امروز : جمعه ۲ تیر ۱۳۹۶ - 2017 June 23
۰۶:۵۶
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 55626
تاریخ انتشار: ۹ مهر ۱۳۹۲ - ساعت ۱۱:۱۰
تعداد بازدید: 178
به گزارش خبرنگار هنرهای تجسمی فارس، محمدحسن حامدی مدیر نشریه تندیس که برگزاری این جلسات را با همکاری سازمان زیباسازی شهرداری تهران بر عهده دارد در ...

به گزارش خبرنگار هنرهای تجسمی فارس، محمدحسن حامدی مدیر نشریه تندیس که برگزاری این جلسات را با همکاری سازمان زیباسازی شهرداری تهران بر عهده دارد در آغاز این مراسم شعری از مهدی اخوان ثالث خواند که مناسبت آن را نیز دوستی حسن حاجی نوری با مهدی اخوان ثالث عنوان کرد.

وی افزود: این اولین نشستی است که به یک هنرمند در قید حیات پرداخته می‌شود و این نکته‌ای است که تاکنون از آن غافل مانده بودیم و از این به بعد می‌توان به آن توجه داشت.
 


 

جواد مجابی هنرمند نقاش و پژوهشگر اولین سخنران این مراسم بود که درباره حسن حاجی‌نوری سخن گفت.

مجابی در آغاز مروری داشت بر پیشینه هنر مجسمه‌سازی در ایران و گفت: قرن‌ها پس از آغاز هستی بر روی زمین،‌انسان به فکر شبیه‌سازی طبیعت و زیبایی اطراف خود افتاد و به این ترتیب به خلق مجسمه‌ پرداخت که این مجسمه‌ها کارکردهای متفاوتی را داشت،‌ نخست مظهری از خدایان بود که مورد نیایش قرار می‌گرفت و تندیس‌های آیینی بسیاری به دست بشر به وجود آمد مثل ماسک‌ها آفریقایی، تندیس بودا در هند و آسیای جنوب شرقی و مجسمه‌هایی که در ایران،‌ آشور و عیلام نیایش می‌شد و همه بازسازی بدن انسان بود و خدایان در اجسام انسانی تجسم یافتند ولی به مرور قدرت آیینی و ستایشی این مجسمه‌ها کمتر می‌شود و رفته رفته وارد حوزه زیبایی‌شناسی می‌شوند که این موضوع در دوره رنسانس به اوج خود می‌رسد.

او با اشاره به دوره مدرن در هنر گفت: در دوره مدرنیسم این مفاهیم ستایشی کنار می‌رود و نگاه دیگری به مجسمه می‌شود و در ایران نیز هنر مجسمه‌سازی در مقایسه با سایر ملل دنیا با کاستی‌هایی رو به روست. این آثار در قیاس با هنر مجسمه‌سازی در آفریقا،‌هند و ... که با تنوع و تکثر همراه است در ایران به جز پاره‌ای مجسمه‌های آیینی تنها نقش برجسته‌هایی از دوره هخامنشی به بعد داریم که میان ایران و همسایگانش مشترک بوده است.  این روند ادامه یافت ولی هیچ گاه به طور جدی به آن پرداخته نشد.

مجابی درباره مجسمه‌سازی بعد از اسلام در ایران گفت: بعد از اسلام به دلیل حرمت مجسمه‌سازی این هنر در قالب اشیاء و لوازم کاربردی به حیات خود ادامه داد و تغییر مسیر پیدا کرد. برنزها، گاو املش،‌مفرغ‌های لرستان و سفالینه‌های به جا مانده از گذشته‌ها به این دلیل بود که نمی‌توانستند مجسمه بسازند و این هنر را در قالب ظروف و لوازم کاربردی به کار می‌گرفتند.

او تأکید کرد برای پرداختن به هنر مجسمه سازی ایران باید به هنر مردمی که به اشتباه از آن با عنوان صنایع دستی یاد می‌شود،‌ بپردازیم.
 


