتاق هستند. دنیس کارهایی می‌کرد که در کمتر فیلم‌ساز هالیوودی مشابه آن را می‌بینیم. او با دقت خاصی با بازیگرانش کار می‌کرد و برای جزئیات صحنه ارزش و اهمیت خاصی قائل بود. نگاهش به سینما و فیلم‌سازی یک نگاه تجاری نیست و برای آن ارزش هنری قائل است. سر صحنه فیلم‌برداری و کار با او، باید همیشه آماده می‌بودید و جایی برای شوخی نبود. به اعتقاد من، صحنه فیلم‌بردرای یک فیلم سینمایی باید همین‌طور باشد. شما وقتی فیلم را روی پرده سینما می‌بینید، حس می‌کنید تمام آن سخت‌گیری‌ها و اخم‌ها درست و به جا بوده و باعث شده تا حاصل کار، تبدیل به یک چیز قابل دفاع شود.

 بازی در فیلم‌های مستقل را ادامه می‌دهید؟

حتما. سینمای تجاری فقط برای کسب درآمد و گذران زندگی است. فیلم‌هایی که در این ژانر بازی می‌کنم، ماندگار نیستند، دوست دارم بازیگران فیلم‌هایی باشم که تماشاگران سینما چهل یا پنجاه سال دیگر هم آن‌ها را تماشا کنند و از دیدنشان لذت ببرند. خوشحال می‌شوم بگویند جیگ گیلنهال هم بازیگر آن‌ها بوده است و مرا به عنوان یک بازیگر خوب بشناسند و قبول کنند.




 هم‌ اکنون مشغول بازی در چه فیلمی هستید؟

جلوی دوربین به دام افتاده هستم. حال و هوایی کمدی رومانتیک دارد و تازه در حال تجربه کردن این ژانر موفق هستم. قصه فیلم درباره دو آدم متفاوت است که از یک شهر کوچک راهی واشنگتن می‌شوند و با یک سری حوادث جالب روبرو می‌شوند.
انتهای پیام/ ا
 
برچسب ها:
آخرین اخبار