امروز : چهارشنبه ۲۹ شهریور ۱۳۹۶ - 2017 September 20
۱۶:۱۶
ادموند
کمک مالی
کانال پیروان موعود
موسسه قاف
جنبش
کد خبر: 56409
تاریخ انتشار: ۱۰ مهر ۱۳۹۲ - ساعت ۱۶:۱۱
تعداد بازدید: 137
به گزارش خبرنگار سینمایی خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، نادر طالب‌زاده پژوهشگر و مدرس سینما و دکتر مجید شاه‌حسینی مدرس دانشگاه در ...

به گزارش خبرنگار سینمایی خبرگزاری پیروان موعود به نقل از خبرگزاری فارس، نادر طالب‌زاده پژوهشگر و مدرس سینما و دکتر مجید شاه‌حسینی مدرس دانشگاه در گفت‌وگویی در برنامه نگاه نقره‌ای به طرح مباحثی در مورد اینکه آیا سینمای دینی یک ژانر است یا یک موضوع سینمایی پرداختند.

در ابتدای این بحث مجید شاه‌حسینی گفت: قبل از هر چیز باید ببینیم سینمای دینی وجود دارد یا خیر و سپس بحث کنیم که یک ژانر است یا نگره موضوعی.

از نخستین دوره‌های سینما که از آن به عنوان سینمای صامت یاد می‌کنیم چندین فیلم اروپایی و آمریکایی مانند تولد یک ملت، عصب و یا سایر فیلمهایی با محوریت زندگی مسیح (ع)، به صلیب کشیدن او و یا زندگی شخصی‌اش ساخته شده‌است.پس باید بدانیم که از نخستین دوره‌های سینما سینمای دینی وجود داشته و ما مخترع آن نبودیم.

وی در پاسخ به این سؤال که آیا باید در سینما به دین بپردازیم گفت: بله حتماً باید بپردازیم.ما نباید بگذاریم دین را هر کس هر طور خواست تعریف کند. سینما باید به دین ادای احترام کند و ما باید بتوانیم اسلام را به درستی معرفی کنیم.

در ادامه سخنان او نادر طالب‌زاده درباره جذابیت موضوع دین در سینما گفت:وقتی از هالیوود صحبت می‌کنیم باید بدانیم که این صنعت هیچگاه در اختیار افراد معناگرا نبوده است.

وی افزود:طبق نظریه استاد آمریکایی مایکل جونز سینمای هالیوود را می‌توان به سه مقطع زمانی تقسیم کرد. یک سوم ابتدایی آن در دست کاتولیک‌ها بوده است، قسمت دوم آن به دست پروتستان‌های افتاده است و دسته سوم یعنی از سال 1973 به این طرف در دست یهود است که البته ما به آنها صهیونیست می‌گوییم.

وی توضیح داد:هر کدام از این دوره‌ها نقش و گرایش مختلفی داشتند و تنها چیزی که در آنها مشترک است کششی شدید به مسائل ضد اخلاقی است و برهنگی که در غرب پدید می‌آیدحاصل همین پدیده سینمایی است.

وی افزود: شما اگر آثار اولیه چالی چاپلین را با آثار اخیرش مقایسه کنید برهنگی را در آن بوضوح می‌بینید.

همچنین در عکس‌های اوایل قرن 21 همه خانم‌ها تقریباً پوشیده‌اند در ایتالیا روسری دارند و در آقایان کلاه به سر می‌کنند. اما به تدریج وقتی سینما قدرت می‌گیرد این نظام پوششی از هم می‌پاشد و فرهنگ برهنگی به طور جدی حاکم می‌شوند.

وی افزود: ماهیت سینما به عنوان صنعتی سرمایه‌مدار با معنویت در تقابل است و هیچ وقت دین فرصت پیشرفت در این عرصه را نداشته و فردی مثل گیفسون مسائل مسیح را با بودجه مستقل خودش می‌سازد که البته همان فیلم هم بعدها در هالیوود شامل سانسور می‌شود و قسمتی از کلام مسیح در انجیل را که کمی به اعتقادات اسلام نزدیک است مشمول به حذف می‌شود.

وی ادامه داد: هالیوود یک ماشین تبلیغات است و وسط این طوفان دین گم است.