 

مجابی درباره مجسمه‌های دوره معاصر ایران هم گفت: در دوره معاصر مجسمه‌هایی که نشان دهنده اقتدار پادشاهان بود مورد توجه قرار می‌گیرد و از مهمترین کارهایی که تصاویر آن باقی مانده است مجسمه ناصرالدین شاه سوار اسب است که آن را را «علی اکبرخان حجار باشی» ساخته که البته این مجسمه برنزی بعدها ذوب شد ولی این اثر جزء نخستین آثار آن دوره است که نقاشی‌های آن به قلم ابوتراب در روزنامه شرافت آن دوران موجود است.

وی ادامه داد: بعد از سال 1300 ظهور مجسمه‌سازی در ایران را شاهد هستیم و این زمانی است که حرکت هنر مدرن در ایران آغاز می‌شود اما طول می‌کشد که این هنر مورد توجه حکومت و مردم واقع شود.

مجابی از علی‌اکبر خان حجارباشی به عنوان پدر مجسمه‌سازی ایران یاد کرد و گفت: بعد از این هنرمند،‌ما دو دسته هنرمند مجسمه‌ساز داشتیم که به دو شیوه سنتی،‌کلاسیک و مدرن کار می‌کردند. کسانی مثل ابوالحسن خان صدیقی، علی اکبر صنعتی، علی قهاری به شیوه سنتی و لیلیت تریان،‌ تناولی، ژازه طباطبایی،‌ارژنگ،‌ اسماعیل توکل،‌قائم مقامی و اصغر محمدی هم به سبک مدرن کار می‌کردند که البته هیچ کدام مورد سپاس حکومت وقت نبودند به طوری که آثار علی‌اکبر صنعتی که در دو موزه نگهداری می‌شود در حوالی سال 50 توسط مردم معترض بسیاری از آثارش نابود می‌شود در حالی که آ‌ثار او درد و رنج مردم زمانه خود را بازتاب می‌داد و این خصومت با هنر تمامی نداشت.

وی افزود:‌هنرمندان در این شرایط نامناسب کار کردند و هنوز آثار آن‌ها در میادین شهر ما هست.

مجابی گفت:‌ وقتی مجسمه‌ها نباشند، خلائی برای آموزش عمومی هم وجود دارد، تعداد مجسمه‌های شهر ما کم است و برخی از آن‌ها بسیار بد است و جا دارد که آثار بیشتری از هنرمندان مجسمه ساز در جای جای این شهر به نمایش گذاشته شود.

مجابی از حسن حاجی‌نوری هم به عنوان یکی از این هنرمندان یاد کرد که مظاهر تاریخی ایران را پیش روی مردم می‌گذارد،‌مثل بازسازی ستون تخت جمشید و ادامه داد: حاجی‌نوری یکی از کسانی است که حق او شناخته نشده است،‌او را از دهه 40 می‌شناسم که در کافه‌های هنری آن زمان رفت و آمد داشت.

مجابی با تأکید بر لزوم داشتن محلی برای تعامل و گفتمان میان همه هنرمندان از جمله نقاشان،‌مجسمه‌سازان،‌شاعران، ‌معماران، ‌فیلمسازان، تئاتری‌ها و ...گفت: این هنرمندان باید با هم در ارتباط باشند و محلی برای این گردهمایی‌ها داشته باشند تا هنرشان در این تعاملات به شکوفایی بیشتری برسد.

مجابی آثار حاجی‌نوری را در دو زمینه درخشان دانست و گفت: حاجی نوری در پرداختن به تاریخ ایران باستان و کارهایی که جنبه فردی در آفرینش هنری دارد نمونه‌های درخشانی دارد. مجسمه‌های او که یادآور شعر آی آدم‌های نیما یوشیج است،‌مجسمه او درباره نماز و نیایش این‌ها همزمان با کار مدرنیست‌ها بود که با هیچ حمایتی از سوی دولت،‌حکومت و مردم مواجه نمی‌شد.