طالب‌زاده با ذکر خاطره‌ای گفت: چند سال پیش از حاتمی‌کیا پرسیدم چه چیزی را بیش از همه دوست دارید و او فیلم برادرکشی، خواهر ماه اثر زاف‌ررلی را نام برد به دلیل آنکه آن فیلم در اوایل دهه 70 با حمایت سختی کشورش ساخته شده بود و از ابزارهای کنترل هالیوود به دور بود زیرا سیستم پولی که هالیوود را کنترل می‌کند معنوی نیست.

وی تأکید کرد: همین که سینمای هالیوود هیچگاه درباره تاریخ انبیا کاری جدی نکرده است به ما ثابت می‌کند که این سینما دست صهیونیست است.

مجید شاه‌حسینی در ادامه این سخنان گفت: نگاهی که به ما می‌گوید سینما آنقدر سهل است که در هر ظرفی بگنجد به همان اندازه مضر است که نگاهی به ما می‌گوید سینما اصلاً با دین کاری ندارد.

وی افزود: اگر چه سینما هنری است که به ظواهر و بیرونیات می‌پردازد اما دین هم ظواهری دارد که از باطن نشأت گرفته است اگر چه این انعکاس در سینما زحمت و اجتهاد هنری زیادی را می‌طلبد ولی به معنای محال نیست.

وی درباره پدید آمدن یک ژانر در سینما گفت: هر فردی صرف نظر از نوع دینش اعتقاداتی دارد که به او شیوه‌ای از زندگی می‌دهد و الزاماتی را به عنوان کنترل درونی در او به وجود می‌آورد. همین سبک زندگی و شمایل‌نگاری در هر سینمایی یک ژانر مخصوص به وجود می‌آورد. مثلاً شمایل‌هایی که ژانر دفاع مقدس بر پایه آن شکل گرفته است شامل پلاک، چفیه، خاکریز و خمپاره می‌شود.

طالب‌زاده در همین زمینه گفت: فیلمساز می‌تواند فیلمی بسازد که موضوعش خاص دین نباشد ولی ایمان‌گرا و اخلاق‌گرا باشد اتفاقی که در دوره‌های گذشته شوروی با فیلمسازانی مانند تارکوفسکی می‌افتاد.

وی تأکید کرد: الان مهمترین بحث این است که ایران در این میان چه رسالتی دارد زیرا سینمای ایران از نخستین دوره‌های حیاتش درباره زندگی انبیا و ائمه فیلم داشته است و هیچ کشوری مثل ایران آزادی و رسالت تبلیغ دین در سینما را ندارد.

وی ادامه داد: زندگی انبیا در سینمای هالیوود سینمای تاریخی است که هیچ اثر شاخصی ندارد در ابتدای دهه 50 به خاطر موقعیت کشور صهیونیستی اسرائیل فیلم 10 فرمان ساخته شد و با رفتن شاه به سینما تبلیغی شد که مردم آن را ببینند اما بعد از آن وقتی اسرائیل تثبیت شد دیگر فیلمی برای انبیا ساخته نشد.

شاه‌حسینی در ادامه تأکید کرد: دین آنقدر شامل و جامع است که در هر گونه سینمایی قابلیت انعکاس دارد اما اگر ما مدام روی ژانر بودن آن تأکید کنیم این واقعیت را از دین گرفته‌ایم.

وی افزود: اگر چه بسیاری از مصادیق دینی به تاریخ دین برمی‌گردد اما در مقاله سینما و الهیات آندره وازن مصادیقی از سینمای دینی بدون تکیه بر تاریخ عنوان شده است. مصادیقی که یکی از زیباترین آنها در جشنواره فجر گذشته در فیلم ترنج مجتبی راعی دیدیم اما اصلاً مورد توجه هیئت داوران قرار نگرفت.

طالب‌زاده در همین زمینه گفت: اگر چه این نوع فیلم‌ها در جشنواره‌های داخلی اقبال خوبی ندارند اما جشنواره‌های مطرحی در دنیا مخصوص فیلم‌های دینی وجود دارد که اغلب فیلمهای زیادی از ایران را دعوت می‌کند و در لیست برگزیدگان خود نیز قرار می‌دهد.

فیلمهایی که الزاماً بیان صریح دینی ندارند و نگاهی ایمانی بر آنها حاکم است.
انتهای پیام/ ا
برچسب ها:
آخرین اخبار
پربازدید ها