وی افزود: برخی از هنرمندان تحت حمایت یک حزب،‌ دولت و یا بخش خصوصی قرار می‌گیرند و به شهرت می رسند و برخی هم خلوت خود را دوست دارند و به دنبال این شهرت نیستند و حاجی نوری یکی از این هنرمندان است که در خلوت و انزوای خود کار کرده است. آثارش نشان دهنده اعتراض او نسبت به زمانه خود است و تفکر اجتماعی مردم گرایی داشته است. او عاشق ایران بوده و هست و من برای ایشان احترام بسیاری قائلم.

در ادامه این مراسم مهسا تهرانی پژوهشگر مجسمه‌سازی، مقاله خود را درباره حاجی نوری خواند.

او ابتدا گذری بر پیشینه مجسمه‌سازی ایران داشت و سپس آثار حاجی‌نوری را کپی برداری‌های دقیق از روی نمونه آثار باستانی ایران عنوان کرد.

تهرانی گفت: حاجی نوری از معدود کسانی بود که در زمینه مجسمه‌سازی شهری دست به تجربه زد و از طریق تجربه می‌دانست که باید مجسمه‌های شهری با توجه به محیط و محل نصب آن ساخته شود و از این رو به معماری و فضای شهری محل نصب آثارش بسیار توجه داشت.

در ادامه این مراسم با حضور حسین محجوبی، عباس مشهدی‌زاده، رضا بانگیز، سیدمجتبی موسوی لوح تقدیری از سوی سازمان زیباسازی به «حسن حاجی‌نوری» اهدا شد.

حاجی‌نوری هم در سخنان کوتاهی به خاطره ساختن مجسمه‌ای با ارتفاع 12 متر برای کشور آرژانتین اشاره داشت که این مجسمه‌ را در مدت 2 سال در محل تخت جمشید ایران ساخت.
 


 

عباس مشهدی زاده هم در سخنان کوتاهی از چنگیز شهوق به عنوان شاگرد حسن حاجی‌نوری یاد کرد و گفت: چنگیز شهوق هنرمند مدرنیستی بود که همیشه حرمت معلم خود را نگه می داشت.

او تأکید کرد: پایه‌های هنر مجسمه‌سازی بند به بند و با تلاش هنرمندان بسیاری گذاشته شده است و باید مدرنیست‌ها حرمت معلمان وهنرمندان پیش از خود را داشته باشند.

سیدمجتبی موسوی رئیس اداره حجم سازمان زیباسازی شهرداری تهران هم در سخنانی گفت:‌ یادآوری مفاخر گذشته ما وظیفه نسل امروز است و تجلیل از استادان در قید حیات نیز وظیفه‌ای است که به نظرم دیر شروع کردیم اما باعث افتخار است که فرصت مغتنمی برای این منظور فراهم شد و خوب است که از هنرمندان و استادان خود پیش از رفتنشان یاد کنیم.

وی بر حفظ آثار هنری گذشتگان تأکید کرد و گفت: امیدوارم به گونه‌ای از آثار گذشتگان خود حفاظت کنیم که آیندگان از ما بدگویی نکنند که شایسته حفاظت از آثار هنری استادان خود نبوده‌ایم.

موسوی یکی از اهداف برگزاری این جلسات پژوهشی را ثبت شدن اسناد و مقالات آن در قالب کتاب عنوان کرد و گفت: تاکنون سه جلد کتاب درباره نشست‌های پژوهشی نگارخانه برگ چاپ شده است و در آینده نیز کتاب دیگری از این نشست‌ها را منتشر خواهیم کرد.

در خاتمه این مراسم نیز فیلمی درباره زندگی و آثار «حسن حاجی‌نوری» پخش شد و در ادامه نمایشگاه آثار حاجی‌نوری در نگارخانه برگ گشایش یافت.
انتهای‌ پیام/
 
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها